Even voorstellen.....

Ik heb een overdaad aan hobby's en interesses. Naast fietsen houd ik mij in m'n vrije tijd bezig met fotograferen, websites bouwen, en computeren in het algemeen. Daarbij heb ik nog een aquarium met diverse flora en fauna onder mijn hoede. En dat aquarium ga ik nu even voorstellen:

Ziehier mijn glazen bak. Ik heb het tien jaar geleden gebouwd uit glas en hout. De afgelopen weken waren er nogal wat problemen van technische en dierkundige aard: vissen ziek, verwarming stuk, pH-meter naar de haaien en achterwand verteerd. Tijd dus voor Groot Onderhoud. Onnodig te zeggen dat dit mij flink wat werk heeft gekost, maar het was het waard; de vissen spartelen en dartelen weer lekker door het warme water, de planten groeien als kool, en het menselijk oog kijkt niet meer naar een half verteerde piepschuimen achterwand.

Waarom vertel je dit toch allemaal Rob? Heb je nog gefietst Rob ? Welnu, deze inleiding had ik nodig om te vertellen dat ik dus weinig tijd heb gehad om te fietsen. Tot aan afgelopen woensdag dan. Ik had het plan om wat overtollige kerst-kilo's te gaan wegfietsen op enkele fietspaden in de buurt, maar de route verliep anders dan verwacht.

De zon was al een week niet meer te zien geweest, en zo ook woensdag. Het was donker, het was koud, het was somber. Een fietspad gidste mij richting Vianen. Ik had het plan om vandaar uit over de dijk langs de Lek naar de molens van Kinderdijk te fietsen, maar een onsympathiek bord op een vervelend hek gooiden roet in het eten. Dijk afgesloten. Dan maar even een omweg.

Nu wil het geval dat de afsluiting zeer tactisch geplaatst was; de enige weg die ik kon volgen leidde mij al mopperend linea-recta terug naar mijn woonplaats. Pas na 25km zou ik de dijkweg weer op kunnen pakken. Maar tegen die tijd had ik er al geen zin meer in. Deze route bewaar ik voor een andere keer. Als de zon weer schijnt. En de vogeltjes fluiten. Met mooie wolkjes in de lucht. En het gras groen is. En vooral: als er geen hekwerkjes meer op wegen geplaatst zijn.....

PS: de eerste keer met (bijna) vorst in de Quest. Lekker warm !

Uit m'n dak

In voorgaande blogs schreef ik wel eens dat m'n Quest tijdens het fietsen bij harde zijwind nogal eens uit z'n dak wilde gaan. Het Versatile dakje trok zich dan plotseling los van de grote-smurfenmuts. Ik was er gelukkig steeds snel genoeg bij om dat ding op te vangen, maar echt ontspannen fietst dat niet.

Tijdens het rijden zat ik al te epibreren over een oplossing (daar heb je in die ontspannen houding alle tijd voor). De meest direkte oplossing was natuurlijk het aanbrengen van nog meer klittenband op de muts, maar daar zag ik niet zoveel heil in. Goed, het duurt dan iets langer voor de zooi loswaait, maar het gebeurt toch. En bovendien oogt dat niet echt, al dat klittenband.

Wat mij beter leek was het aanbrengen van twee klittenband-scheerlijnen aan de binnenkant van het dakje, en deze lijnen aan de bestaande klittenband plakkers onder de rand te bevestigen. Ik experimenteren. Ik bevestigde twee plakstroken klittenband aan de onderkant van het dakje en zette daarna de scheerlijnen erop. Ik in een winderig weekend (Winderig Weekend een, ofwel WW1) naar buiten. De klittenband aan de onderkant van het dakje was helaas niet opgewassen tegen de windkracht. Ik moest daar dus een sterkere verbinding hebben.

Ik stuurde Ymte een mail met het vriendelijke verzoek mij nog wat drukknopjes te leveren van hetzelfde type als waar het ruitje mee is vast gezet. De knopjes werden (uiteraard) snel geleverd en ik kon aan de slag. Gaatje in het dakje geslagen, knopje erdoor, klittenband eraan en wachten op Winderig Weekend 2 (WW2). Helaas was de wind in WW2 niet zo sterk als in WW1, maar ik kreeg een goede indruk toen de fiets op de dijk plotseling van de zijkant een flinke windvlaag te pakken kreeg. Het dakje gaf geen krimp.

Helemaal zeker ben ik nog niet, dus is het wachten op WW3.

Hiernaast: de onderkant van het dakje, met de strips.














Het dakje op de Quest. De bandjes gaan naar de standaard klittenband onder de rand.

Logo

Het idee van een logo voor m'n fiets was al ontstaan tijdens de prenatale Quest periode. Ik stond in een willekeurige file in een willekeurige avondspits naar de auto van m'n voorganger te staren toen m'n oog op het logo van het voertuig viel. Het viel mij op dat met een paar kleine aanpassingen dat logo zo gebruikt kon worden voor mijn toekomstige fiets. De V stond er al, en als ik de W omdraaide werd het een M. En deze twee letters vormen dan samen de afkorting voor het woord VeloMobiel. Dus....

Toen de fiets er eenmaal was en de lampen gemonteerd waren werd het tijd om aan het logo te gaan denken. Omdat de lampen op mijn fiets zo hoog zitten blijft er een flinke lege ruimte over om een logo kwijt te kunnen. Met powerpoint fabriekte ik een eerste opzet. Ik drukte het af op een papiertje en ging ermee naar de garage. Na enig schuif- en positionerings werk had ik de juiste plaats op de neus gevonden.

Omdat het logo de kromming van de neus moet volgen moest ik eerst een mal maken. Gewapend met gips en een rol plakband als gietvorm ging ik aan de gang en maakte een negatief van de plek waar het logo moet komen. Van dit negatief maakte ik met nog wat gips een positief. De volgende stap was de achtergrond van het logo. Dit maakte ik van zwart papier. Dit papier 'impgregneerde' ik met epoxy hars en klemde ik tussen de negatief- en positief mallen.

Na het verwijderen van de mallen hield ik een mooi stukje epoxy-papier in m'n handen dat precies de bolling van de neus volgde. En dan was het nu tijd voor het logo. Gorinchem is in het gelukkige bezit van een rijk gesorteerde hobby-winkel, in de regio bekend onder de naam Kreukniet. Zij hadden een niet-van-echt-te-onderscheiden rol chroom plakpapier waar ik een meter van kocht. Na wat creativiteit met mesje en lineaal had ik een mooi chromen logo in m'n handen. Dit logo plakte ik op het zwarte epoxy-papier. Vervolgens gingen er enkele dunne lagen epoxy hars overheen. Na wat schuurwerk en het aanbrengen van DD-lak was het werkstuk af en kon het een plaatsje op de neus van de Quest krijgen.

PS: Elke gelijkenis met bestaande auto- en velomobiel logo's met in het bijzonder een bepaald duits automerk berust op louter toeval.

Uitzonderlijk mooi fietsweer

Het zal menigeen niet ontgaan zijn; het was afgelopen woensdag uitzonderlijk mooi fietsweer. En om dat heugelijk feit te vieren heb ik een vrije dag opgenomen en ben ik met m'n rode driewieler de wijde wereld in getrokken.

Omdat ik geen haast had en ik graag op mooie paadjes fiets, heb ik weer een leuke route via het fietsroutenetwerk uitgezet. Gewapend met camera, water en bammetjes ga ik op pad. De missie voor vandaag: de Chaamse bossen.

Direct na de brug over de Merwede duik ik de Biesbosch weer in. Zeker doordeweeks is het hier doodstil. De wegen zijn leeg, alleen in de velden is een enkele boer bezig de grond om te ploegen. Even voor Hank wordt de weg erg glibberig door de modder, de bietencampagne is hier nog in volle gang, en links en rechts verrijzen hoge bergen knollen. Ik moet hier even rustig aan doen wil ik niet met Quest en al in de sloot belanden.

Na Raamsdonksveer word ik door de bordjes van het routenetwerk langs het riviertje de Donge geloodst. Het pad is niet helemaal Quest-waardig, maar de route is prachtig. Het pad slingert en hobbelt tussen mooie hoge bomen door. Zonnetje erbij, aangename temperaturen, kortom; een mooie route.

Even voor de bossen bij Chaam gaat het voor het eerst mis; is beland op een ruig zandpad. Twee kilometer lang worstel ik in de laagste versnelling door het zand, terwijl een enkele voorbijganger verbaasd naar die voorthobbelende rode badkuip op wielen staart. Hier is een velomobiel niet echt in z'n element. Gelukkig kruis ik even verderop een mooi fietspad en kan de snelheid weer wat omhoog.

Tegen twaalf uur kom ik bij de Chaamse bossen aan. De bammetjes worden verorberd, en ik ga weer verder. Mijn plan was om ten oosten van Tilburg weer terug te keren, maar het fietsroutenetwerk gooit zand in de raderen. Om de een of andere reden loopt er hier geen duidelijk pad door de stad. Na een tijd rondgedoold te hebben kom ik uiteindelijk de routenet bordjes weer tegen, maar zij sturen mij steevast naar de westkant van Tilburg. Ik kies eieren voor m'n geld en verleg de geplande route.

Later gaat het weer een paar keer fout met het routenetwerk. Gelukkig heb ik TomTom mee, en die weet mij gelukkig te vertellen waar ik ben, een waar ik naartoe moet. Ik doorkruis de Loonse en Drunense duinen en ga bij Waalwijk met de pont de Bergsche Maas over. Daarna loopt alles op rolletjes. Moe maar tevreden klim ik aan het eind van de dag na een tocht van 160km uit m'n fiets.

Winderig weekend

Stond het vorige weekend in het teken van de regen, dit weekend was het de wind zijn invloed deed gelden. Vooral zaterdag was het winderig, en dat kwam mij goed uit. Tijdens voorgaande ritten heb ik namelijk regelmatig last gehad van het loswaaien van het Quest-dakje. Vooral bij zijwind wilde dit wel eens gebeuren. En als je dan ook nog de kap erop hebt, ben je niet snel genoeg om het ding op te vangen. Tot nu toe heb ik mazzel gehad, maar dat ding belandt nog eens in een sloot, en het fietst niet lekker met een druipnat dakje op de fiets, terwijl de algen en het kroos langzaam langs je ruggengraat naar beneden glijdt.....

Dus ben ik na wat denkwerk afgelopen zaterdag bezig geweest met wat winderige experimenten. Het plan is om twee 'scheerlijnen' aan de achterkant van het dakje te bevestigen, want in het plaatsen van extra klittenband op de Grote-Smurfenmuts zie ik geen heil. Om die scheerlijnen te bevestigen heb ik bij Ymte wat drukknopjes besteld. Mocht een en ander geïnstalleerd zijn en ook nog werken, dan volgt natuurlijk nog nader bericht....

Zondag was de wind wat afgezwakt, en werd het tijd om een trapaktie te gaan ondernemen. Deze ochtend is Zaltbommel aan de beurt. Er loopt een mooie route over de dijken langs de Merwede, die Astrid en ik 's zomers wel eens fietsen. Als ik de dijk op stuiter blijkt de wind toch nog stevig is, en ik ben blij dat ik het dakje in de garage heb laten liggen; kroos hoort in de sloot, en niet in m'n bilnaad.

De wind komt pal uit het zuiden, dus op de heenweg krijg ik de wind aan stuurboord, en op de terugweg komt deze van bakboord. De Quest blijft gelukkig goed op koers en heeft er weinig last van. Eenmaal over de brug bij Zaltbommel schiet ik een plaatje en loef ik op naar het westen. De zon breekt door en mooie vederwolken verlevendigen de diepblauwe hemel. De temperaturen doen bijna zomers aan. Kortom: het is weer prettig fietsen vandaag. En als ik thuis kom is het tijd voor eitjes en beschuit....

Biesbosch en Bezoek

Het is zondag. Als ik uit het raam kijk, dan zie ik bij ons op de stoep een mooie gele Quest staan. Die fiets is niet van mij, maar van Rob Jansen. Hij was op reis van Nijmegen naar Utrecht en had er wel een omweg van 30km voor over om naar de modificaties aan m'n fiets te kijken.

Het heeft de hele zondag ochtend geregend, maar daar had Rob met z'n nieuwe dakje vandaag geen last van. Wij verwelkomen hem met koffie en koek en gaan daarna m'n Quest bekijken. De fiets wordt betast, besnuffeld en bekeken. Rob heeft plannen voor richtingaanwijzers en een ingebouwde koplamp boven de lasnaad en doet bij mij wat inspiratie op. Daarna weer snel naar binnen, want de regen druilt maar door, en binnen zijn er broodjes met soep. We versterken de inwendige mens, praten over koetjes en kalfjes, kortom; het is gezellig. Maar daarna moet Rob weer verder op z'n tocht. Het is inmiddels droog geworden, en zo af en toe kijkt de zon schuchter vanachter een wolkenveld.



Heb ik zelf dit weekend nog gefietst? Jawel! Op zaterdagmiddag heb ik een mooie fietstocht door den Biesbosch gemaakt. Het weer was mooi, de lucht was helder, en de vergezichten waren prachtig. Verbazend hoe mooi Holland zo dichtbij de randstad kan zijn. Eindeloze boeren akkers, een enkel verstild weggetje en her en der een dijkje om het nat van het droog te scheiden. Daarboven een lege hemel met mooie sluierwolken die de leegte en stilte nog eens extra benadrukken. En door dat landschap fiets ik met m'n Quest....

De elementen

Het is zondag 12 november. Het is bewolkt, het waait en de regen geselt met enige regelmaat de dakpannen en ruiten van ons huis. Een normaal mens zou onder deze omstandigheden lekker binnen blijven. Maar ik ben geen normaal mens. Dus stap ik in m'n fiets en trotseer de elementen. Hoewel, daar valt wel wat op af te dingen; mijn fiets trotseert de elementen, en ik trotseer m'n fiets.

Ik op pad. Het is de eerste keer dat ik volledig overkapt in de Quest fiets. In het begin is het wel knus, maar het wordt gaandeweg klam en benauwd in de fiets. Ik fiets eerst richting Schoonhoven langs de N216. De elementen laten mijn fiets voorlopig nog met rust, en er breekt zowaar even een waterig zonnetje door. Bij de pont naar Schoonhoven wend ik de steven richting het westen.

Ik fiets nu op de Lekdijk en krijg de straffe noordwesten wind stevig van voren. Ik weet het tempo nog ruim boven de 30km/u te houden, maar moet er wel op letten dat de elementen geen vat krijgen op het schuimdakje. Een keer gaat het bijna mis, maar ik weet het ding nog net op tijd op te vangen. De fietsmissie die ik vandaag in gedachten heb is Kinderdijk. Ik heb al heel wat van de wereld gezien, maar moet tot m'n schaamte bekennen dat ik de molens van Kinderdijk nog nooit in levende lijve gezien heb. Daar gaat vandaag dus verandering in komen, tenminste, als de wind zich een beetje gedeisd houdt en ik de Quest op het asfalt weet te houden.

Alles gaat gelukkig goed, en na een kleine anderhalf uur stevig doortrappen kom ik bij de wentelwieken aan. Langs de molens loopt een mooi fietspad dat mij rechtstreeks de polder instuurt. Op datzelfde pad lopen natuurlijk de onvermijdelijke toeristen die bij mijn naderen alle fasen van het emotionele spectrum ten toon spreiden; van angst, schrik, verbazing en verwondering tot gierende lach. Ik onderga het een en ander stoïcijns. Hoewel, al die aandacht is toch wel leuk....

Als ik verder oostwaarts fiets wordt het steeds stiller op het pad en rijd ik door een prachtige stille polder. Ik verlaat het mooie fietspad en doorkruis een aantal mooie lintdorpjes die zich in de loop der eeuwen tegen het riviertje de Graaf gevlijd hebben. Vanuit het noordwesten nadert een formidabele bui die de hemel zwart kleurt. Daar zat ik op te wachten; nu eens kijken of ik het droog houd binnen de fiets. Terwijl de regen op m'n dakje klettert fiets ik in een lekker tempo door. Behoudens een beetje spatwater houd ik het droog, alleen begeven de rechter richting aanwijzers het op een gegeven moment. Of dat door het vocht komt, of door het rammelen van de fiets over de keitjes in de weg weet ik nog niet, maar jammer is het wel. Na een totaal afgelegde afstand van 81 kilometer kom ik thuis, nu moet ik eens gaan kijken waarom die richting aanwijzers het hebben begeven. Maar eerst een douche....

PS: de knipperlichten doen het weer, d'r zat een stekkertje los.

Fietsroutenetwerk en Udenhoutse Broeders

Afgelopen weekend hebben wij met wat vakantievrienden een wandeling gemaakt door de Loonse en Drunense duinen. Maar omdat deze blog "Rob's Quest" heet en niet "Rob's wandelingen met vakantievrienden in de Loonse en Drunense duinen", ga ik het daar even niet over hebben. Waarom begin ik er dan over zult u zich afvragen ? Welnu, toen wij met die wandeling bezig waren bedacht ik mij dat het wel leuk zou zijn om hier met de Quest een stukje te gaan fietsen.

Ik schreef al een keer eerder over m'n TomTom strijd in de Quest, en deze strijd wilde ik niet herhalen. Nu bestaat er sinds kort een uit België overgewaaid fenomeen in Nederland: het Fietsroute netwerk. Even een uitleg in het kort: het fietsroute netwerk is ingedeeld in een groot aantal genummerde knooppunten. Via deze knooppunten kan je zelf een route uitzetten. Je fietst dus van knooppunt naar knooppunt.

Nadeel is dat de kaarten waarop de knooppunten staan veelal alleen te bestellen zijn via de VVV. Gelukkig is de provincie Brabant zo liberaal geweest om de kaarten op PDF-formaat online ter beschikking te stellen, en dat komt mooi uit, want mijn route loopt voor het grootste deel door deze provincie. Vanuit m'n luie stoel zet ik een route uit. Deze loopt via de nummers 80 naar 23 en vervolgens 25, 20, 19, 18, 1 enz...... De volgende morgen zou ik op pad gaan. Ben benieuwd.

Helaas is het zwaar bewolkt op het moment dat ik de fiets in kruip. Ik fiets eerst naar de brug over de Merwede en pik dan het eerste punt van het Fietroute netwerk op; nummer 80. En dan moet ik naar punt 23. Een fris nieuw bordje wijst mij in de juiste richting. Bij een splitsing weer een bordje. Ik had GPS en TomTom in de aanslag, maar het blijkt niet nodig. Ik rijd zonder problemen van knooppunt naar knooppunt. Ik moet alleen goed opletten dat ik geen bordje mis.

Bij Raamsdonk kom ik op een vierbaansweg-snelfietspad terecht. Dit is geweldig; een kilometers lang zeer breed fietspad dat van Raamsdonk naar Waalwijk loopt. Helaas moet ik deze snelweg halverwege verlaten, want ik moet naar knooppunt 26. Bij Kaatsheuvel gaat het voor het eerst fout met de route; de weg die ik moet volgen is opgebroken. Ik fiets Waalwijk in en kom daar in het centrum gelukkig bordjes tegen die mij weer naar het Fietsroutenetwerk verwijzen. Goed geregeld ! Petje af ! Hulde !


Na twee uur fietsen doorkruis ik de prachtige bossen van de Loonse en Drunense duinen. Het is hier heerlijk stil. Ik strijk neer in 'De Rustende Jager' en nuttig een koffie met een Udenhoutse Broeder. Dit is een lokale lekkernij en dat doet mij eraan denken dat mijn fietstocht nog een staartje krijgt; Astrid had mij gevraagd er twee mee te nemen. Udenhout ligt hier vlakbij, en dus maak ik even een omweggetje. Ik koop bij een bakker twee fikse Broeders en installeer deze achter de stoel. Het past allemaal maar net.

Na Udenhout gaat het een beetje bergafwaarts met de fietspaden die Fietsroutenetwerk voor mij heeft uitgezet. In het begin zijn het mooie maar zanderige fietspaden, en later tref ik wegen aan die of zijn opgebroken, of met zeer Quest-onvriendelijke slagbomen versperd zijn. Vooral dat laatste is irritant; een paaltje is immers genoeg om ongewenst verkeer tegen te houden.

Boven Den Bosch ga ik de maas weer over. Dit gebied is nog een beetje een witte vlek in het Fietsroutenetwerk. Het pad dat ik hier volg verzandt in een amper geasfalteerd fietspad dat maar een halve meter breed is, en even verderop wederom effectief geblokkeerd wordt door een hekwerk, dit keer bedoeld om het vee van de fietsers te scheiden. Ik kies eieren voor m'n geld en verlaat de route en zoek zelf wat uit. Al dat gerammel over hobbelige paden fietst niet prettig, maar het is ook niet fijn voor m'n Broeders die achterin liggen te rammelen.

Samenvattend over het Fietsroutenetwerk: behoudens de witte plekken is het een systeem dat goed werkt. De routes lopen over goede fietspaden, soms niet altijd even snel, maar voor een leuk dagje fietsen zeker aan te raden.

PS: de Broeders maken het goed. Ze waren ietwat uitgezakt, maar nadat ik ze even te ruste had gelegd kwamen ze weer een beetje in vorm.

Horizon verrijking

Doordeweeks rijd ik met m'n auto naar het werk. En in deze tijd is dat nog vervelender dan anders, omdat ik mijn ogen liever van de weg houd dan erop. Er is immers rond dit jaargetijde veel moois te zien, en dat moois bevindt zich in de regel niet op de snelweg. Ernaast liggen echter mooie mistbankjes, staan mooie bomen hun prachtig geel verkleurde bladeren te verliezen, en komt de zon op vanachter een pittoresk wolkenbankje.

Aangezien het al een paar dagen prachtig weer was geweest, waren m'n verwachtingen voor zaterdag hoog gespannen. Toen ik die dag opstond en de gordijnen verschoof, was de lucht grijs en saai. Niks mooie wolkenluchten. Toch maar met de Quest op pad, misschien werd het nog wel beter.

Ik fietste vandaag richting Papendrecht. Er ligt een mooi fietspad langs de A15. Het is rustig, het asfalt is glad en ik voer het tempo op. Ik ben prima hersteld van de lange fietstocht van vorige week en het fietsen gaat eveneens prima. Het dakje is vanwege de dreigende luchten gemonteerd, het belemmert m'n zicht aan de zijkanten behoorlijk, maar zo fotogeniek is het landschap door het bedompte weer vandaag ook weer niet. Fotogeniek ben ik zelf kennelijk wel, want diverse automobilisten gaan naast mij rijden en kijken nieuwschierig naar die vreemde kwast in die rare fiets. Zo doe ik toch nog wat aan horizon verrijking, neem ik aan...

Rond Sliedrecht wordt er her en der aan de weg gewerkt, en word ik gedwongen van m'n mooie fietspad af te wijken. Ik bolder door wat woonwijkjes en steek de A15 over, om daarna de polder weer op te zoeken. De weg is leeg, de hemel echter niet. Het wordt steeds donkerder, en ik zet m'n licht aan. Ik blijf liever goed zichtbaar op die polderweggetjes. Het blijft gelukkig droog.

Als ik bijna thuis ben zie ik aan de accumeter dat een van de accu's leeg is. Het is de eerste keer dat ik dit meemaak. De accu is ongeveer negen maanden geleden voor het laatst opgeladen. Het is een Lithium Polymeer accu met een capaciteit van 5500mAh. Het grote voordeel van Li-Po is de lage ontlading, deze bedraagt ongeveer 3% per maand, terwijl NiMh accus soms wel 30% per maand kunnen ontladen.

Thuis tap ik m'n Garmin Venture leeg en pletter de afgelegde route via GPS Visualizer in een leuk Google-maps kaartje. Weer lekker gefietst

Quest versus TomTom

Omdat enkele collega's mij al geruime tijd aan m'n kop zeurden over dat ze mijn nieuwe fiets wilden zien, moest ik er toch aan geloven. Ik werk op dit moment in Nijmegen, en dat ligt nou niet direkt naast de deur. Omdat ik niet van plan ben om een voor mij totaal onbekende route grotendeels in het donker af te leggen, neem ik een halve dag vrij. Ik vertrek in het ochtendschemer. Er staat een stevig briesje, maar dat kan ik alleen zien aan de bomen. In de fiets merk ik er weinig van.

Ik fiets vandaag voor het eerst met het inmiddels beroemde versatile-dakje. Toen ik het bestelde ging ik uit van een levertijd van zes weken, maar het lag binnen twee dagen op de deurmat. Waar ik vandaag ook voor het eerst mee fiets is de TomTom navigatie. Ik heb een 12V aansluiting aan boord, en heb de TomTom software op een PDA draaien, die ik vervolgens via een sigaretten-aansteker aansluiting met de accu verbonden heb.

TomTom is geen ster in het uitrekenen van fietsroutes, het is echter wel mogelijk om via een vooraf ingestelde route te rijden. Dit kan je doen door in de reisplanner een route uit te zetten langs een aantal waypoints, en de software hierlangs vervolgens een routeplan uit te laten rekenen. Maar ik dwaal af, we gaan weer op pad.

Ik volg eerst de ventweg langs de E31. In het begin is deze wat hobbelig, maar later wordt het asfalt beter en beter. Bij Zaltbommel ga ik de Waal over. Hier heb ik de keus tussen het fietspad langs de N322 of een meer toeristische route over het Maas-Waal fietspad. Ik heb geen haast vandaag, en dus kies ik voor het laatste. TomTom denkt hier echter anders over, en probeert mij constant richting de N322 te sturen. Ik heb de waypoints op het Maas-Waal fietspad gezet, maar om de een of andere reden gaat het er bij het apparaat niet in dat ik liever over een rustige dijk met een mooi breed fietspad fiets, dan naast voortdenderdende tientonners. Het fietspad wordt op de TomTom-kaart echter goed aangegeven, en ik stoor mij verder niet aan de aanwijzingen die mij via het oortelefoontje worden toegesproken.

Na 84 kilometer kom ik in Nijmegen aan. Ik weet de portier van Philips/NXP zover te krijgen dat hij mij één keer zonder het juiste pasje doorlaat. Hij kent het verschijnsel Velomobiel, want Rob Jansen komt hier ook regelmatig met zijn bolide de slagbomen voorbij. Deze week heb ik zijn fiets echter niet op de gebruikelijke plaats in de stalling zien staan. Jammer. Ik ga er maar vanuit dat hij van een welverdiende vakantie aan het genieten is.

De fiets wordt door de m'n collega's bewonderd, betast en bekeken. Ik werk een halve dag mijn gebruikelijke taken af en ga weer op pad. Ergens bij Beuningen heb ik weer een flink meningsverschil met TomTom. Ik mis ergens een waypoint en Ome Tom vindt dat ik daar eerst nog even een bezoekje aan af moet leggen. Mij niet gezien. Ik rij stug door. TomTom probeert mij er op allerlei manieren van te overtuigen dat ik het verkeerde pad ben ingeslagen. Keer om, probeer om te draaien, keer om, keer om, keer om. Als hij merkt dat ik niet op zijn avances inga, probeert hij het op een andere manier; 'ga bij de volgende kruizing links en direkt daarna weer links'. Of: 'u nadert een rotonde, ga deze helemaal rond, vierde afslag'. Ik ben echter niet van gisteren en blijf standvastig op koers. Na een tijd is voor mij de maat vol. Ik stop en vertel het apparaat dat hij de waypoints die wij gepasseerd zijn als bezocht kan markeren. Nu houdt hij eindelijk z'n kop.....

De route die ik terug rijd gaat via de noordzijde van de Waal. Ik ga de brug over de Waal via de A50 over en kies vervolgens de Waal-dijk en de diverse N-weggetjes. Het is hier heerlijk rustig. Zo langzamerhand gaat bij mij het kaarsje uit. Het tempo zakt langzaam aan steeds verder, maar het Betuwse landschap blijft boeien. Als na een buitje de zon doorbreekt krijg ik weer wat mentale energie. Na in totaal 170 kilometer te hebben afgelegd kom ik redelijk vermoeid maar intens tevreden in Gorinchem aan. Dit was een lekker tochtje !