Onstuimig weer op Kinderdijk

Afgelopen zaterdag was ik even naar Kinderdijk gefietst. Het lekkere weer dat het begin van deze maand kenmerkte was al een week verdwenen. Het was al vijf dagen lang koud en guur, met soms veel buien. Zo ook op deze bewuste zaterdag. Het was egaal bewolkt toen ik op pad ging. Eenmaal op weg begon de hemel open te breken, om dan vervolgens plaats te maken voor dreigende buien, van waaruit zo af en toe de zon tevoorschijn kwam.

Bij de beroemde molens aangekomen was het koud en guur, met een schrale wind uit het noorden. Ik maakte wat foto's van de voorbij schuivende donderwolken. Bij het zien van een naderende bui ben ik weer snel mijn overdekte kuip in gestapt, en in de stromende regen ben ik weer huiswaarts gereden. Het zal ooit wel weer goedkomen met het weer, verwacht ik.

 

Koude bedoening

Na bijna drie dagen van sneeuw wilde ik er wel weer eens uit. Vanochtend was het helder, en dus maar de stoute schoenen aangetrokken en een fietstocht gemaakt.

De binnenwegen in Gorinchem waren nog wel begaanbaar, maar de fietspaden waren sinds zondagmiddag niet meer geveegd. Dus de centimeters die gisteren gevallen waren lagen er nog. Deze centimeters waren in de afgelopen nacht met de stevige vorst aaneengekoekt tot een brosse weerbarstige koek, waar ik met mijn drie wielen maar moeilijk doorheen kwam.

Na drie kilometer ploegen was ik behoorlijk bezweet, en lag ik te hijgen als een oud paard. En dat terwijl mijn snelheid niet boven de twintig kilometer per uur uit kwam. Gelukkig was het vrijwel windstil, en ook nog mooi helder. Tijd voor wat winterplaatjes.

Even uitgelaten

We gaan nu de vierde week van de Corona quarantaine in (ook wel COVID-19 of SARS-CoV-2). De tijd gaat snel, ook als je binnen zit. Gisteren ochtend ben ik er even uit geweest.  Na twee dagen quarantaine was is daar even aan toe. Het weer is nog onveranderd mooi, zoals de laatste weken ook het geval was. De rijp zit weer dik op de autoruiten wanneer ik mijn fiets instap voor een ritje in de buurt. Lenzen mee, drinken mee, klaar.

Vergeleken met afgelopen zondag is het druk op de weg. Veel werkverkeer op de binnenwegen en de snelwegen, want de economie gaat gelukkig gewoon door.

 Het is voor het eerst sinds dagen windstil en er hangt een mooi laagje mist boven de weilanden. Vervelend. Dan moet ik iedere keer stoppen om foto's van het landschap te maken 😉

Koud Kinderdijk

Het is dat ik het mij had voorgenomen, en dat het bundeltje fietskleren al op mij lag te wachten, anders had ik deze tocht niet ondernomen. Het was natuurlijk koud, maar dat niet alleen, er stond ook nog een harde wind. En die kwam pal uit het oosten, en dat hield weer in dat ik op de weg terug flinke wind tegen had. Ik pan mijn tochten altijd zó dat ik op de terugweg de wind in de rug heb, maar ik wilde nu eenmaal naar Kinderdijk deze ochtend, dus ik moest eraan geloven.

Alle fietskleding die ik rijk ben ging aan. Lange broek, korte broek, T-shirt, winter shirt, fleece vest en ten slotte handschoenen en een muts. De schuimkap ging er ook op, zo stook ik de fiets tenminste een beetje warm tijdens het fietsen.

De zon zou deze zondag ochtend om 7:35 op komen, en dat hield weer in dat ik om half zeven moest vertrekken om op tijd voor dit fenomeen aan te komen. Met de wind in de rug en de schuimkap erop wordt het al snel warm in de fiets, en kan ik m'n fleece vest uittrekken. Netjes op tijd kom ik bij Kinderdijk aan. Langs het water staat al een pelotonnetje fotografen in het gelid klaar. Om de één of andere reden kiezen ze toch altijd weer dezelfde plekken uit. Zo zorg je ervoor dat je dezelfde foto hebt als Bertus die naast je staat, en de buurman van Willem, die hier twee jaar geleden ook van die mooie foto's had gemaakt. Erg jammer, want ik hoor van één van de fotografen dat ze deze ochtend één uur hebben moeten rijden. (ik bedenk mij net dat ik net hetzelfde heb gedaan, maar een uur in een Quest telt niet: dat is leuk. Een uur in 'n auto duurt voor mij langer dan een uur in een velomobiel, maar dat even terzijde)

Ik kieper de fiets ergens op een stil plekje in de berm, trek mijn fleece vest weer aan en maak wat foto's. Nog geen schaatsende mensen vandaag, hoewel het aardig vriest, waait het te hard om een ijslaag te kunnen vormen. Alleen in de slootjes, waar het windstil is, is geen open water meer te vinden.

De terugweg valt zoals te verwachten valt niet mee. Al na vijf minuten voel ik m'n gezicht niet meer. Na tien kilometer worden m'n voeten ijsklompen. Stevig doortrappen is het devies om te proberen het nog een beetje warm te krijgen. Dat lukt pas na 40 km verwoed doortrappen. Maar toch al met al een mooie tocht.