Al van kinds af aan heb ik last van hooikoorts. Het begint altijd zo rond de laatste weken van mei, wanneer de eerste jonge spreeuwen uitvliegen. Als ik zo'n groep jonge spreeuwen in in een pas gemaaid grasveld om voedsel hoor bedelen, begint mijn neus al te kriebelen. Het geproest en gesnotter houdt meestel zo'n vier weken aan. Daarna kan ik weer een beetje opgelucht adem halen.
De bron van mijn ergernis zijn graspollen. Gelukkig bloeien die niet het hele jaar door, en is mijn allergie ook sterk afhankelijk van het weer. Helaas is het dit jaar een heel goed jaar voor die graspollen. We hebben een koud voorjaar gehad, en alles wat groeit en bloeit stond te springen om een beetje zon en warmte. Sinds begin deze maand kwam met het stijgen van de temperatuur een ware explosie van ongerief in de lucht, waartegen mij afweersysteem met overaktieve slijmvliezen in aktie kwam.
Gelukkig kan ik deze alergische reactie met pillen een beetje temperen, anders zou ik vijf weken aan huis gekluisterd zijn. Dus is er nog gewoon tijd voor fietstochtjes, maar niet zoveel meer als in de overige maanden van het jaar. Afgelopen zondag was ik even naar Kinderdijk gefietst. Ik was vroeg, dus het was lekker stil. Afgezien dus dan van die ene velomobilist die zich proestend en snotterend tussen het hoge riet bewoog.
