Het weer was de afgelopen maand niet zo om over naar huis te schrijven. Vooral in de weekends was het donker en nat, met zo af en toe regen (en sneeuw, en ijzel). Hier een foto van een zonovergoten Biesbosch, ergens halverwege de maand:
Ook de molens aan de andere kant van de rivier stonden somber en stil over het koude landschap heen te kijken:
... maar er was welgeteld één weekend waarin het dan toch ineens mooi weer was, met zon en vorst:
In alle vroegte tik ik op mijn werk dit verhaal. Het is nog donker en het sneeuwt buiten licht. De sneeuw blijft niet op straat liggen, maar de auto’s zijn allemaal wit. De zon heb ik al dagen niet gezien. Meestal is het overdag zwaar bewolkt, windstil, en vaak ook nog mistig. Ik noem dat bij mijzelf altijd ‘niksweer’. Zo’n dag waarop het niet regent, waait of vriest. Er gebeurt gewoon helemaal niets.
Een week geleden was ik naar Kinderdijk gefietst. Op een zondag ochtend. En het was helder weer, en een beetje vriezend. Terwijl ik aan het fietsen was, was ik mij aan het voorbereiden op een drukke aankomst bij de molens. Deze tijd is namelijk een uitgelezen tijd om mooie foto’s te maken, en je hoeft er niet al te vroeg voor op.
Maar bij
Kinderdijk aangekomen was het wonderlijk stil. Er waren welgeteld twee
fotografen bezig, maar voor de rest was er niemand. En dat terwijl het uitzicht
best wel mooi was….
Mijn eerste twee fietsweekenden van het nieuwe jaar werden 'bedorven' door flinke sneeuwval. Het is in zo'n fiets natuurlijk wel minder afzien dan op een gewone rechtop fiets. Je kan niet omvallen (of je moet wel heel erg je best doen), en je zit wat minder in de wind. Maar je kan wel (bijvoorbeeld) van een gladde dijk het water in glijden. En dan is z'n fiets ineens een stuk minder aangenaam.
De afgelopen twee weekenden heb ik welgeteld 50 kilometer afgelegd. Het eerste weekend kwam ik niet verder dan 10 km. Ik was van plan om naar de Voortse molen bij Hellow te fietsen (een tochtje van 30 km). Eerst over de dijk langs de Merwede. Helaas lag er op de dijk een 10 cm dikke laag van half harde sneeuwpap op de weg. Dit voelde aan alsof ik een knollenveld aan het omploegen was met een kinderfietsje. Met een snelheid die niet boven de 10 km/h uit kwam. Ik moest hele stukken lopen omdat m'n fiets niet verder vooruit wilde. Na 5 km heb ik het bijltje erbij neer gegooid en ben via een betere weg weer terug gekeerd.
Het tweede weekend was het gelukkig alweer wat beter. De gewone polderwegen waren inmiddels sneeuwvrij gemaakt, en de fietspaden ernaast ook. Maar mijn favoriete fietspaden waren nog lekker winters. En dus was het weer ploegen in een polder op een kinderfietstje.
Gelukkig wel mooie foto's onderweg.
