Laatste sneeuwtocht naar Kinderdijk

Aangezien het vandaag waarschijnlijk de laatste winterdag van het seizoen is, ben ik deze ochtend naar Kinderdijk gereden. Niet om te schaatsen, maar om te fietsen en er wat plaatjes te schieten. 

Het was met -6°C iets minder koud dan gisteren, maar de straffe oostenwind doet het wel kouder aanvoelen. Op zaterdag werd er al gewaarschuwd dat het druk was bij Kinderdijk, omdat veel mensen van heinde en verre naar de molens komen om een lekker een dagje te schaatsen. Dus ik was voorbereid...

Maar toen ik netjes bij zonsopkomst (acht uur) bij de molens aankwam, was ik toch verrast door de mensenmassa die op dit vroege uur al op de been (en de schaats) was. De fotografen wedijverden met de schaatsers om de beste plek om dan wel de schaatsen aan te doen, of wel de statieven neer te zetten. Maar de sfeer was gemoedelijk en iedereen genoot.

Ondanks al de lagen kleren die ik aanhad, was ik na het nemen van een serie foto's toch snel verkleumd. Snel dus weer de fiets in om huiswaarts te gaan. Pas na een tiental kilometers kwam ik weer een beetje op temperatuur. Onderweg nog veel schaatsers op het ijs, maar het was in de lintdorpjes van de Alblasserwaard een stuk rustiger dan in Kinderdijk. Mooie tocht, maar met die wind wel erg koud. Vreemd te bedenken dat er voor komend weekend temperaturen van 15°C worden verwacht...

Kinderdijk

Het was gisteren weer raak: prachtig vriezend weer, en in tegenstelling tot begin december vorig jaar ook nog eens schaatsweer. Dus werd het eens tijd om in alle vroegte in de fiets te kruipen om gewapend met foto toestel en een paar lenzen de buurt rond Kinderdijk eens onveilig te maken. Om de een of andere reden heb ik er een neus voor gekregen; ik was weer precies op tijd om verslag te doen van de zonsopkomst.

Ik was vanochtend niet de enige, een paar handen vol fotografen waren al aanwezig om gewapend met flinke statieven en stevige bontkragen dit fenomeen vast te leggen. Hoog in de hemel klonk het zoemen van een tweetal drones die als overspannen hommels over het ijs heen en weer vlogen. Dat worden weer mooie beelden.

 

Ik waag mij voorzichtig op het ijs, maar dat loopt niet lekker met fietsschoenen. Het ijs kraakt onrustbarend, maar lijkt mijn gewicht toch te kunnen weerstaan.

En zo ben ik drie kwartier aan het schuifelen. Er komen meer schaatsers aan. Dit is voor de fotograaf geweldig, want een winters plaatje is mooi, maar er moeten dan toch wel wat schaatsers in beeld.

Met een tweetal totaal verkleumde voeten en handen als ijspegels kruip ik weer in mijn Quest. In de fiets wil het niet meer echt warm worden helaas, dat gebeurt pas thuis, na een langdurige douche partij.