Nieuwe claxon in DF

 

Destijds heb ik mijn DF laten uitrusten zonder de standaard claxon. De reden was dat het ding nogal groot en zwaar was, en ik zelf iets kleiners wilde inbouwen. 

Dat was minder eenvoudig dan ik verwachtte. Er zijn op de markt veel piezo speakers die beloven een flinke berg herrie te produceren. Dat doen ze in de meeste gevallen ook wel, maar dat gebeurt meestal maar op een frequentie. En die toonhoogte is zo hoog dat deze voor mijn mede weggebruikers niet als claxon overkomen, maar meer lijkt op het gepiep van een angstige muis. Nu kan je met een Arduino via PWM de toonhoogte verlagen, maar daardoor daalt ook het aantal decibels. En dat wil ik weer niet.

Kant en klaar oplossingen waren er ook, maar dat was meestal in de vorm van een sirene, en die zijn te groot om in de neus in te bouwen. Een andere optie zou zijn om gaten te boren in de DF, en zo'n sirene onder in de neus in te bouwen, maar mijn fiets glimt nog zo mooi dat ik die drempel nog niet durf te nemen.

Op internet kwam ik bij toeval het Engelse Hornit tegen. Deze fiets claxon beweert met 140db de luidste fiets claxon te zijn. Met dertig euro is het wel een vrij dure oplossing, maar onvrijwillig plotseling contact met een mede weggebruiker valt in de regel wat duurder uit. Ik besluit  er een te kopen en te zien of ik het apparaat zodanig aan kan passen dat deze in de neus van mijn fiets past, onder de koplamp.

Met beleid en geduld peuter ik het apparaat uit elkaar. Gelukkig is er niets gelijmd, en is alles demonteerbaar zonder iets echt te slopen. Er zitten twee mini-schakelaars op het apparaat. Eén schakelaar is voor de claxon, deze wordt met een stekkertje verbonden met de claxon en kan met een rubberband elders op het stuur gemonteerd worden. Het snoer is echter te kort voor een velomobiel. De andere schakelaar zit op de claxon zelf en deze dient om te kiezen tussen de twee verschillende claxon tonen die de toeter rijk is. De claxon wordt gevoed door twee AAA batterijen. 

De printplaat kan ik er netjes uithalen. Ik print een kastje met deksel voor de printplaat. Dit kastje plaats ik op de aluminium buis in mijn DF

Mijn plan is nu als volgt: de twee schakelaars vervang ik door kleine moment-schakelaars die ik verleng naar mijn stuur. De claxon gaat onder m'n koplamp. De batterijen heb ik niet nodig, want ik voed de toeter vanuit met de DF accu's, door een kleine DC-DC omvormer onder de claxon-printplaat te monteren. Hiermee reduceer ik de 8.5V van de DF naar 3V. Doordat de batterijen eruit zijn kan ik de behuizing van de claxon lekker compact houden. Die behuizing ga ik natuurlijk 3D printen, en vervolgens in de juiste kleur spuiten.

De piezo speaker die de eigenlijke claxon bevat zit stevig vast gegoten in een stuk plastic. Deze krijg ik niet los dus. 

Dat hoeft ook niet. Ik ontwerp een huis waarin ik de piezo speaker kan monteren. Hieronder een testprint.

Hieronder een 3D render van de claxon. Het huis bestaat uit twee delen, waartussen zometeen de claxon geschroefd wordt.

Hieronder de uiteindelijke 3D print in lekker poepbruin PLA.

Daarna is het een kwestie van schuren en plamuren.

Ondertussen ben ik ook bezig met de drukknopjes, waar ik een lang snoer aan soldeer omdat ze naar het stuur verhuizen. Op ebay had ik in het verleden al eens een verzameldoos micro schakelaars gekocht die nu goed van pas komen..

Een van de drukknopjes komt op de stuurstang. De houder print ik met PLA, het witte stukje plastic ertussen TPU, een kunststof die heel flexibel blijft na printen en een beetje rubberachtig aanvoelt.  Hierin schuif ik de micro schakelaar, nadat ik er twee draadjes aan gesoldeerd heb. Ik heb nu een mooi, redelijk waterdicht drukknopje.

De tweede micro schakelaar gaat in een van de handels van het stuur, daarover later meer.

De PLA claxon heb ik ondertussen een x - aantal keer gespoten en afgelakt. Klaar om zometeen ingebouwd te worden.

Wordt vervolgt....

Toeters en bellen - 2

In vroeger tijden is mij als kleuter het een en ander over de dierenwereld bijgebracht. Ik leerde hoe schapen eruit zagen, en koeien, en olifanten. En vooral leerde ik welke geluiden deze dieren zoal produceerden. En dat was simpel; koeien zeggen boe en schapen zeggen béééé. Toen ik die kennis eenmaal gemastered had kwam les twee, het straatverkeer. Als klein kind is het van levensbelang te weten welk vervoersmiddel toet zegt, en welk tring. Ook die kunst was ik al vrij snel de baas.

Ik trap een open deur in als ik zeg dat tijden veranderen. Gelukkig houdt het vee zich bij z'n eigen vocabulaire, maar het straatverkeer doet dat niet. Vooral sommige fietsen houden zich niet meer aan het normale door de doorsnee burger geaccepteerde straatbeeld. Ze zien er raar uit, liggen er vreemd bij, gaan veel te hard, zijn te laag en vooral te gevaarlijk. En soms maken ze ook nog de verkeerde geluiden.

Zo ook ik. Ik fietste op een winderige middag op een smal fietspad langs de N216. Er fietste een fietser voor mij. Omdat het hard waaide schatte ik in dat hij mijn indoor-bel waarschijnlijk niet zou horen, en ik gebruikte dus mijn fonkelnieuwe toeter. Deze deed het prima, en de man voor mij hoorde het apparaat goed. Maar helaas was hij niet met zijn tijd meegegaan, en in plaats van iets aan de kant te gaan en mij er langs te laten zwaaide hij op goed geluk naar een net passerende auto, in de veronderstelling dat het een kennis of collega betrof. Een totaal verkeerde reactie, want het geluid kwam immers van mij. De fietsforens was zijn jeugdlessen kennelijk niet vergeten: een fietser doet tring en een auto toet.

Ik vond z'n reactie wel grappig, en ik kon 'm ook geen ongelijk geven. Een tweede druk op m'n claxon deed hem even achterom kijken. En zo leerde hij dat niet alles is zoals het lijkt, en dat ook fietsen met hun tijd meegaan.

Toeter !

Tot voor kort bereed ik het asfalt met als enig wapen tegen m'n mede weggebruikers een stel koplampen en een bescheiden fietsbel. De doorgewinterde Velomobilist weet dat dat niet genoeg is. Koplampen hebben alleen effect bij direkt visueel contact, en de fietsbel wordt in de regel pas gehoord als de doelgroep al bijna aangereden is.

Nu heb ik mijn Velomobiel in Dronten al laten voorzien van een toeter, maar omdat ik de electra zelf geregeld wilde hebben was deze nog niet aangesloten. Tot aan nu dus....

Ik was al een tijd bezig met het vinden van de juiste plek voor de schakelaar, en kwam uiteindelijk bij het stuur uit. Dan ben ik in noodsituaties meestal snel genoeg om mijn (meestal ingeblikte) mede weggebruikers van m'n aanwezigheid op de hoogte te stellen. Aangezien ik met m'n rechterhand schakel, gaat de knop naar de linkerkand van het stuur, aan het uiteinde van de linker handgreep.

De schakelaar bouw ik in in een aluminium buis van 20mm. Stevig tape eromheen, en de schakelaar zit zo vast als een huis. Ik boor een gaatje in het stuur, zodat ik het buisje met een schroef kan vastzetten. Het zwarte schuim van de handgreep erover, en je ziet er niets meer van.

Ik had het plan om de draadjes van de schakelaar door de buizen van het stuur te geleiden, maar zo eenvoudig gaat dat niet. De twee buizen die het T-stuk van het stuur vormen hebben geen open verbinding met elkaar. Die moet ik dus maar zelf gaan maken. Met een boor breng ik een klein gaatje in het stuur aan, groot genoeg om de draadjes door te laten. Het stuur gaat los. Ik prik een lang stuk ijzerdraad door het stuur met de bedoeling om de twee draadjes door de buis te trekken.

Na flink wat gepiel lukt het. Met een brandertje soldeer ik de draadjes vast. Hup het stuur er weer op, het buisje met de schakelaar vast gezet en testen. Ik schrik mij het schompus als ik de knop indruk. De Quest staat in de garage, dus het geluid gaat niet zo gemakkelijk weg. Maar ik ben best tevreden met het resultaat.....