Nieuwe DF opgehaald en nieuwe DF4 mal bij Intercitybike

Een week geleden viel er ineens een bericht van Ymte op de digitale deurmat: mijn DF is klaar en kan vanaf zaterdag opgehaald worden. Op  dat moment stond ik nog op plaats vijf van de wachtlijst, dus ik was zoals dat heet 'prettig verrast'.

Op dinsdag 26 mei was het zover: de dag dat ik de tocht naar Dronten zou ondernemen. Veel drinken en eten voor onderweg meegenomen, zodat ik niet ineens de man met de hamer zou tegenkomen, zoals mij eerder gebeurde  afgelopen lente. De weer voorspellingen voor deze dag waren meer dan uitstekend: een zwakke variabele wind, helder weer, en een temperatuur van 20-24 °C.

Om zes uur in de ochtend ging ik met de fiets vol beladen op pad.

De zon was al op, en er hing een dun laagje mist over de kanalen en velden.

Ik was van plan om 's ochtends via een andere route te fietsen dan 's middags. In de vroege ochtendzon reed ik eerst langs Arkel, Leerdam en Schoonrewoerd naar het pontje van Culemborg. De pont ligt aan de andere kant van de Lek als ik aankom, en dat geeft mij even de tijd om wat te drinken. Na vijf minuten steekt het kleine schuitje het water over, en legt aan. De pont is een zogenaamde gierpont. Dat betekent niet dat het vehikel naar mest ruikt, maar dat deze met een kabel die stroomopwaarts in de rivier is verankerd, in een halve boog de rivier over steekt. Dat gaat erg snel, want er hoeft alleen maar gas gegeven te worden. Na enkele minuten ben ik over.

Daarna gaat het via kronkel weggetjes en veel bochten door naar Doorn. De eerste heuveltjes van de Utrechtse Heuvelrug tekenen zich al af in de velden. In Doorn moet ik een flinke klim maken van 45 meter. Daarna kan ik alweer snel met een flinke gang over een gelukkig brede weg naar beneden. Via Maarn gaat het dan verder richting Amersfoort / Leusden. Daarna steek ik onder de A28 door om niet door Nijkerk te hoeven rijden. Aan de horizon zie ik de eerste windmolens al staan, ongetwijfeld moet dat Flevoland zijn. Ik steek de Nijkerkersluis open en ben in Flevoland. Vreemd genoeg heb ik hier de eerste navigatie problemen. Her en der wordt er aan fietspaden gewerkt, en mijn Garmin Edge Explore heeft moeite met het berekenen van de juiste omleiding. Eerst is hij 5 kilometer lang te mekkeren dat ik om moet keren, om dan vervolgens met een alternatief te komen dat niet altijd even logisch is.

Om even voor elven kom ik aan bij Intercitybike, bijna gelijk met een oud grijs busje waaruit de even grijze mal voor de nieuwe DF-4 (de aanstaande vierwiels DF) komt rollen. Aan de achterkant moet ik even wennen, maar voor de rest ziet de fiets er mooi uit. Ik ben benieuwd hoe de fiets gaat rijden zodra deze eenmaal af is.

Binnen is het eerst tijd voor koffie, en daarna voor het ontruimen van mijn oude Quest. Mijn nieuwe DF staat al klaar in de showroom, en wordt door Peter Haan mooi op maat gemaakt. Na enkele testritjes is het passen en meten klaar. De wielkasten voor de voorwielen zijn iets groter dan de oudere types, waardoor er bredere banden in kunnen. Op mijn nieuwe fiets zijn twee Schwalbe G-ONE speed TLE banden gemonteerd.

Er is in de DF toch meer bergruimte dan ik verwachtte, naast de schuimkap is er nog genoeg ruimte voor alle zooi die ik dacht mee te moeten nemen. Ik eet nog wat bammetjes aan de 'stamtafel' en daarna is het tijd om te vertrek, en een laatste foto van de oude en nieuwe fiets.

De terugweg rijd ik zoals gezegd via een andere route. Eerst een lekker lang stuk door de Flevopolder richting Almere-Hout. Omdat ik nog ruim honderd kilometer moet fietsen houd ik het tempo niet al te hoog, maar ik zie tot mijn verbazing op mijn snelheidsmeter dat ik toch regelmatig tegen de 40 Km/h rijd. Dat is toch 5-7 kilometer sneller dan in mijn Quest vanochtend. De fiets is lekker stijf. Sturen gaat wat stugger dan in mijn Quest. maar de wegligging en het bochten gedrag zijn goed. Een geweldige fiets dus.

Via Huizen, Eemnes en Baarn gaat het naar Soest. Hier weer een klim van wel 87 meter zie ik later, maar ik merk er weinig van. De fiets is zoveel lichter dan mij dertien jaar oude Quest dat optrekken en klimmen haast vanzelf gaat. Bij Soest wordt aan het fietspad gewerkt, en moet ik op de hoofdrijbaan. Dit is geen ramp, want deze weg ligt er beter bij dan het fietspad.

In Baarn delen de fietsers een smal fietspad van een meter breed. Dat maakt passeren vrijwel onmogelijk, maar er rijden op de smalle baan ook nog tegenliggers. De gemeente van Baarn heeft kennelijk nog niet door dat het houden van anderhalve meter afstand op zo'n fietspad helemaal niet mogelijk is. Ik kies eieren voor mijn geld, en ga de rijbaan weer op.

Wanneer ik even stilsta net boven Nieuwegein om de inwendige mens te versterken, zie ik vanuit een tunnel een hemelsblauwe DF richting Nieuwegein rijden. De eerste DF die ik 'in het wild' zie, want in de omgeving van Gorinchem zijn velomobielen dun gezaaid.

In Nieuwegein ben ik op bekend terrein, en kom ik verder zonder kleerscheuren en voldaan na een tocht van in totaal 240 kilometer in Gorinchem aan.

Nog een laatste foto van de DF langs het Merwede kanaal, net zoals de Quest vanochtend.

Terrein verkenning

Medio april zou eigenlijk mijn nieuwe DF geleverd worden. Helaas is door het COVID-19 gebeuren een en ander niet gelopen zoals gepland, en is de velomobiel fabriek in Roemenië al geruime tijd gesloten. Nu zie ik dat het werk bij Intercitybike niet helemaal stil ligt. Al drie maanden houd ik de order lijst in de gaten, en zo af en toe schuif ik ineens toch een plaatsje op, en soms zelfs twee. Dat geeft de burger moed.

Als het zover is ben ik van plan mijn huidige quest bij Intercitybike in te ruilen, dus moet ga ik er met de fiets naartoe. Dat betekent dat ik twee keer een leuke fietsroute kan uitknobbelen. Ik kan natuurlijk twee keer dezelfde route rijden, maar dat is niet leuk, en ik wil er toch een leuke dag van maken.

De route naar Vianen ken ik al, die kan ik eigenlijk wel dromen. Ik kan natuurlijk een andere route rijden, maar dan kom ik al snel op een oversteek met een pont. De pont die voor mij het meest op de route ligt, gaat bij Culemborg heen en weer over de Lek. Omdat ik op internet niet zoveel info over vaartijden kan vinden, fiets ik er maar even naartoe.

Zondag ochtend in alle vroegte sta ik dus ineens aan de oever van de Lek, in een stil Culemborg. Terwijl ik zo sta te mijmeren aan de oever van de rivier, denk ik onwillekeurig aan de Grote Nederlandse taalkunstenaar: Drs. P........

We zijn hier aan de oever van een machtige rivier
De andere oever is daarginds, en deze hier is hier
De oever waar we niet zijn noemen wij de overkant
Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland
En dit heet dan de overkant, onthoudt u dat dus goed
Want dit is van belang voor als u oversteken moet
Dat zou nog best eens kunnen, want er is hier veel verkeer
En daarom vaar ik steeds maar vice versa heen en weer

Prachtig. Geen speld tussen te krijgen. Wat een diepzinnige proza. Zulke teksten maken ze tegenwoordig niet meer. Maar deze rivier kan allerminst machtig genoemd worden, en het verkeer laat ook ietwat te wensen over.

Ik loop naar het bordje aan de oever van de machtige rivier. De pont vaart nog niet, die ligt daarginds, aan de overkant. De vaartijden zijn aangepast, en uiteraard wordt weer even gemeld om ook op de veerpont voldoende afstand te houden. Voor een doordeweekse fietstocht vormen de vaartijden geen probleem. Dat is mooi, want ik denk dat ik voor elke Nederlander spreek wanneer ik verwacht dit jaar voldoende vakantiedagen over te houden, dus ik ben niet gebonden aan een fietstocht in het weekend.

Nu is het wachten dus op de nieuwe fiets, en dat is een kwestie van geduld (maar niet teveel geduld hoop ik ;-) )

PS: ik lees net op Intercitybike dat de fabriek in Roemenië sinds vorige week weer op halve kracht draait. Mooi nieuws. Als ik het zo even vlot uitreken (de planning is 1 fiets per week), dan ben ik volgende maand aan de beurt.

Nooit meer oliebollentocht

De showroom

Ik geef het maar gelijk eerlijk toe: de titel van dit artikel is pure clickbait. Want waarom zou ik nu schrijven dat ik nooit meer naar een oliebollen tocht zou gaan terwijl ik er vorige maand nog zo positief over schreef ?

Welnu, als ik niet met dit Velomobiel - winterfestijn had meegereden, was ik afgelopen weekend niet naar Dronten gereden om een proefrit te maken met een DF. En dan was ik daar niet lyrisch over geweest. En dan had niet gelijk zo'n ding besteld. En dan had dat mij ruim achtduizend euro bespaard.

Daarom dus. Het jaagt je op kosten, zo'n oliebollentocht.

En dat allemaal door een voor mij onbekende DF berijder die voor aanvang van de oliebollentocht met een achteloos gebaar met één hand zijn fiets optilde om deze op een picnic tafeltje te zetten. Ik zou wel een een hartig woordje met die vent willen hebben 😉.

Er is sinds de aanschaf van mijn Quest een hoop veranderd in de velomobiel wereld. In de tijd van de gelcoat had je de keuze uit maar liefst drie kleuren: rood, geel en wit. Nu heb je de keuze uit veertien kleuren, en drie verschillende kleurpatronen. Verder was de wachttijd in 2005, toen ik mijn Quest bestelde, ruim anderhalf jaar. Nu is dat 12 weken.

En dan nu mijn rij ervaringen in de DF. Het in- en uitstappen is even wennen, omdat het instap gat een stuk smaller is dan de Quest. Maar als je eenmaal zit, zit de fiets als gegoten. Dit komt ook door het nieuwe zitje, dat nu meer naar de rug gevormd is en je in de bochten meer zijdelingse steun geeft. Over bochten gesproken, die gaan voor het lage zwaartepunt veel vlotter en soepeler in vergelijking met de Quest, mede omdat de fiets nu in de bochten veel minder overhelt. En dan het optrekken... mijn Quest weegt met alle reserve onderdelen en extra's al gauw zo'n 40 kg, dus je merkt dat je in de DF door zijn veel lagere gewicht bij het optrekken veel minder massa in beweging hoeft te brengen. Je zit dus al gauw op een lekkere fietssnelheid.

Ik heb gelijk de gelegenheid genomen om even een proefrit te maken met een toerkap en een zomerdak. Een toerkap vind ik te lawaaiig. Het zicht rondom is prima, maar alle geluiden binnen de fiets worden door de toerkap nog een extra versterkt. Niet echt iets voor mij. Het zomerdak daarentegen werkt voor mij veel beter; lekker stil en in combinatie met de schuimdeksel ook nog weerbestendig.

En dan de kleur: dat was nog het moeilijkst. De kleur moest niet vloeken met de velomobiel - panorama foto's die ik altijd maak, maar ook weer zo zijn dat de fiets wél mooi aftekende in het landschap. Dus er vielen gelijk al een aantal kleuren af (ik ben geloof ik de eerste die de kleuren van zijn fiets afstemt op het Hollandse landschap 😉).

Het komt er dus in het kort op neer dat ik afgelopen weekend een DF-XL besteld heb, en dat ik na 13 jaar veel fietsplezier in mijn Quest, de fiets de komende tijd in de verkoop ga zetten (of 'm door Intercitybike laat verkopen).

Testritje

Kijk 'm blij zijn 😄