Twee keer pech vandaag

Vandaag speciaal vanwege het nogal plotseling ingetreden lenteweer een dag vrij genomen om te gaan fietsen. Fysiek en psychisch was ik er klaar voor. Ik rijd de fiets de poort uit, en hoor een vreemd geluid van het linker voorwiel komen, als van een knisperende plastic zak. Ik werp een blik en... shit lekke band. Ik heb de nieuwe F-Lite bandjes er pas 80 kilometer opzitten en het gaat nu al mis.

Fiets weer naar binnen, op z'n kant, en de binnenband eruit. Ik pomp deze op en hoor de lucht overvloedig weglopen, en zo te horen bij het ventiel. De aanhechting van het ventiel naar de band is kaduuk. Kennelijk was hier al sprake van slijtage, en heeft de recente bandenwissel het bandje de nek om gedaan. Ik trek een nieuw bandje van de plank en kan met een kleine vertraging op weg.

Wim Schermer heeft mij na mijn laatste blog de juiste omtrek van de nieuwe bandjes doorgegeven en ik ben benieuwd naar de prestaties. En die vallen reuze mee ! Normaal gesproken ligt mijn kruissnelheid rond de 37 km/h, maar met de F-Lite is dat 40 tot 42 km/h. Wat mij verder opvalt is het gedrag van de bandjes op straatklinkers. Met de Schwalbe Durano's voelde ik de fiets altijd flink afremmen op die klinkers, maar de F-Lites hebben daar veel minder last van. Verder zijn ze nog eens stiller ook.

Aarzelende lente

Ik rijd vandaag naar Udenhout, om daar weer eens een Udenhoutse Broeder te scoren. Het is vrijwel windstil en de lente komt aarzelend op gang. Her en der lammetjes in de wei en de eerste hommel kom ik tegen wanneer ik in de Loonse en Drunense duinen een bammetje eet. En daar heb ik ook mijn tweede pech geval van vandaag. Het achterwiel.


Afgelopen winter heb ik daar al eerder last van gehad. Tijdens het fietsen ontspoorde ineens mijn versnelling. Stel je dan de kabelspanning bij, dan ontspoort de zooi gelijk weer. En dat bij elke pedaalslag. Alleen bij rechte en gladde stukken asfalt werd het fenomeen minder. Al fietsend ben je dan bezig naar de oorzaak van deze storing, en ik kwam toen tot de conclusie dat mijn achterwiel bezig was van zijn as te lopen. En dit kon ik snel testen door te proberen het achterwiel langs zijn as te schuiven. Lukt dit niet, dan is er niets aan de hand. Lukt dit wel, dan heb je poep aan de knikker. En dat had ik dus. Nu is dat euvel snel te verhelpen door de twee moertjes aan het eind van de as weer aan te draaien. Alleen is het jammer dat de ketting (die natuurlijk op het grootste blad zit), van de cassette dondert en hopeloos tussen fiets en cassette vast komt te zitten. En daar ben je dan wel even mee bezig.

Bij de Rustende Jager

In Udenhout schaf ik een Udenhoutse Broeder aan en duw deze in het vooronder. Dan gaat de neus weer richting het noorden, maar niet voordat ik bij de Rustende Jager nog even een Broeder en koffie naar binnen heb gewerkt. Het is er nog niet zo druk, afgezien dan van een enkel bejaard koppel en wat mountain bikers. Na de inwendige mens versterkt te hebben ga ik huiswaarts.

De Rustende Jager

Rustende Jager.

Ik schijn er een neus voor te hebben, voor slecht weer. Een paar dagen geleden een vrije dag ingepland om weer eens lekker te gaan fietsen. En die dag was afgelopen donderdag. De dag begon gelukkig fris en fruitig, met een waterig zonnetje en een straf westelijk briesje. Had ik vorige keer de oostelijke windstreken verkend, nu was het de beurt aan het zuiden.

Via google maps was ik op het spoor gekomen van een parallelweg die langs de A27 liep, en ik was benieuwd hoe die weg zou zijn. Het fietspad onder Sleeuwijk leidde mij keurig netjes naar de bewuste asfaltstrook. Voordat ik die weg opreed, passeerde ik eerst nog een verwarrende hoeveelheid gebods- en verbodsborden. Maar omdat die allemaal op de autoweg stonden en niet aan het fietspad, besloot ik die maar te negeren.

Aan het einde van de parallelweg trof ik ineens een bussluis aan, met een verbodsbord voor alle verkeer. Had ik hier nou in mogen rijden of niet? Bij Hank ga ik de brug over de Bergsche Maas over en daar zoek ik het fietspad op dat ik gedurende mijn vorige tocht in deze contreien had ontdekt. Dit fietspad is aangelegd op een voormalige spoorlijn en ik volg het helemaal tot aan Waalwijk. Bij Waspik maak ik nog een noodstop, want de batterijen van m'n Garmin Etrex zijn bijna leeg. Ik moet nog ergens een landkaart in het vooronder hebben liggen, maar het is maaaaaanden geleden dat ik dat ding voor het laatst heb open gevouwen. Misschien moet ik er wel een halve centimeter schimmel afhalen als ik dat ding eindelijk gevonden heb.

Met verse batterijen ga ik weer op pad. In Waalwijk sla ik af en duik ik de Loonse en Drunense duinen in. De wind van de afgelopen dagen heeft zijn tol geëist en de paden zijn amper zichtbaar onder het dichte bladerdek. Ik strijk neer bij De Rustende Jager. Normaal gesproken heb ik het niet zo op jagers, maar rustende jagers hebben bij mij een streepje voor. En ik weet nog van de geschiedenis boekjes van vroeger, eigenlijk zijn wij allemaal rustende jagers, in ieder geval de mannelijke helft van de bevolking.

In Udenhout scoor ik nog even snel twee lekkere Udenhoutse Broeders bij de plaatselijke Udenhoutse Broeder-dealer. Naast mijn gereedschapskist, het opgevouwen dakje, fleece vest en de schuimkap gaan ze er nog net in. Het dak en de schuimkap gaan er een half uur later weer uit, want het begint te regenen. En de dag die fris en fruitig begon, eindigde in een vochtige winderige zware erwtensoep….

Fietsroutenetwerk en Udenhoutse Broeders

Afgelopen weekend hebben wij met wat vakantievrienden een wandeling gemaakt door de Loonse en Drunense duinen. Maar omdat deze blog "Rob's Quest" heet en niet "Rob's wandelingen met vakantievrienden in de Loonse en Drunense duinen", ga ik het daar even niet over hebben. Waarom begin ik er dan over zult u zich afvragen ? Welnu, toen wij met die wandeling bezig waren bedacht ik mij dat het wel leuk zou zijn om hier met de Quest een stukje te gaan fietsen.

Ik schreef al een keer eerder over m'n TomTom strijd in de Quest, en deze strijd wilde ik niet herhalen. Nu bestaat er sinds kort een uit België overgewaaid fenomeen in Nederland: het Fietsroute netwerk. Even een uitleg in het kort: het fietsroute netwerk is ingedeeld in een groot aantal genummerde knooppunten. Via deze knooppunten kan je zelf een route uitzetten. Je fietst dus van knooppunt naar knooppunt.

Nadeel is dat de kaarten waarop de knooppunten staan veelal alleen te bestellen zijn via de VVV. Gelukkig is de provincie Brabant zo liberaal geweest om de kaarten op PDF-formaat online ter beschikking te stellen, en dat komt mooi uit, want mijn route loopt voor het grootste deel door deze provincie. Vanuit m'n luie stoel zet ik een route uit. Deze loopt via de nummers 80 naar 23 en vervolgens 25, 20, 19, 18, 1 enz...... De volgende morgen zou ik op pad gaan. Ben benieuwd.

Helaas is het zwaar bewolkt op het moment dat ik de fiets in kruip. Ik fiets eerst naar de brug over de Merwede en pik dan het eerste punt van het Fietroute netwerk op; nummer 80. En dan moet ik naar punt 23. Een fris nieuw bordje wijst mij in de juiste richting. Bij een splitsing weer een bordje. Ik had GPS en TomTom in de aanslag, maar het blijkt niet nodig. Ik rijd zonder problemen van knooppunt naar knooppunt. Ik moet alleen goed opletten dat ik geen bordje mis.

Bij Raamsdonk kom ik op een vierbaansweg-snelfietspad terecht. Dit is geweldig; een kilometers lang zeer breed fietspad dat van Raamsdonk naar Waalwijk loopt. Helaas moet ik deze snelweg halverwege verlaten, want ik moet naar knooppunt 26. Bij Kaatsheuvel gaat het voor het eerst fout met de route; de weg die ik moet volgen is opgebroken. Ik fiets Waalwijk in en kom daar in het centrum gelukkig bordjes tegen die mij weer naar het Fietsroutenetwerk verwijzen. Goed geregeld ! Petje af ! Hulde !


Na twee uur fietsen doorkruis ik de prachtige bossen van de Loonse en Drunense duinen. Het is hier heerlijk stil. Ik strijk neer in 'De Rustende Jager' en nuttig een koffie met een Udenhoutse Broeder. Dit is een lokale lekkernij en dat doet mij eraan denken dat mijn fietstocht nog een staartje krijgt; Astrid had mij gevraagd er twee mee te nemen. Udenhout ligt hier vlakbij, en dus maak ik even een omweggetje. Ik koop bij een bakker twee fikse Broeders en installeer deze achter de stoel. Het past allemaal maar net.

Na Udenhout gaat het een beetje bergafwaarts met de fietspaden die Fietsroutenetwerk voor mij heeft uitgezet. In het begin zijn het mooie maar zanderige fietspaden, en later tref ik wegen aan die of zijn opgebroken, of met zeer Quest-onvriendelijke slagbomen versperd zijn. Vooral dat laatste is irritant; een paaltje is immers genoeg om ongewenst verkeer tegen te houden.

Boven Den Bosch ga ik de maas weer over. Dit gebied is nog een beetje een witte vlek in het Fietsroutenetwerk. Het pad dat ik hier volg verzandt in een amper geasfalteerd fietspad dat maar een halve meter breed is, en even verderop wederom effectief geblokkeerd wordt door een hekwerk, dit keer bedoeld om het vee van de fietsers te scheiden. Ik kies eieren voor m'n geld en verlaat de route en zoek zelf wat uit. Al dat gerammel over hobbelige paden fietst niet prettig, maar het is ook niet fijn voor m'n Broeders die achterin liggen te rammelen.

Samenvattend over het Fietsroutenetwerk: behoudens de witte plekken is het een systeem dat goed werkt. De routes lopen over goede fietspaden, soms niet altijd even snel, maar voor een leuk dagje fietsen zeker aan te raden.

PS: de Broeders maken het goed. Ze waren ietwat uitgezakt, maar nadat ik ze even te ruste had gelegd kwamen ze weer een beetje in vorm.