02 april 2020

Even uitgelaten

We gaan nu de vierde week van de Corona quarantaine in (ook wel COVID-19 of SARS-CoV-2). De tijd gaat snel, ook als je binnen zit. Gisteren ochtend ben ik er even uit geweest.  Na twee dagen quarantaine was is daar even aan toe. Het weer is nog onveranderd mooi, zoals de laatste weken ook het geval was. De rijp zit weer dik op de autoruiten wanneer ik mijn fiets instap voor een ritje in de buurt. Lenzen mee, drinken mee, klaar.

Vergeleken met afgelopen zondag is het druk op de weg. Veel werkverkeer op de binnenwegen en de snelwegen, want de economie gaat gelukkig gewoon door.

 Het is voor het eerst sinds dagen windstil en er hangt een mooi laagje mist boven de weilanden. Vervelend. Dan moet ik iedere keer stoppen om foto's van het landschap te maken 😉






30 maart 2020

Stille zondag ochtend.

Afgelopen zondag richting de Betuwe gefietst om te kijken of de appelbloesems al aan het ontluiken waren. Er stond een schraal noordoosten windje, het was koud en helder. De zomertijd was afgelopen nacht ingegaan, maar daar was qua temperatuur niet veel van te merken; het was deze ochtend kouder dan tijdens de kerstdagen.

Langs de zuidkant van de dijk langs de Linge ging ik richting Geldermalsen. Er liepen wat wandelaars en ik zag een enkele verdwaalde fietser. Maar voor de rest geen auto's of ander gemotoriseerd verkeer. Heerlijk. De appelbloesems stonden helaas nog niet in bloei, daarvoor was het de afgelopen weken te koud geweest. Ik gok dat dit met de huidige temperaturen nog wel een of twee weken gaat duren.



Toen ik de A15 overstak zag ik pas hoe stil het echt was: niemand te zien. En het was toch echt negen uur in de ochtend.


27 maart 2020

Kinderdijk gesloten

In alle vroegte kruip ik deze ochtend in de fiets. De zon komt vandaag om half zeven op, en het kost mij ongeveer een uur om naar Kinderdijk te fietsen. Met warm weer gaat dit uiteraard veel sneller, want dan zijn lichaam en fiets beter op temperatuur.

Maar de temperatuur is niet aangenaam deze ochtend. Er ligt ijs in de sloten, en er staat een dun oostenwindje. Gelukkig heb ik die wind mee, dus daar klaag ik voorlopig niet over. Lenzen in de fiets, sportdrankje mee, en we gaan op weg.

Bij Kinderdijk aangekomen is het er stil. Rond deze tijd van de dag is het natuurlijk altijd rustig, maar vandaag lijkt de rust anders. Er staan twee fotografen, een vrouw laat haar hond uit. In de wei is het een stuk drukker; ik hoor scholeksters en grutto's. Hoog in de lucht is zelfs een veldleeuwerik aan het zingen. Die vogels doen mij altijd denken aan warme zomer middagen, wanneer de pollen van het bloeiende gras in de neus prikken. Maar vandaag is het fris, en bloeit er nog niet veel. Er bloeien wat dotterbloemen langs de rietkraag, en wat katjes in de wilgen, en dat was het wel.

Maar mooi is het wel. Geen kunstzinnige gedrapeerde mistbankjes, maar ook zonder mist is Kinderdijk de moeite van een (koude) fietstocht waard.

 








Kinderdijk was dan weliswaar gesloten, maar dat geldt alleen voor toeristen die een kaartje willen kopen voor een rondvaart. Ik heb mijn eigen boot mee, weliswaar met wielen, en niet helemaal waterdicht, maar toch....



25 maart 2020

Allerhande kinken in kabels

Vorige week had ik De Bobslee beloofd weer langs Kinderdijk te rijden. De Bobslee woont in Noorwegen en was van plan om in het voorjaar naar Nederland te komen om met vrouw Kinderdijk te bezoeken.  Helaas zit reizen er voor alle Europeanen er de komende maanden niet in, en zijn we aan land, stad en huis gekluisterd.

Afgelopen zondag stond de fiets klaar voor Kinderdijk, maar het weer speelde niet mee. De zon scheen uitbundig, maar kon de aarde niet verwarmen. Dat kwam omdat het maar twee graden boven nul was, en er bovendien een zeer straffe oostenwind over de velden waaide. Daarbij kwam nog dat ik eigenlijk te laat was voor Kinderdijk. De zon was al bijna op toen ik opstond, en ik doe er een uur over om er te komen. Dat levert geen mooie foto's meer op. Ik heb het weer liever wat rustiger, met wat halve bewolking in de lucht waar de opgaande zon dan mooi doorheen kan schijnen. Of met kalm rustig spiegelend water, met hier en daar een kunstzinnig gedrapeerd mistbankje. Jawel, ik ben kritisch.

Nu was niet alleen het weer er de oorzaak van dat ik besloot niet naar Kinderdijk te gaan. Mijn fiets maakt achterin de laatste tijd wat vreemde geluiden. Er ratelt iets. Ik vertrouw het niet helemaal. Dus ben ik maar dicht bij huis gebleven.



Zondag middag de fiets op zijn kant gegooid om het achterwiel eruit te nemen om de bron van 'de ratel' te achterhalen. Lang hoef ik niet te zoeken. Ik voel aan de tandwielen van de vettige cassette, en ze zitten allemaal los. Hoe heb ik hiermee zonder schakelproblemen kunnen fietsen ?! Ik heb dit één keer eerder gehad, en dat was dertien jaar geleden. Toen zat de boel dermate vast dat ik niet voor- of achteruit kwam.

Het achterwiel moet er dus uit. Dat is lang geleden. Ik rommel in de schuur om de as-trekker te zoeken, maar dat duurt even. Uiteindelijk vind ik het ding in een plastic zakje, samen met wat gereedschap dat ik al een paar jaar kwijt was. De as wil er maar moeizaam uit. Het is natuurlijk koud, en het vet is ook niet meer zo nieuw, dus het gaat allemaal niet makkelijk.

Eenmaal de as eruit wil ik het achterwiel uit mijn fiets trekken, maar de cassette body wil niet loskomen van de wielnaaf. Kloppen, tikken, niets helpt. Uiteindelijk weet ik met vereende krachten het wiel met de cassette body en al tussen mijn quest uit te trekken, gelukkig is mijn fiets niet zo stijf. Met het  wiel loop ik naar de werkbank op zolder, en weet ik met hamer en oude schroevendraaier de cassette body er vanaf de achterkant af te tikken. De body heb ik al eens eerder moeten vervangen, toen in 2016 het freewheel in de body niet meer wilde freewheelen. De oude body kwam altijd zonder problemen los, maar mogelijk heeft deze nieuwe een iets andere passing.

Nu kan ik weer verder met de cassette. Eerst alles ontvetten en dan de hele zooi in elkaar. Vreemd... het past niet.. er ontbreekt een onderdeel.. Ik kijk in de kast van het achterwiel, en zie daar nog een vulring liggen. Nu moet het lukken. Wel verd#$@$ ! er zit nog steeds speling op de cassette. Weer zoeken in de kast. Niets. Zaklamp erbij en zoek de hele achterkast af. Niets. Ik zoek in de smurfenmuts aan de andere kant, en daar vind ik nog een tandwiel, buiten armbereik ergens in een donker hoekje weggekropen. Met een stok weet ik het ding eruit te hengelen. Nu kan ik de hele zooi weer in elkaar zetten. Sluitring erop, flink strak aandraaien en de hele fiets kan weer in elkaar.

Alleen... nu heb ik een hele mooie schone cassette, maar een moddervette en vuile ketting. Ik was al langer van plan om die ketting eens flink onder handen te nemen. In het verleden heb ik dat gedaan met wasbenzine en een tandenborstel, maar dat is behoorlijk bewerkelijk. Ik struin internet af naar andere oplossingen en vind bij bol.com een kettingreiniger en bijbehorende ontvetter. Kosten: bijna dertig euro. Toch wel een beetje veel geld. Ik zoek verder. Op een forum vind ik de tip dat gewone zeep van de action ook prima werkt. Voor twee euro koop ik een fles "Blue Wonder Power Cleaner", bij Karwei vind ik een simpel borsteltje van het merk Dyto voor tien euro. Het geval ziet er een beetje simpel uit, maar we gaan het er mee proberen.

Een dan nu de andere klus: om een beetje makkelijk bij de ketting en de trappers te komen, haal ik de bovenkap van de quest eraf. En dan wordt het eindelijk makkelijk: kettingreiniger vullen tot aan vulstreepje. Kettingreiniger op de ketting, en draaien maar. Ik moet het bakje vier keer omspoelen en bijvullen, maar na een kwartier is de ketting schoon. Dit werkt geweldig ! Ik spoel de ketting schoon met water en laat het geheel een half uurtje drogen in de schrale wind. Daarna kan de ketting weer in het vet en kunnen we weer fietsen.




19 maart 2020

Fitness uurtjes

Nu ik dit zit te tikken, ben ik weer op mijn werk. Het is acht uur, en de parkeerplaats zou op dit moment bijna geheel gevuld moeten zijn. Maar het terrein is ongeveer voor een kwart bezet. We produceren grondstoffen voor voedingsmiddelen en farmacie, en dus gaat de productie door. Maar druk is het ook niet, zeker niet op kantoor en in het lab. Al deze collega's werken de komende weken thuis.

Ik dus niet vandaag, want ik werk bij IT, en als er iets niet meer werkt moet IT kunnen bijspringen. Aan het begin van de COVID-19 uitbraak in Nederland en het advies aan iedereen om thuis te gaan werken is een roulatie schema opgesteld. Tenminste één keer per week zit ik dus achter mijn bureau, en vandaag en morgen is het mijn beurt.

Maar van maandag tot en met gisteren was ik thuis aan het werk. Dat gaat nog prima, maar stilzitten valt niet mee. Vandaar dus dat ik zo af en toe met fiets en (uiteraard) fototoestel er even een uurtje tussenuit piep. Dinsdag ochtend even naar Leerdam....



.. en woensdag middag even naar de Biesbosch.


In de Biesbosch waren voor een doordeweekse dag veel mensen op de been. Een stukje fietsen, even eruit om een wandeling te maken. Precies zoals ik. Zo maken we er allemaal maar het beste van.

16 maart 2020

Gouden ochtend

Al een aantal dagen werk ik zoals vele andere Nederlanders noodgedwongen thuis. Dat gaat op zich prima, maar ik mis het contact met collega's. Maar vooral mis ik het contact met de buitenlucht. Hoewel mijn dagelijkse fietstocht naar m'n werk maar een minuut of tien duurt, en hoofdzakelijk door de bebouwde kom voert, doet een beetje lichaamsbeweging en wat frisse lucht in de ochtend en de middag mij goed.

Daarom heb ik vanochtend besloten om wanneer het weer  lekker is, gewoon een klein fietstochtje van een uur te maken. Lekker even het hoofd in de wind en de benen strekken.

Het was nog mistig en schemerig toen ik vertrok, maar eenmaal in de polder aangekomen zorgde de zon en de mist boven de weilanden voor een prachtig begin van de dag. En dat had ik in deze onzekere tijden even nodig.





15 maart 2020

Stille wegen

Vanochtend een rondje Moerdijk brug - Raamsdonksveer gemaakt. Gisteren viel het nog wel mee, maar vandaag was het stil op straat. Opvallend stil. Door de uitbraak van het COVID-19 virus gaan de mensen niet meer naar de tennisclub, het voetballen, opa en oma, de kerk. De enige mensen die ik onderweg tegen kwam waren aan het hardlopen (solo), of de hond aan het uitlaten.

Wel kwam ik bij de Merwede brug een colonne van een stuk of tien wielrenners tegen. Ze fietsten gelukkig aan de andere kant van de brug, met een flinke plaat vierbaans snelweg ertussen. Zo'n snotterende, gorgelende en fluimende kluit mensen zou ik onder de gegeven omstandigheden niet graag benedenwinds op een smalle weg willen passeren.


Op de Moerdijk brug breekt de zon even aarzelend door, maar voor de rest van de route was het grijs, winderig maar vooral stil. Heel stil.



14 maart 2020

Eindelijk weer een beetje zon....

Vanochtend tegen mijn gewoonte in eens op een zaterdag een fietstochtje gemaakt. Goed, het was maar een klein tochtje van nog niet eens dertig kilometer, maar toch.

Waarom zult u denken ? Nou, om de doodeenvoudige reden dat de zon scheen, en het daar boven op ook nog niet waaide. Dit waren voor mij genoeg prikkels om in mijn fiets te kruipen.

Het water dat de afgelopen weken / maanden gevallen is, is nog steeds alom aanwezig. De kanalen liggen vol tot aan de rietkraag. En de Merwede knabbelt voorzichtig aan de rivierdijken. Dit levert gelukkig wel een paar mooie plaatjes op....




16 februari 2020

Tussen Ciara en Dennis


Normaal gesproken maak ik mijn wekelijkse fietstochtjes op zondag. Dan is het, als je vroeg opstaat, nog lekker rustig op de weg. Helaas werkt het klimaat niet altijd mee. En in februari hadden de weergoden het zo gepland dat er twee stormen in het weekend zouden plaatsvinden, en dan ook nog op zondag. Lekker zo.

Als je dit vanuit economisch oogpunt bekijkt, is dit natuurlijk een prima keuze. Veel minder mensen op de weg, dus minder kans op ongelukken en files. Vanuit recreatief oogpunt gezien is deze keuze natuurlijk uitermate slecht, want waar moet ik nu naartoe met mijn zondagse ritjes ?

In arren moede dan maar een tocht gemaakt op zaterdag. Ik deed een rondje Gorinchem - Rotterdam - Vianen - Gorinchem. Bij vertrek was het nog zwaar bewolkt, maar eenmaal langs Schoonhoven brak de zon voorzichtig door. Ik had gehoopt dat ik op de dijk richting Vianen lekker de wind in de rug zou hebben, maar deze zat zover in de zuidhoek dat ik er maar weinig profijt van had.

De laatste vijfentwintig kilometer van Vianen naar Gorinchem waren zwaar. Storm Dennis begon zich al op te maken voor komende zondag, en tot overmaat van ramp kwam na tachtig kilometer ineens een man met een hamer langs. Die man had van mij thuis mogen blijven (samen met Dennis overigens).

De man met die hamer heeft mij overigens doen besluiten mij eens te gaan verdiepen in sportvoeding. Tot nu toe redde ik mij altijd prima met water en wat chocolade repen, maar kennelijk verandert met het klimmen der jaren mijn energiebehoefte.





28 januari 2020

Onderhoud aan trommelremmen

De afgelopen weken ging fietsen steeds moeilijker. Nu is het een algemeen gegeven dat de snelheid er in de winter wat uitgaat. Het materiaal is stugger, de spieren zijn strammer, en het hoofd is soms half in winterslaap.

Maar nu ging het de laatste tijd wel erg moeilijk. Het probleem lag in dit geval niet op het psychische vlak, maar het was een mechanisch defect: elke keer nadat ik de remmen even had gebruikt, kwam de fiets met piepende trommelremmen weer moeizaam op gang. Conclusie: vastlopende trommelremmen.

Nu had ik al eerder onderhoud aan de trommelremmen moeten uitvoeren, maar dat had ik altijd in de zomer kunnen uitplannen. Ik kom er nu niet onderuit om het in de winter te doen, want ik wil niet nog een paar maanden met aanlopende remmen doorploeteren. Het probleem is alleen dat ik geen verwarmde ruimte beschikbaar heb om de klus uit te voeren. Ik moet de operatie buiten uitvoeren, en dit houdt in dat het in ieder geval licht en droog zal moeten zijn. En dat was het afgelopen zaterdag.

Deken uit het schuurtje, fiets op de kant, en beginnen maar. Eerst de veerpoten los, en daarna volgen de kogelgewrichten. Wanner ik deze los plop zie ik dat er bijna geen vet meer aanwezig is. Logisch, want ik heb de gewrichten drie jaar geleden vervangen en er sindsdien niet meer naar omgekeken. Die zal ik dus ook onder handen moeten nemen.

Ik trek de wielen eruit en moet eerst de arm van de ankerplaat losweken met WD40, ervoor zorgend dat er niets op de rem segmenten terecht komt. Dan kan ik de boel loskrijgen. Ik maak de trommelremmen schoon met een staalborstel en doe wat vet op de scharnierpunten. Bloed. Ineens zit er ergens bloed aan m'n velg. Kennelijk heb ik mij ergens in m'n vinger gestoken toen ik met de staalborstel bezig was. Ik voel er niets van, want het is zo koud dat mijn vingers ondertussen verdoofd zijn. Ik heb geen zin om naar binnen te gaan en de boel af te plakken, want dan moet ik mijn handen wassen, en dan worden ze warm, en dan voel ik wél waar de pijn zit. Doorgaan dus. Nadat ik mij er van vergewist heb dat alles weer soepel scharniert, zet ik de fiets weer in elkaar. Met elke handeling laat ik wat bloedsporen achter. Het wordt al met al een bloederig klusje.


De volgende ochtend is het tijd voor een proefrit. Alles liep weer als vanouds. Bij gebrek aan een zonsopkomst heb ik maar wat foto's gemaakt van het licht van de kassen in Brabant. Met een beetje fantasie lijkt het net of de zon schijnt achter de wolken ;-).