19 oktober 2020

Loonse en Drunense duinen

Afgelopen weekend twee fietstochten gemaakt. Meestal ga ik er alleen op zondag opuit, maar de weersvoorspellingen voor die dag waren niet al te best. Zaterdag dus naar de Loonse en Drunense duinen gefietst. Er werden mistbanken voorspeld, ik hoopte op een mooie zonsopkomst boven de heide, met hier en daar een fotografisch verantwoord mistbankje over het landschap gedrapeerd. Helaas werd ik iets te laat wakker, waardoor ik de zonsopkomst niet zou kunnen halen. Maar ach, een half uurtje later aankomen maakt ook niet zoveel uit.

Helaas had ik er geen rekening mee gehouden dat er onderweg wegwerkzaamheden uitgevoerd zouden worden. Op twee plaatsen werd het fietspad deskundig geblokkeerd door onsympathieke hekken en klauwden graafmachines het asfalt open. Een alternatieve route werd niet bewegwijzerd, ik moest het zelf maar uitzoeken. M'n Garmin wist niet echt raad met de nieuwe situatie, dus het duurde even voordat ik de juiste weg gevonden had.

Ik was hierdoor helaas veel te laat voor de zonsopkomst, en de mistbankjes lieten ook verstek gaan. De paddenstoelen daarentegen waren alom aanwezig, en dat kon ook niet anders na de regens van vorige week.





Heel anders was het afgelopen zondag. De dag startte grijs, de zon probeerde het wel even, maar het werd alleen maar grijzer. Ik hoopte onderweg nog wat mooie beelden te schieten, maar het zat er niet in deze dag.





 

15 oktober 2020

Arduino project DF: Zelfbouw accu's voor de DF

In mijn nieuw te bouwen elektronische schakeling voor de DF zitten twee Sparkfun LiPo gauges voor het meten van de belading van de accu's. Het enige nadeel van die dingen is dat ze alleen de lading van één cel kunnen meten. In mijn DF zit een hele mooie kleine accu van 7.2V met twee cellen, met een capaciteit van 3.5Ah. Met de Sparkfun kan ik deze spanning dus niet meten. Omdat ik toch al van plan was om met twee accu's te gaan rijden ben ik de accu's zelf maar gaan bouwen. Met standaard accu's van het type 18650.

Omdat een enkele LiPo accu een spanning van 3.6 heeft, heb ik minimaal twee accu's nodig om aan de benodigde 7.2V te komen. Ik wil graag een accu bouwen met een wat grotere capaciteit dan m'n huidige Lupine, dus zet ik er twee in serie en twee parallel. Dat ziet er zo uit:

Verder heb ik nog een schakeling nodig die de accu's beschermt tegen over- of onder belading, kortsluiting en te hoge belasting. Zo'n ding heet een "Battery Management System", of kortweg een BMS. Die dingen zijn gelukkig niet duur; voor een paar euro koop je er een in China. De accu's bestel ik in Nederland, bij Nkon. Ze hebben een capaciteit van 3450 mAh en kosten €3.80 per stuk. Per accu heb ik er vier nodig, dat wordt dus in totaal een prijs van €30,40. Verder heb ik nog een krimpkous nodig om het geheel netjes in te pakken (€1.10), en stekkertjes om de accu's aan te sluiten en op te kunnen laden (Molex, 5 stuks, bij elkaar €10,60)

Nu is het de kunst om het geheel in een zo klein mogelijk pakket aan elkaar te knutselen, en dan op zo'n manier, dat het nog werkt ook.

Men neme twee accu's...

.. die solderen we aan elkaar.

 Hetzelfde doen we met het volgende paar, en die twee paren soldeer ik dan weer in serie aan elkaar.

 Plakbandje eromheen om de accu's bij elkaar te houden tijdens het solderen.

Het BMS bordje erop met dubbelzijdig geltape ...

De draden eraan solderen...

.... volgens onderstaand schema. Het gele draadje gaat zometeen naar de LiPo Fuel Gauge. Ik meet dus de helft van de spanning die op de accu's staat. Omdat de BMS de spanning over het hele pakket regelt, blijft de spanning op beide celparen gelijk.

En dan controleren of je alles goed hebt gedaan. Geen 'magische rook' . Geen blauwe vonken, maar keurig netjes 8.06V.


Krimpkous erom....

... en met de föhn erop.

Daarna flink in de weer met een 3D ontwerp om het hele pakket een stootvast jasje te geven.

 ... deksel erop. Vastschroeven, en we hebben een mooi accupack. 

Totale kosten: iets meer dan twintig euro per accupack.


12 oktober 2020

Verzopen tochtje

Afgelopen weekend ben ik er twee keer opuit geweest. Zaterdag ochtend, toen ik in alle vroegte uit het raam keek, zag ik sterren twinkelen in het zwerk. Ik trok de stoute (fiets) schoenen aan stapte in het donker mijn fiets in. 

Heerlijk, voor het eerst sinds dagen scheen de zon weer eens ! Het lijkt wel of oktober het neerslag tekort van de afgelopen acht maanden in één keer goed wil maken. Mijn fietsroute was nog niet erg vast omlijnd, maar ik wilde in ieder geval 'oost' gaan. Dat leek mij wel wat. Oost.

Door de stille polders ging het naar Geldermalsen. Dat leek mij ver genoeg. Aldaar wendde ik de steven om weer 'west' te gaan.

Bij Leerdam nam ik een stukje van de Diefdijk, en reed daarna verder naar Gorinchem.

Al met al was het een mooi redelijk kort tochtje met braaf weer.

...

Zondag ochtend twinkeleerden de sterren weer. Dus ik weer in alle vroegte op pad. Dit keer ging ik 'west' Ik had nog geen idee waar naartoe, maar west leek mij wel aardig Ik was nog geen tien minuten buitengaats of het begon te regenen.

Het ochtend rood kleurde de horizon al een beetje, maar de regen kwam vanuit het westen. Even stoppen voor een foto, schuimkap erop en verder maar. Ik ben nu toch buiten. De horizon in het oosten bleef gloren, en daarbij bleef het ook nog doorregenen. Dat leverde onderweg toch ook wel een mooi plaatje op:

En omdat ik toch al bijna bij Kinderdijk was, dacht ik mijn geluk daar ook even te beproeven. Het regende nog steeds stevig, maar ik zag in mijn achteruitkijkspiegel dat de zon nog steeds van de partij was. En warempel, in Kinderdijk:

Het was ondertussen gaan plenzen, maar een beetje fotograaf trekt zich daar niets van aan. Na flink wat foto's genomen te hebben kroop ik kletsnat maar voldaan de fiets weer in. Ik fietste via de hoofdingang Kinderdijk uit en voelde, toen ik mijn bolide de Lekdijk op manoeuvreerde, de fiets een beetje vreemd sturen....

Twee dagen geleden heb ik Ymte gemaild met de vraag of hij mij Schwalbe G-One Speed TLE banden kan leveren. Mijn huidige G-One banden zitten er nu bijna 3000 kilometer op, en ik heb tot nu toe geen enkele lekke band gereden. Dat is voor mij een record. Ik ben dus tevreden met deze banden, maar wil in verband met de naderende winter geen ellende in het donker.

Helaas had ik mijn geluk nu iets teveel op de proef gesteld. Jawel, een lekke band. En nu begint wat in vroeger tijden werd omschreven als de wet van Murphy, maar in de 21st eeuw een "Clusterf*ck" wordt genoemd. In het Engels wordt dit omschreven als: "A disastrously mishandled situation or undertaking".

Normaal gesproken zeul ik van alles mee in mijn fiets. Gereedschap, binnen- en buitenbanden, fietspomp, bandenplak spul.

Ik zette de fiets op een rustig stukje op de dijk, haalde het gereedschap uit de tas, verwijderde voorwiel en pompte de band weer op. En nu begint de ellende;

  1. Ik heb een nieuwe binnenband nodig, want plakken onder deze omstandigheden heeft weinig zin. Ik rits de tas open: geen binnenband. ALTIJD rijd ik met een paar reserve binnenbanden, maar nu natuurlijk niet. De enige optie die dus over blijft is proberen de zooi te plakken.
  2. Er is nogal veel lawaai om mij heen. Links van mij brommen schepen op de Lek, en ondertussen ruist de regen op de stoep en op mijn rug. Er komen borrelende en sissende geluiden uit de band, maar het lijkt wel van twee plaatsen tegelijk te komen. Glas of een scherp steentje kan ik niet vinden. en ik neem aan dat ik deze er ondertussen uit gereden heb.
  3. Ik heb geen regenkleding of zelfs maar een fleece vest meegenomen, en koel dus lekker af. Terwijl de regen op mijn rug klettert probeer ik het ondertussen opgespoorde gaatje droog te houden. Mijn handen zijn vochtig en koud, en alles wat ik aan heb is vochtig en koud, dus droogmaken gaat niet zo goed.
  4. Het gaatje is opgespoord, opschuren, solutie erop. Even laten drogen onder deze omstandigheden is eigenlijk onmogelijk, maar ik probeer het toch maar. Plakker erop en een minuut lang aanduwen. Na een minuut schuif ik de plakker er gewoon weer af. *grr*!(##!. Dit is zinloos. 

Het is ondertussen negen uur geworden. Ik bel mijn vriendin en vraag haar of ze een binnen- en buitenband kan komen brengen, plus fleece vest en regenjas. Een uur lang zit ik in mijn fiets te bibberen terwijl zij de gevraagde spullen bij elkaar graait en  naar Kinderdijk rijdt. Het is opgehouden met regenen, en op een gegeven moment breekt de zon zelfs door. Nadat mijn vriendin is aangekomen met de banden is het leed snel geleden en kan er weer gefietst worden. De volgende keer toch maar iets beter voorbereiden....


Mijn rechter voorband heeft het dus uiteindelijk 3047 kilometer lang volgehouden.

08 oktober 2020

Arduino project DF: de electronische schakeling, deel 1.

De bouw van mijn eigen gemaakte alternatief voor de Veloputer, de nieuwe 'RobboPuter' vordert gestaag. Het Arduino schema dat ik in mijn vorige velomobiel  gebruikt heb hoef ik maar hier en daar wat aan te passen. Verder neem ik een aantal basis elementen uit m'n oude Quest  mee in de nieuwe besturing:

  • Arduino Nano
  • oled scherm
  • (buiten) temperatuur meter
  • transistoren voor schakeling licht

Een paar dingen ga ik anders doen: geen draaiknop meer voor het scherm, maar drukknopje in een van de uiteinden van het stuur. Dat draaiknopje in de Quest was een zogenaamde rotary encoder. Tijdens het rijden bleek dat de bediening ietwat te gevoelig was voor mijn lompe motoriek. Een simpel drukknopje in het stuur neemt het bladeren door het scherm straks over.

Een andere verandering is de accu meter. In de Quest had ik een spanningsdeler aan de Arduino hangen om zo de spanning op de accu te meten. Je had zo een grove indicatie van hoe lang je nog kon doorrijden met de verlichting. Helaas is de spanningsdaling in een LiPo accu helemaal niet lineair. Bij gebruik van een volle accu daalt de spanning eerst vrij snel, om daarna een heel eind vrijwel rechtlijnig af te lopen. Aan het eind daalt de spanning ineens vrij snel, totdat de accu leeg is. Zo'n spanningsdeler is dus geen betrouwbare meetmethode voor een LiPo accu.

Toevallig kwam ik tijdens het bladeren op internet, om-te-kijken-wat-ik-nou-weer-allemaal-in-mijn-projectje-wilde-hebben,  de Sparkfun LiPo Gauge tegen. Dit is een kleine chip welke met een mega- geheim algoritme de precieze belading van een LiPo accu kan meten.

Ik wil weer gewoon (net zoals in de Quest) met twee accu's gaan rijden. Dus ik heb er maar gelijk twee van besteld. Het enige probleem met de LiPo Gauge is dat deze communiceren via de I2C bus. En aangezien ze alle twee het zelfde I2C adres gebruiken, heb ik nog een extra bordje nodig:
 

De TCA9548A 1-to-8 I2C Multiplexer. 


Met deze schakeling kan ik tot acht I2C apparaten met hetzelfde I2C adres met de Arduino laten babbelen. Via een eenvoudig commando naar de LiPo Gauge krijg ik nu keurig netjes het voltage en het beladings percentage van de beide (toekomstige) accu's terug.

Mijn bureau ligt nu vol met een verwarrende hoeveelheid draden die met een breadbord met elkaar verbonden zijn. Ik moet voorzichtig manoeuvreren om niet per ongeluk een draadje los te trekken.


 Er moet hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar het lijkt allemaal te werken. Wordt vervolgd.....

05 oktober 2020

Bezopen tochtje

Gisteren voor het eerst sinds twee weken weer wezen fietsen. Het is voor mij voor het eerst sinds het uitbreken van COVID dat ik zo lang niet heb gefietst. De reden ligt voornamelijk in het weer op dit moment. Eigenlijk zijn wat het weer betrof we de afgelopen zeven maanden ontzettend verwend geweest. Maar in twee weken tijd zijn we van een mooie nazomer naar hartje herfst gesprongen. 

Maar zondag ochtend moest ik er toch even uit. Ik had nog een fles zelf aangemaakte sportdrank (aardbeien smaak geloof ik) achterin de fiets liggen. Eigenlijk had ik vóór vertrek even moeten checken of de inhoud nog 'consumabel' was... Wat ik vóór vertrek wél had gecontroleerd was of er nog genoeg spanning op de accu stond. Shit, nog maar één lampje. Volgende keer beter op letten. Zuinig aan doen maar....

In Kinderdijk aangekomen was ik toch wel dorstig geworden, en nam een flinke slok. Brrr.. het spul had twee weken lang in de fles liggen gisten en was niet helemaal okselfris meer geloof ik. Vooruit, nog één slokje dan. Hmm, valt toch wel mee, smaakt een beetje naar appelcider. Op deze manier is de penicilline ontdekt ! Zelfgemaakte aardbeien-cider ! Ik neem nog een paar slokken en fotografeer wat rond tussen de molens. Het is deze ochtend opvallend stil. Maar dat komt natuurlijk door het slechte weer.


De lucht wordt wat lichter tijdens mijn verblijf in Kinderdijk, maar aan de donkere lucht in het westen te zien is het het volgende regenfront alweer in aantocht. Halverwege de terugtocht naar huis word ik door de regen ingehaald.

Eenmaal thuis merk ik dat ik door mijn zelfgemaakte cider toch een héél klein beetje aangeschoten ben geraakt......