16 mei 2019

Lente ritje

Afgelopen weekend lekker op weg geweest langs het Merwede kanaal en de Linge. Door de noorden wind is de lucht lekker stofvrij, en dat is te zien aan de knetter blauwe lucht van de laatste dagen.

Alles ligt er deze maand mooi groen bij, en dat levert naast mooie uitzichten ook mooie plaatjes op. Naast groen en blauw waren er onderweg niet veel andere kleuren te onderscheiden, behalve dan een beetje rood, van mijn fiets.





22 april 2019

Heerlijkheid Alblässerwaerdt

Op tweede paasdag was het weer te mooi weer om thuis te zitten. Dus vandaag er weer op uit. Dit keer niet naar het oosten, maar naar het westen, naar de Alblasserwaard. Of, om in de lijn van dit paasweekend te blijven, naar de Heerlijkheid Alblässerwaerdt (klinkt gelijk een stuk chiquer). Hier geen poenerige buitenhuizen en boomgaarden waar dikdoenerige appels en kersen groeien, maar gewoon gras, met koeien, en schapen. Grazen, dat is wat hier gedaan wordt. En oh ja, wind vangen, want er staan hier ook een hoop windmolens.

De oude molens staan in de oude polders, luisterend naar namen als Souburgse molen, Goudriaanse Molen,  Westermolen en Middelmolen doen zij al eeuwen hun werk. De nieuwe molens staan pittoresk maar naamloos naast de A15.

Ik dus naar de oude molens (de nieuwe laat ik links liggen). Voor de verandering eens geen foto's van molens in Kinderdijk, maar wel van een paar van de andere molens die de Alblasserwaard sieren.







21 april 2019

Heerlijkheid Mariënwaerdt

Een week geleden had ik het plan opgevat om de bloeiende appelbomen in de Betuwe eens te gaan bekijken. Een leuk ritje langs de dijken van de Linge, met mooie pittoreske boerderijtjes links en rechts langs de dijk. Helaas was het weer weer een spelbreker. Het was niet alleen somber, maar ook nog erg koud. Sterker nog: het vroor. De appelboeren hadden de sprinklers aangezet om de prille appelbloesems te beschermen tegen vorstschade.

Nu is een beetje ijs op een appelbloesem natuurlijk zeer fotogeniek, maar ik was zo dom geweest om met een bijna lege accu in mijn fototoestel op pad te gaan, en deze gaf er na een paar sombere plaatjes de brui aan. Van die foto's kwam dus niet veel terecht, maar er viel niet veel te fotograferen, want van ijs op bloemen was bij dit sombere weer niets te zien.

Heel anders was het vandaag. Niet alleen was het op deze eerste paasdag 20 ℃ warmer dan een week geleden, maar stond het 'milieu' volop in bloei. Ik dus de fiets in, met dit keer een volle accu. De appelbloesems in de boomgaarden waren jammer genoeg al uitgebloeid, maar ik wist dat er bij de Mariënwaerdt achter Beesd nog een dijkje moest zijn waar wat grote appelbomen langs de kant van de weg stonden, en misschien waren die oudjes wat trager met bloeien dan de jeugdige uitslovers bij de kwekers.

En ja, ik had mazzel. De dames stonden nog in volle bloei en hadden zo te zien geen last gehad van de kou van een week geleden. En omdat ik (uiteraard) vroeg was, had ik het rijk alleen.

Het weer een week geleden, met rijp op de daken

Bomenrij bij het Lingebos

Uitslover in bloei

De toegangsweg van de Mariënwaerdt

In de Mariënwaerdt

Bloeiende appeldijk

25 maart 2019

Striptease

Toen ik gisteren ochtend de fiets instapte, was het koud en de hemel was helder. Ik wendde de steven richting het westen, en reed gelijk een dichte mistbank in. Mijn bestemming deze ochtend was Kinderdijk, en naarmate ik dichter bij de plaats van bestemming kwam, begon ik er aan te twijfelen of ik überhaupt nog wel een molen te zien zou krijgen.

Langs het kanaal richting Kinderdijk fietsend tekenden zich de eerste molens af, vaag zichtbaar in de dikke ochtendmist. De vroege zonnestralen zorgden ervoor dat ik toch nog een vaag silhouet te zien kreeg. Gelukkig kreeg de warmte van de zon langzaamaan grip op de nevels, en als was het een striptease werden links en rechts mistflarden opgetrokken, waardoor één voor één de molens en het omringende landschap zichtbaar werden. Altijd toch weer een spannend moment.







17 maart 2019

Tussen de buien door

Afgelopen weekenden was het weer dusdanig dat er van fotograferen niet veel terecht kwam. Ik heb gefietst, de camera was mee, maar deze kwam niet uit het foedraaltje. Het zag er deze ochtend aanvankelijk naar uit dat ook nu m'n fototoestel werkeloos in mijn fiets zou blijven liggen.

Gelukkig kwam daar gedurende mijn fietstocht verandering in, en heb ik toch nog wat maartse plaatjes kunnen schieten. En dat was nog best een opgaaf, want het weer zat niet mee. Zonder schuimkap fietsen was door de afwisselende buien niet aan te raden, maar om een foto te maken moest dat ding er toch even af. En omdat er (natuurlijk) veel wind stond, moest ik opletten dat het ding niet ergens een sloot inwaaide.

Maar de missie is weer geslaagd, en het ziet ernaar uit dat dit voorlopig de laatste maartse buien zullen zijn.





17 februari 2019

Krakatau

In 1883 barstte de Krakatau uit. Deze gebeurtenis bracht een grote hoeveelheid as in de atmosfeer. De temperatuur op het noordelijk halfrond daalde met 1.2 ℃, en het klimaat wereldwijd was danig van slag.

Bijkomend verschijnsel was dat deze gebeurtenis talloze schilders heeft geïnspireerd tot het maken van schilderijen van prachtige zonsondergangen, veroorzaakt doordat de atmosfeer wereldwijd gevuld was met vulkanisch stof.

Op deze zondag ochtend was er geen sprake van Krakatau-achtige vervuiling, maar de hemel was wel mooi gekleurd. En omdat we tegenwoordig niet meer naar de kwast hoeven te grijpen om zoiets vast te leggen, hier een paar foto's:






11 februari 2019

Omgekeerde wereld

Vorig weekend was het zonnig, windstil en winters (nou ja, een klein beetje dan). Afgelopen weekend was winderig, zacht, nat en zeer herfstig. Geen weer om mooie plaatjes van de molens bij Kinderdijk te maken, maar meer iets voor mooie lege Hollandse landschappen. Op naar de Biesbosch dus.

Ik hield voor vertrek de buienradar in de gaten, maar het was hopeloos, regen, motregen en slagregen. Dat was het enige wat deze zondag ochtend op het menu stond. In de fiets dan toch maar. Schuimkap mee, cameraatje mee en fietsen maar.

Onderweg kreeg ik natuurlijk een lekke band. En wat mij normaal nooit overkomt gebeurt nu: de plakkertjes willen niet plakken. Misschien door het vocht, of de solutie was te oud, of de plakkertjes over de datum. Gelukkig heb ik nog wat oude reserve (binnen) banden in de fiets liggen, en die graaf ik ergens achterin tussen de andere rommel op. Daarna weer terug naar huis en lekker bij de centrale verwarming zitten met een bakkie thee.





03 februari 2019

Eindelijk de moeite waard

Het weer was de afgelopen weekends niet om over naar huis te schrijven. Veel wind, regen, laaghangende bewolking, enzovoort. Ik wilde graag weer eens naar Kinderdijk, maar druilerige molens onder een loodzware hemel zijn nu eenmaal niet zo fotogeniek.

Vanochtend was het voor het eerst dit jaar dan eindelijk raak. Ik in de fiets, bepantserd met muts en wanten richting het westen. Onderweg was het nog flink oppassen, want het was gevaarlijk glad op de fietspaden. Ik kom net voor zonsopkomst aan, alwaar een schamel rijtje fotografen mij al staat op te wachten.

De plaatjes waren de moeite waard, en ik heb deze tocht gelukkig niet voor niets gemaakt.