Romeinse griep

Vorig weekeind een stedentripje naar Rome gemaakt. Rome, de eeuwige stad. De stad van ruïnes en restaurantjes, mooie smalle steegjes en prachtige kerken. Na ons een paar dagen aan die pracht en praal gelaafd te hebben, zijn we een beetje moe maar voldaan naar Nederland terug gekeerd. Een beetje té moe misschien, want de dag na onze terugkomst voelde ik mij niet helemaal je-dat. Vierentwintig uur later lag ik met 39°C koorts onder de lappen. Met leedwezen naar het mooie weer buiten kijkend. Heb ik dat, is het voor het eerst dit jaar écht mooi weer, ben ik ziek.

Voordat de griep bij mij toesloeg had ik nog bij Wim Schermer een grote bestelling gedaan; nieuwe lagers voor de achteras, een ketting tandwiel en ashouder, en een Risse schokdemper. Helaas meldde Wim dat er een week vertraging in de levering zat, omdat Sinner net een grote bestelling van schokdempers had gedaan. Achteraf niet zo erg, want ik was toch te ziek. Dagenlang koorts, zó erg heb ik dat in geen tijden gehad.

Vandaag voor het eerst een beetje in staat om wat te doen, een stukje tikken en wat foto's plaatsen.

Vakantie in Myanmar (Birma)

Afgelopen maand zijn we op vakantie in Myanmar geweest. Een heel mooi land met een hele vriendelijke bevolking. We hebben ontelbare tempels, pagode`s en kloosters gezien en bezocht en een aantal leuke ervaringen gehad. Over één van die ervaringen ga ik het nu hebben.

Het was op een van de laatste dagen van onze vakantie. We waren op dat moment in Bagan, dat wemelt van de oude pagode`s en tempels, allemaal stammend uit (ongeveer) de 12e eeuw. Het weer was er goed, tenminste, voor Myanmarese begrippen. Dat wil zeggen dat het stralend weer was, een graad of 38, en een luchtvochtigheid die richting 100 liep. Onnodig te zeggen dat het zweet bij ons tappelings over de rug liep, op zoek naar andere oorden. Geen weer dus voor een Gezonde Hollandse Jongen.

Maar ja, je bent op vakantie en dus wil je ook wat van de omgeving zien, weer of geen weer. Nadat we in betrekkelijke luxe met de bus naar enkele hoogtepunten van het gebied waren geweest, hadden we wat dagen vrij om zelf de omgeving te verkennen. Te voet was dit vanwege de grote afstanden niet echt te doen, maar fietsend ging dit wel. Voor de som van 500 kyat (ongeveer 50 cent) kwamen wij tijdelijk in het bezit van twee rijwielen, van onbestemd Chinees fabricaat. De fiets van mijn vriendin was haar te klein, en die van mij was niet veel beter. Mijn knieën kwamen tijdens het fietsen zo ongeveer boven het stuur uit.

Wij togen naar de Shwezigon pagode, die niet ver van het hotel lag. Al na de eerste honderd meter voelde ik dat er iets mis was met de trapas; hij wiebelde en zwabberde aan alle kanten. Ik had zoiets wel verwacht, en schonk er dus niet veel aandacht aan. Maar dat had ik beter wel moeten doen. Op de terugweg donderde de hele crank van de trapas, met als gevolg dat de ketting van het tandwiel afliep en hopeloos vast kwam te zitten in de blikken kettingkast. &#@*#^# dus !

Ik kwam hortelend tot stilstand en in een mum van tijd was ik omringd door een viertal Birmezen die zich gelijk op het vastgelopen mechaniek stortten. Een man kwam met een scooter langs en wist vanonder zijn zadel een gereedschaps-tas te toveren. De inhoud van die tas was bedroevend; een ijzeren draadje, een aluminium tangetje en een soort van schroevendraaier, meer niet.

Vier paar handen gingen met voornoemd gereedschap aan de gang met mijn fiets. Al spoedig kwamen er onderdelen los van plekken waar ik deze niet had verwacht, maar de ketting bleef onwrikbaar in de kettingkast vastzitten. Ik bood nog aan om te helpen, maar door de taalbarrière kwam ik niet verder dan hier en daar wat morrelen en duwen. Uiteindelijk wist de jongste van het stel met een flinke tak en het eerder genoemde ijzerdraadje de ketting los te krijgen.

Een niet helemaal passende moer werd op de trapas gemonteerd, waardoor de crank weer enigszins bleef zitten. Ik kreeg groot respect voor die gasten; ik rijd in mijn quest met een uitgelezen set chromen gereedschap rond, en zij repareren dit brik met gereedschap dat wij nog niet eens in de grabbelbak van de Gamma hebben liggen !

Van een bedankje wilden ze niets weten. Ik kreeg wat overgebleven onderdelen overhandigd en werd vrolijk uitgezwaaid. Bij de fietsen verhuurder werd mijn gammele fiets na het aanhoren van mijn verhaal met een glimlachend schouderophalen in ontvangst genomen, kennelijk keek de man niet op van dit avontuur.........



Meer foto's van onze reis zijn te zien op deze link.

Een tempel in Bagan

Onze fietsen op een weggetje

De reparatie

PS: Meer foto's zijn te zien op deze link.

China

Afgelopen weken ben ik nogal afwezig geweest. Dit kwam doordat wij bij wijze van ontspanning een vakantie in China gehad hebben. China is een opmerkelijk land, en ze zijn in sommige zaken ver vooruit op het westen. Voorbeeld: alle brommers, scooters en ander klein gemotoriseerd verkeer zijn elektrisch uitgevoerd, de stilte die dit oplevert is werkelijk oorverdovend, om over uitlaatgassen maar te zwijgen. Nog een voorbeeld: alle grote doorgaande wegen in de steden hebben een fietspad dat gescheiden is van de hoofdweg door een drie meter breed bloemperk. Over de breedte van dat fietspad doen ze ook niet moeilijk, vijf meter is geen uitzondering. Ander voorbeeld: verkeersregels zijn er niet echt. Dit houdt in dat het recht van de sterkste telt, en dat zijn (inderdaad) de automobilisten. Toch windt de zwakkere weggebruiker (fietsers en voetgangers dus) zich hier niet over op. Sterker nog, niemand windt zich op in het Chinese verkeer. Goed, er wordt veel getoeterd en gebeld, maar dit gaat zonder woeste gebaren, middelvingers, gefronste wenkbouwen, scheldkanonnades en andere tekenen van (gemeend) machtsvertoon. Wat dat aangaat kunnen we nog heel wat van ze leren, van die Chinezen.

Verder heb ik in China een heuse ligfiets (trike) gesignaleerd. Ik heb er helaas geen foto van kunnen nemen, om dat de bewuste fiets nogal snel voorbij kwam. Dit had drie redenen: het was een ligfiets, de fiets rolde naar beneden van een berghelling, de fiets werd daarbij ook nog voortgetrokken door twee uit de kluiten gewassen herdershonden. Natuurlijk is hier sprake van enige overkill, maar ik heb de bestuurder (een westerling) hier niet over kunnen spreken.

Foto's van de reis zijn binnenkort te zien op www.robbroek.nl

Terug van vakantie

Voor wie deze blog de afgelopen weken in de gaten heeft gehouden en heeft gedacht: waar is die vent ? Die vent was op vakantie met zijn vriendin en nog een stel andere mensen. De bestemming: Centraal Azië. Of om wat preciezer te zijn: Kirgizië, Oezbekistan en Tadzjikistan.
De aktiviteiten waren; het doorkruizen van bergen in Kirgizië en Tadzjikistan en het bezoeken van enkele zijderoute steden in Oezbekistan. Veel mooie plaatjes geschoten, waarvan er binnenkort een stel te zien zullen zijn op mijn fotosite.

Op de website van Velomobiel zie ik dat ik m'n fiets aanstaande weekend kan ophalen. Dat is mooi. Wat minder mooi is, is het weer hier in Nederland. In Centraal Azië waren we ondertussen gewend geraakt aan temperaturen van meer dan 30°C en een zonovergoten hemel. De situatie in Nederland doet meer denken aan een koude moesson.

Om als laatste nog even een brug te slaan tussen het onderwerp van deze blog (fietsen) en mijn voorbije vakantie bestemming: er wordt in Centraal Azië heel, heel weinig gefietst. De enige twee voertuigen die het straatbeeld domineren zijn auto's (bij voorkeur oeroude Lada's) en ezels. Die ezels worden vooral door kinderen en boeren gebruikt. En die kinderen gaan er verbazend soepel mee om; er wordt op gereden als ware het kinderfietsjes. En als ik er zo bij nadenk; een ezel heeft een aantal voordelen boven een kinderfiets: een ezel roest niet, valt niet om, kan geen lekke band krijgen, gaat niet stuk en rijdt niet zomaar tegen een paaltje. Enige nadeel: een ezel kan een flinke berg lawaai produceren (dat kan een roestige kinderfiets ook eigenlijk).

Dat het fenomeen 'fiets' in de door ons bezochte landen toch niet totaal onbekend is bewijst onderstaande foto. Onderweg van Buchara naar Samarkand kwamen we deze twee meiden tegen. Ze waren op een pleintje bezig elkaar de kunst van het fietsen bij te brengen. Veel progressie maakten zij niet, maar ze hadden in ieder geval een hoop lol. En dat is wat fietsen ook kan zijn, met elkaar veel lol hebben.

India

Het kan niet altijd feest zijn. Afgelopen drie weken zijn we heerlijk op vakantie in India geweest. Daar heb ik mij op een andere hobby van mij kunnen storten: fotografie. Voordat ik weer verder ga met het Quest-achterlicht-project hier nog even een foto van een stel andere driewielers: