Onstuimig weer op Kinderdijk

Afgelopen zaterdag was ik even naar Kinderdijk gefietst. Het lekkere weer dat het begin van deze maand kenmerkte was al een week verdwenen. Het was al vijf dagen lang koud en guur, met soms veel buien. Zo ook op deze bewuste zaterdag. Het was egaal bewolkt toen ik op pad ging. Eenmaal op weg begon de hemel open te breken, om dan vervolgens plaats te maken voor dreigende buien, van waaruit zo af en toe de zon tevoorschijn kwam.

Bij de beroemde molens aangekomen was het koud en guur, met een schrale wind uit het noorden. Ik maakte wat foto's van de voorbij schuivende donderwolken. Bij het zien van een naderende bui ben ik weer snel mijn overdekte kuip in gestapt, en in de stromende regen ben ik weer huiswaarts gereden. Het zal ooit wel weer goedkomen met het weer, verwacht ik.

 

Volop herfst in Nederland.

Het was dit weekend lekker herfstig. In ruim een maand tijd zijn we van temperaturen van bijna 30°C naar dagtemperaturen van 9°C afgedaald. Afgelopen zaterdag wat het qua fietsweer nog het mooist. Ik was vroeg op pad en ben een tochtje naar de Biesbosch gaan maken. Onderweg veel reeën en konijnen. Mooie foto's kunnen maken van de zonsopkomst. 

Vanochtend was het weer wat weerbarstiger. Het was nog donker toen ik uit bed stapte en een blik naar de nog duistere hemel wierp. In het stadslicht zag ik wel wat wolken, maar het zag er allemaal niet zo dreigend uit. En daarenboven waren de straten droog, op wat plassen her en der na. 

Ik dus in mijn fietspak, camera mee. Telefoon en GPS gepakt, wat drinken mee. Ik doe de achterdeur open: sh*t, regen. En niet zo'n beetje ook. Ik hol naar de schuur en kijk op m'n telefoon op Buienradar. Een klein buitje maar. Even wachten dus. 

Ik fiets richting de Huibert terwijl het langzaam licht wordt. De bui van zonet zie ik naar het oosten wegdrijven. Bij de Huibert dient de volgende bui zich al aan, maar voordat het zover is weet ik toch nog wat plaatjes te schieten.

 
 

Storm en regen in weekend.

Afgelopen weekend weer een poging gedaan om twee fietstochten te ondernemen. Op zaterdag was ik van plan om naar de Biesbosch te fietsen. 's Ochtends in huis hoorde ik het zo af en toe al flink waaien, maar ik dacht ik gok het erop. Op de dijk richting de Merwede brug was er nog niet veel aan de hand. Ik werd overvallen door een kort buitje, maar met het dakje op mijn fiets had ik er niet veel last van. Tussen de brug en Werkendam trok de wind al iets meer aan, maar was nog alleszins handelbaar. Eenmaal in het open veld van de Biesbosch was er echter geen houden aan. De wind trok voortdurend aan de elastieken van het dakje. De fiets was verder nog goed bestuurbaar, maar ik was bang dat het dakje uit z'n beugels zou schieten en het ruime sop van de Merwede zou opzoeken. Voorzichtig gekeerd en terug naar huis maar weer. Na 26 km was ik dus weer thuis. Nog even gestopt op de Merwede brug om een foto van de overvliegende wolken te maken.

De volgende dag was het vrijwel windstil toen ik vertrok, wel begon het na een paar kilometer weer te regenen. Bij het strandje aan het eind van de route ligt het water van de rivier er stil bij:

Verderop in de Biesbosch is een deel van de polders onder gelopen, en staan de Amerikaanse molens met natte voeten niets te doen in het water. 

Maar ik geniet wel van mijn fietstocht. Het is geweldig stil. Zelfs de vogelaars in hun auto's laten vandaag verstek gaan.

Petweer

De afgelopen weken is het pet geweest met het weer. Als de zon zich al liet zien, gebeurde dit niet in het weekend. Afgelopen week was het zowaar drie dagen zonnig, maar toen moest ik werken en kon ik alleen vanuit mijn bureau genieten van een mooie zonsopkomst. Het weekend daarvoor verliep zwaar bewolkt, evenals het weekend daarvoor, en ook daarvoor.

Zo ook weer afgelopen weekend. Zwaar bewolkt dus, met als extra kers op de taart een hoop wind, gelardeerd met een fijne motregen op zondag ochtend.

En juist die ochtend was ik weer eens naar Kinderdijk gefietst. Niet omdat ik verwachtte er een mooie zonsopkomst waar te nemen, maar een mens moet zo af en toe toch de (fiets) benen strekken nietwaar.

Wind dus, en regen. Eenmaal in Kinderdijk heb ik voor de goede orde wat 'sfeerplaatjes' gemaakt. Ik ben er niet eens voor de fiets uitgestapt, want dan liep ik het gevaar dat mijn dakje de plomp in zou waaien.

 

Ouderwets Hollands weer in augustus

 

Augustus is alweer bijna om, en echt zomerweer hebben we niet gehad. Waar de bermen er in de voorgaande jaren bruin en dor bij lagen, bloeien nu weer dezelfde bloemen als in de lente. Weliswaar iets minder uitbundig dan een paar maanden geleden, maar ze doen hun best.

Al dat groen wordt natuurlijk gevoed door de regen van de afgelopen maanden. Er ging geen week voorbij of er liepen wel ergens in den lande straten onder water, of was er sprake van andere water overlast.

Gefietst heb ik de afgelopen weken genoeg, hier even een samenvatting .Vorige week was ik in de Loonse en Drunense duinen. De hei stond er al lekker in bloei...

Hieronder de stadspoort van Vianen, op zondag ochtend. 

Graffiti in Culemborg.

Zonsopkomst in de Alblasserwaard.

De molens van Kinderdijk.

Bar weer

De laatste weken is het weer niet om over naar huis te schrijven. Regen, buien, regen en nog meer buien. En als de temperatuur nou nog aangenaam geweest was, dan was het allemaal nog wat draagbaar, maar het is op dit moment nog kouder dan op de 'warmtegolf' van eind februari. 

Klagen over het weer heeft geen zin, dat weet ik ook wel, maar ik doe het lekker toch. Zo meteen klagen we weer allemaal over de aanhoudende hitte en kijken we met weemoed terug naar die fijne koele lentedagen van 2021. Vandaag een paar fijne foto's van laag hangende wolken boven het lege Hollandse landschap.

Wind, zon en regen

 

Wezen fietsen vandaag. Niet dat het nu lekker weer was, maar het was wel lekker om er even uit te zijn. Fotogeniek was het niet, die tocht van vandaag. Regen, motregen, laaghangende bewolking.

Vorige week was het gelukkig een stuk beter.  Ok, er stond een hoop wind, en het was een stuk kouder, maar de zon scheen in ieder geval, en dat levert toch wat betere plaatjes op.

Omgekeerde wereld

Vorig weekend was het zonnig, windstil en winters (nou ja, een klein beetje dan). Afgelopen weekend was winderig, zacht, nat en zeer herfstig. Geen weer om mooie plaatjes van de molens bij Kinderdijk te maken, maar meer iets voor mooie lege Hollandse landschappen. Op naar de Biesbosch dus.

Ik hield voor vertrek de buienradar in de gaten, maar het was hopeloos, regen, motregen en slagregen. Dat was het enige wat deze zondag ochtend op het menu stond. In de fiets dan toch maar. Schuimkap mee, cameraatje mee en fietsen maar.

Onderweg kreeg ik natuurlijk een lekke band. En wat mij normaal nooit overkomt gebeurt nu: de plakkertjes willen niet plakken. Misschien door het vocht, of de solutie was te oud, of de plakkertjes over de datum. Gelukkig heb ik nog wat oude reserve (binnen) banden in de fiets liggen, en die graaf ik ergens achterin tussen de andere rommel op. Daarna weer terug naar huis en lekker bij de centrale verwarming zitten met een bakkie thee.

Eindelijk weer eens een natte zondag

Afgelopen zondag was het voor het eerst sinds tijden lekker slecht weer. Lekker weer dus om achter de geraniums naar de stromende regen en natte keien te kijken. Helaas hebben wij geen geraniums, dus moest ik wat anders gaan doen met mijn vrije tijd. Ik ben weer eens gaan fietsen.

Het is (uiteraard) flink donker als ik de fiets in stap, maar dat mag de pret niet drukken. Schuimkap erop, dakje erbij, en ik ben afdoende beschermd tegen de elementen. Ik ben al een paar weken niet in Kinderdijk geweest, dus ga ik daar maar weer eens naartoe. Het word net licht als ik daar aankom, en wonder boven wonder houdt het dan ook nog heel even op met regenen. Dat komt goed uit, want ik moet natuurlijk weer even wat foto's maken.

Dit keer geen zonovergoten landschappen met een mooie zonsopkomst, maar lekker Hollands druilerig weer. Dat hoort bij de herfts vind ik.

Zondagse weersvoorspellingen

Afgelopen zondag was mijn moeder jarig, en dan fiets ik er traditie getrouw altijd naar toe. Zij wonen in de Zuidoost Beemster en dit is een tocht van in totaal 188 kilometer. Dit doe ik al negen jaar, en dat is zo rond deze tijd altijd prettig fietsen. Al een week van tevoren hield ik de website van het KNMI in de gaten, en de betreffende zondag zag er veelbelovend uit; 20°C, 10 procent kans op regen, weinig wind.

Gaandeweg de week werden deze verwachtingen steeds meer bijgesteld, en helaas altijd in negatieve zin; hier er nog een schepje regen bij, nou vooruit; wat van de temperatuur af dan, en laten we er ter compensatie nog wat Beaufortjes bij gooien. En zo ging dat de hele week door.


De dag ervoor verliep prachtig. Mooie wolkjes, zo af en toe een buitje, en toen de zon onderging was de hemel wolkenloos. Tegen beter weten in hoop je dan dat de KNMI het bij het verkeerde eind heeft, maar eigenlijk weet je het al; dit kan niet goed gaan.

Toen ik de volgende ochtend om 7 uur in m'n fiets stapje zag het er nog redelijk uit. Het was droog en een waterig zonnetje kleurde de hemel in het oosten, en er stond weinig wind. De hemel boven mij was echter al stevig bewolkt, en in het westen was de horizon al aan het donkeren.

Tot aan Vianen bleef het droog, en daarna begon het gedonder. Regen werd afgewisseld door motregen en daarna door droge perioden. De wind bleef nog wat achterwege, en dat was wel jammer, want langs het Amsterdam-Rijn kanaal is het altijd lekker fietsen met de wind in de rug. Ik deed rustig aan wan ik rekende erop dat de wind deze dag wel aan zou trekken, en dan had ik 'm (natuurlijk) tegen.

Om tien uur kwam ik al bij m'n ouders aan. De houtkachel stond aan, de koffie was bruin, en de taart was lekker. De rest van de familie druppelde binnen. We zaten gezellig rond de nagloeiende kachel terwijl het weer buiten verslechterde. Meer wind, meer regen, minder temperatuur.

Om half drie stapte ik weer in m'n fiets. Lekker knus onder mijn Versatile dakje en de schuimkap. In het verleden had ik altijd last van opspattend water dat in m'n gezicht en ogen terecht kwam, maar sinds ik rondrijd met een mini vizier op m'n fiets is dat verleden tijd.

Over de terugtocht kan ik kort zijn: (tegen) wind, slagregens afgewisseld door motregen en steeds korter wordende droge periodes.

Ik zou mezelf niet geweest zijn als ik van deze tocht geen foto's gemaakt had, dus hieronder nog even wat sfeer impressies.

Het laatste zonnetje aan de horizon

 

Even schuilen voor de regen

Op de terugweg

In Nederland regent het (bijna) nooit.

..... behalve afgelopen zondag. En op die ongelukkige dag vierde mijn vader zijn zeventigste verjaardag. Nu moet ik natuurlijk niet zeuren, want dat het die dag zoals wel gezegd wordt onstuimig zou worden, was algemeen bekend. Ik had dus bijvoorbeeld kunnen beslissen de auto te nemen, en m'n velomobiel in de garage laten staan. Dan zou men mij er echter van kunnen beschuldigen een mooiweerfietser te zijn, en dat wil ik niet. Bovendien vond ik het wel een uitdaging, en een velomobiel is er voor gemaakt om met slecht weer bereden te worden.

Om acht uur op zondag ochtend stapte ik dus in m'n fiets. Het was windstil en mistig, en ik kon mij op dat moment moeilijk voorstellen dat het weerbeeld vandaag zo om zou slaan. Mijn ouders wonen in de Zuidoost Beemster, en dat houdt in dat ik een afstand van grofweg honderd kilometer moet afleggen. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik de afgelopen weken weinig heb kunnen fietsen, en net een verkoudheid achter de kiezen heb. Ik doe dus rustig aan.

De Garmin geeft de route aan, die ik overigens voor het grootste gedeelte uit m'n hoofd ken. Alleen in Vianen laat ik mij even gidsen. Er liggen her en der veel bladeren op het fietspad, soms zoveel dat ik maar moeilijk kan onderscheiden waar de bestrating ophoudt. Naarmate ik verder richting het noorden fiets trekt de wind aan en de mist op. Zo af en toe zie ik een schuchter stukje blauw tussen de wolken, maar echt opklaren doet het niet.

Als ik om elf uur in de Beemster aankom is het zwaar bewolkt en donker, maar droog. Ik feliciteer mijn vader met zijn 70ste verjaardag. Fris gedoucht en gewassen neem ik deel aan het feestgedruis. Mijn vader heeft net een weerstation gekregen. Het apparaat belooft regen en wind, dus dat wordt genieten vanmiddag. Gaandeweg het feest zie ik buiten met lede ogen aan dat het steeds harder gaat waaien, maar het blijft vooralsnog droog. Wanneer ik echter rond drie uur mijn fiets weer opzoek, beginnen net de eerste druppels te komen.

Voorzien van schuimkap en dakje ga ik op weg. Met de wetenschap dat ik nu honderd kilometer tegenwind zal hebben, houd ik het tempo vrij laag. Net onder Purmerend krijgt een windvlaag vat op m'n dakje. Het waait gelukkig niet in een sloot of op de drukke weg naast mij, maar blijft keurig in het gras liggen. Ik heb wat aanpassingen aan de standaard bevestiging gemaakt, m'n dakje is van achter met twee lange klittenbanden verbonden met m'n ligfiets. Een van die bandjes heb ik kennelijk niet goed vast gemaakt. Ik zet alles weer vast en kruip mijn droge kuip weer in.

Halverwege de terugweg komt de man met de hamer. Normaal gesproken heb ik voor dit soort gevallen altijd wat zoetigheden mee, maar deze ben ik vanochtend vergeten. Gelukkig heeft mijn moeder mij net voor vertrek nog wat appels uit de tuin meegegeven, en die kikkeren mij geweldig op. De wind en de regen houden flink huis, maar ik zit (relatief) droog. Ik zeg relatief, want door mijn inspanningen wordt het wel wat dampig in de fiets. Verder lekt er langs de bevestigingspunten van de schuimkap water naar binnen.

Het wordt vroeg donker en de verlichting gaat aan. Ondanks de beslagen koplampen heb ik goed zicht. Ik stop weer even voor een appel en een sanitaire stop, en merk dan pas hoe hard het waait en regent. Ik zoek snel mijn droge fiets weer op. Rond zeven uur kom ik moe maar voldaan thuis aan, met honderd zeer natte kilometers achter mij. Toch wel een lekker tochtje.....