Regenboog en paarden

Afgelopen zaterdag naar de Biesbosch gefietst. Daar was ik al een tijd niet geweest. Het was nog donker toen ik de fiets in stapte, en had dus geen idee hoe het weer zou worden. Ik kon de maan zien schijnen, maar op de straten lagen overvloedige plassen, dus helemaal droog was het afgelopen nacht niet geweest. Net voorbij Werkendam werd het allengs lichter en kon ik een beetje duidelijker zien wat de hemel mij deze ochtend brengen zou.

In het oosten dreven donkere wolken weg, terwijl in het noordwesten (waar de wind vandaan kwam) zich nieuwe buien aankondigden. Waar ik fietste was de hemel wolkenloos, en dat zorgde voor een mooie zonsopkomst.

 

Tegen het licht van de opkomende zon zwommen wat zwanen voorbij. Ze deden flink hun best om het plaatje nog wat pittoresker te maken dan het al was, met een mooie fiere houding dreven ze traag door het water.

Aan de horizon donkere luchten en wegvliedende regenbuien.

 

Op de weg terug reed ik langs een weide waar wat paarden stonden te grazen. In mijn spiegels zag ik dat er achter mij een mooie regenboog gevormd was, als aankondiging voor weer meer regen. Ik stopte bij een hek. De paarden kwamen in gestrekte draf aan om dat rare vehikel eens van dichterbij te bekijken.

Dat merk ik wel meer. Wanneer paarden vrij in de wei lopen zijn zij helemaal niet bang meer voor een velomobiel. Dat wordt anders wanneer ze op pad zijn met een berijder. En ontaardt in schuimbekkende paniek wanneer ze aangespannen zijn aan een wagen. Maar deze dames stonden dus vrij in de wei, en dan is er niets aan de hand.

Een druilerige dag met paarden

Brug over de A15 bij Papendrecht

Vandaag een druilerige dag, maar niet druilerig genoeg om er niet met de fiets op uit te trekken.Voordat ik in de fiets stap, check ik de laatste whatsapp berichten op mijn telefoon. Mijn vader is op dit moment met zijn broer aan het toeren in Zweden. Zij vermaken zich prima, maar in een van de laatste berichten maken zij melding dat het daar 9°C is, en dat de massaal aanwezige muggen zich daar helemaal niets van aan trekken.


Ik stap zoals gewoonlijk vroeg in de fiets, en de zon schijnt zo af en toe nog door de laag hangende wolken. Met een schamele 17°C en het volledig ontbreken van stekend ongedierte is het hier toch een stuk aangenamer dan in Zweden. Nu heb je van muggen in een Velomobiel niet zo heel erg veel last, tenminste, als je een bril op hebt en je mond dicht houdt.

Omdat de wind uit het westen komt doe ik (weer) een rondje Rotterdam. Ik vind het altijd heerlijk fietsen vanuit Rotterdam richting Vianen. Een mooi fietspad langs de N210, met de wind in de rug, en dat 34 km lang. Dan mag het van mij best een beetje druilerig zijn.

Langs het Merwede kanaal wordt het toch nog even (een beetje) spannend. Ik kom een paard met wagen tegen op de Kanaaldijk. Ik zie het voertuig gelukkig op tijd, want al op een paar honderd meter afstand gaan de oren van de viervoeter spits omhoog. Ik stop en wacht af. Eén van de wagenmenners  gebaart mij om door te rijden, maar op het moment dat ik een paar duimbreedten ben gevorderd gaat het dier stroef in de ankers. Dus ik maar weer stoppen. De collega-menner stapt uit, en met één man op de bok en één man aan de teugels wordt het weerbarstige dier voort getrokken.

De situatie is hier vrij hachelijk, met links een diepe greppel met sloot, en rechts het kanaal. Maar met vereende krachten wordt het wild bokkende dier langszij getrokken, terwijl ik het bemoedigend toespreek. De heren bedanken mij voor het stoppen, en wij gaan ieder ons weegs...

Pelotons en Paarden

Vandaag was het lekker weer, en ik besloot om weer eens een rondje Rotterdam-Vianen te rijden. Ik vertrek wat later dan normaal, en verwacht daarom in Rotterdam in de drukte te komen van de aldaar gehouden Rotterdamse marathon. Dat valt echter reuze mee. In de stad rijden veel fietsers richting het centrum, een enkele met een klapstoeltje, een andere met een spandoek, opgerold onder de arm. Her en der wat dranghekken en wat mannetjes van 'de organisatie', getooid in felgele hesjes. Wanneer ik na Rotterdam de polder inrijd wordt het weer rustig.

In de verte kondigt zich een peloton aan dat met gezwinde spoed door het landschap zwiert. Mijn spoed is echter gezwinder, en langzaam haal ik de colonne in. Allemaal strak in het pak, blauwe broeken en witte hemden. Wanneer ik de troep tot op 500 meter genaderd ben, kondigt zich een paard met ruiter aan.

Nu heb ik in de loop der jaren de lichaamstaal der paarden al behoorlijk gaan doorzien; houden ze de oren vlak en de nek ontspannen, dan is alles okidoki. Blijft de draf ongewijzigd en de paardenblik op oneindig, dan is er geen (paarden) stront aan de knikker. Kortom, meestal weet ik wel te voorspellen of een paard van mijn fiets gediend is of niet.

Dit paard is allerminst blij van mijn verschijning. De oren gaan omhoog, de nek wordt stram, het tempo gaat eruit en zij heeft mij in de smiezen. Wat is dat voor een rare gast in die rooie bak ? Ik laat de fiets uitrollen en nader langzaam. Met aan de rechterflank een flinke sloot en aan de linkerflank een drukke weg wil ik het risico niet lopen om het edele dier de stuipen op het lijf te jagen. Het paard denkt daar echter anders over en begint te bokken. De amazone heeft even moeite om het dier in bedwang te houden, maar weet het toch weer met de snuit mijn kant op te sturen. Ik ben ondertussen gestopt en spreek het dier bemoedigend en rustig toe. Langzaam, en stapje voor stapje komt het rijdier naderbij, ondertussen onrustig snuivend. Ik word in het voorbijgaan vriendelijk bedankt door de dame op het paard, en we kunnen ieder weer ons weegs gaan.

Het voornoemde peloton is ondertussen geheel uit beeld verdwenen, maar ik zet de achtervolging weer in, en een kwartier later zie ik de witte shirts weer verschijnen. Bij Schoonhoven raken we elkaar even kwijt, maar even verderop zie ik ze weer rijden, ik loop dus nog steeds in. Wanneer ik de colonne wederom op zo'n 500 meter genaderd ben... U raadt het reeds....

Een koets met twee paarden aan het span komt mij tegemoet op de ventweg. Shit. Ik stop, want deze paarden zijn nog onrustiger dan het eerste exemplaar. Kennelijk is het voor een ruiter makkelijker om een paard in bedwang te houden wanneer je erop zit dan wanneer je vanuit een karretje maar wat zit te roepen. Na wat vergeefse pogingen om de twee dames tot bedaren te brengen stapt de koetsier uit om eens wat orde in het koppel te brengen. Aan het leidsel wordt de kar met de twee paardenkrachten aan mij voorbij geleid. Wederom word ik weer vriendelijk bedankt voor het stoppen.

Dat peloton liet ik nu even voor gezien, kennelijk was dat mij niet gegund vandaag.

 

Velomobiel en paarden

Doorgaans verloopt een ontmoeting tussen paarden en een willekeurige Velomobiel op z'n zachtst gezegd nogal stroef. Ik ben voorzichtig met paarden; als ik een ruiter tegemoet kom, minder ik langzaam vaart. Doorgaans is dit voldoende. Is het paard schrikkerig, dan moet ik stoppen. Heb ik te maken met een angsthaas, dan moet ik uitstappen.

Dat het ook anders kan ondervond ik afgelopen weekend. Ik passeerde in alle vroegte een weiland met drie nog naronkende paarden. Toen ik in beeld kwam stonden de dieren haastig op. Een paar honderd meter verderop stopte ik om een paar foto's te maken van wat huppelende konijntjes. Ik was lui, en stapte niet uit. Fotograferen vanuit een Quest gaat prima, heb ik gemerkt.



En terwijl ik zo bezig was, kwamen de dames aan. In vlotte draf en gespitste oren. De laatste meters werden aanmerkelijk voorzichtiger afgelegd. Eerst wat schrikkerig, maar allengs met meer zelfvertrouwen. Nieuwsgierig werd de fiets met inzittende bekeken. Om de status quo niet te verstoren bleef ik rustig zitten. De konijntjes liet ik voor wat ze waren. De paarden waren op dat moment even veel leuker.

Hieronder een paar foto's...............





En nog even 'for the record', op deze close-up is nog net m'n fiets in het paardenoog te zien. Ze durven het dus wel, met een beetje geduld, en wat konijnen.