20 juli 2021

Hoog water

Met de zware neerslag van de laatste weken in het achterhoofd had ik het plan opgevat om dit weekend eens naar de Biesbosch te fietsen. Dit ligt bij mij om de hoek. Wat die neerslag betreft heeft Gorinchem de dans netjes ontsprongen. De ene keer werden we op een haar na gemist door zware buien vanuit het oosten, dan was het het zuiden waar de meeste neerslag  viel. In Gorinchem bleef de regen beperkt tot wat langdurige druil regen, met af en toe een nattere uitschieter.

Toen ik op zaterdag ochtend over de Merwede brug fietste, zag ik al wel dat het water daar een halve meter hoger stond dan normaal. Eenmaal in de Biesbosch stond het water echter een halve meter lager. Ik wist dat en en vloed hier nog redelijk vrij spel had, maar vandaag viel dit extra op. 

De zon en wolken boven de Biesbosch

Zaterdag ochtend langs de Merwede naar Zaltbommel gefietst. Het water stond alweer een stuk hoger, en begon aan de dijken te knabbelen. Normaal gesproken zie je dit alleen in de winter, en dan zijn de bomen kaal en het gras een stuk minder groen. Nu is dit een vreemd gezicht.




Bij Zaltbommel stroomde het water over de zomerdijken, en even verderop stond een groepje ooievaars wurmen uit het de ondergelopen weilanden te hengelen, terwijl de koeien al grazend een droger heenkomen zochten.



De weg naar de pont van Brakel was onder gelopen. Vandaag (dinsdag) staat het water volgens berichten op z'n hoogst. 

06 juli 2021

Foto apparatuur in de DF

Het moge geen verrassing zijn dat ik onderweg veel fotografeer. Dat doe ik niet met m'n telefoon, want daarvan vind ik de kwaliteit niet goed genoeg. Goed, de laatste jaren is het verschil tussen een goede telefoon en een doorsnee camera wel erg klein geworden, maar verschil is er wel degelijk.

Dus fiets ik nog steeds rond met een full-frame mirrorless camera (een Sony A7II). Daarbij fotografeer ik altijd in RAW formaat. JPEG gebruik ik nooit. Het maken van plaatjes in JPEG is net zoiets als een foto laten afdrukken en het negatief weggooien. Enige vorm van nabewerking van een JPEG is vrijwel niet mogelijk, terwijl er met RAW achteraf nog heel veel aangepast kan worden.

En dan nu de lenzen. Meestal rijd ik rond met een Sony 12-24 mm f 4.0 lens. Dit is een mooie groothoek lens die ik vaak gebruik voor m'n landschaps- foto's. Bij elkaar weegt dit duo zo'n 1200 gram. Verder rijd ik zomers soms rond met een telelens, een Sony 70-200 mm f 4.0. Deze weegt nog eens 840 gr. Met een beetje pech sleur ik dan zomaar twee kilo extra bagage mee over de weg. 

In de winter ziet mijn 'lenzen pakket' er iets anders uit. Omdat het dan donkerder is kom je met een f 4.0 lens minder uit de voeten. Dan heb ik een Zeiss Batis 25mm f 2 en een Zeis Batis 85 mm f 1.8 mee.

Afgelopen weekend was het 's ochtends mooi weer en had ik het twee kilo pakket in de fiets. Hieronder drie foto's met twee lenzen en drie verschillende brandpuntsafstanden. Allemaal op dezelfde plaats genomen.

Een rustig polderweggetje in de vroege ochtend, met 200 mm.


Hetzelfde weggetje, maar dan nu met 70 mm.


.. en met 12 mm. Drie heel verschillende foto's met een eigen sfeer.

De panorama foto's die ik onderweg maak, zijn vaak meerdere staande foto's, gemaakt met de 12-24 mm lens, die ik in Lightroom aan elkaar geplakt heb, zoals hieronder (van afgelopen weekend). Ik laat de foto's meestal zo'n 50% overlappen, zodat Lightroom genoeg speelruimte heeft om de foto's aan elkaar te kunnen zetten.







... en nu de dagen weer heel langzaam wat korter worden, kunnen we binnen een paar weken weer gaan genieten van mooie zonsopgangen zonder er vroeg voor uit de veren te moeten😊.

30 juni 2021

Donder en bliksem

De afgelopen dagen waren onstuimig. Van Limburg tot in Noord Holland kwamen zware regenbuien voor. Tot nu toe zijn we in Gorinchem en omstreken de dans ontsprongen, hoewel het zo af en toe niet veel scheelde. Meer dan een enkele klap in de verte en wat lauwe buitjes kwam het niet.

En met de buien verdween ook de hooikoorts, dus kon ik weer zonder geproest de paden op (Biesbosch en Moerdijk brug tochtjes)








15 juni 2021

Hooikoorts ritjes

Al van kinds af aan heb ik last van hooikoorts. Het begint altijd zo rond de laatste weken van mei, wanneer de eerste jonge spreeuwen uitvliegen. Als ik zo'n groep jonge spreeuwen in in een pas gemaaid grasveld om voedsel hoor bedelen, begint mijn neus al te kriebelen. Het geproest en gesnotter houdt meestel zo'n vier weken aan. Daarna kan ik weer een beetje opgelucht adem halen.  

De bron van mijn ergernis zijn graspollen. Gelukkig bloeien die niet het hele jaar door, en is mijn allergie ook sterk afhankelijk van het weer. Helaas is het dit jaar een heel goed jaar voor die graspollen. We hebben een koud voorjaar gehad, en alles wat groeit en bloeit stond te springen om een beetje zon en warmte. Sinds begin deze maand kwam met het stijgen van de temperatuur een ware explosie van ongerief in de lucht, waartegen mij afweersysteem met overaktieve slijmvliezen in aktie kwam.

Gelukkig kan ik deze alergische reactie met pillen een beetje temperen, anders zou ik vijf weken aan huis gekluisterd zijn. Dus is er nog gewoon tijd voor fietstochtjes, maar niet zoveel meer als in de overige maanden van het jaar. Afgelopen zondag was ik even naar Kinderdijk gefietst. Ik was vroeg, dus het was lekker stil. Afgezien dus dan van die ene velomobilist die zich proestend en snotterend tussen het hoge riet bewoog.




03 juni 2021

Rij impressie na één jaar DF

Het is nu op de op af een jaar geleden dat ik mijn oude Quest inruilde voor een nieuwe DF. Tijd dus voor een overzicht van mijn bevindingen van het afgelopen jaar.

Rijden in de winter: 's winters rijd ik meestal met het dakje op. Hoewel het dakje aan drie zijden open is, is het een stuk minder koud, en je hebt minder last van wind geruis, zelfs wanneer je met de wind pal tegen rijdt. De schuimkap gebruik ik eigenlijk alleen als het echt harder begint te regenen. Deze schuimkap gebruik ik dan altijd samen met het dakje. Aan de beugels van de het dakje heb ik wel een aanpassing moeten doen. Er was eigenlijk niet genoeg ruimte om de schuimkap in de twee beugeltjes van het dakje te schuiven (foto). Met de 3D printer heb ik twee beugeltjes geprint die dit probleem oplosten.

Het ontbreken van voetengaten is wel een manco (niet meer flintstonen), maar daardoor is het andere winterse probleem, dat van de koude voeten, vrijwel geheel verdwenen. En dit zelfs bij -10℃. Dit is voor mij wel een groot voordeel, want zeker bij langere tochten werd fietsen in de kou een pijnlijke aangelegenheid.

Rijden in de zomer: door het ontbreken van de voetengaten zijn de zomers wel warmer in een DF. En verder is het niet meer zo makkelijk om met de ellebogen over de rand te fietsen, en zo wat verkoeling te hebben. Dit komt doordat de rand van het instap gat een stuk hoger ligt dan de Quest.

Claxon: ik heb mijn fiets uitgerust met een 'digitale' claxon. Dit omdat zo'n geval een stuk lichter is dan een traditionele toeter, en geen aanslag doet op de capaciteit van de accu. Het was nog wel even zoeken naar de juiste vervanger (link), en er moest nog het een en ander omgebouwd (lees: ge-3D-print) worden om de toeter op de gewenste plaats te krijgen. De claxon heeft twee geluiden; een traditionele claxon, en een tjirpend vogel geluid. Vooral die vogel is zeer luid en deze gebruik ik ook het meest. Het enige nadeel is, is dat zo'n geluid niet altijd geassocieerd wordt met een fiets. Ik heb een keer zelfs flink in de remmen moeten gaan omdat mijn 'doelgroep' dacht dat een overvliegende troep ganzen de bron van het geluid was, in plaats van een aanstormende velomobiel 😉.

Banden / voorwielen: Het lastige van de voorwielen vind ik dat je ze altijd los moet halen om de banden op te kunnen pompen. Maar dat is dan ook het enige nadeel (nog afgezien van de verhoogde luchtweerstand). Verder zijn er een hoop voordelen; je kan zo bijvoorbeeld sneller zien wanneer de banden aan vervanging toe zijn. In de Quest heb ik een aantal keer mee gemaakt dat ik de bandjes tot op de draad versleten had, zonder dat ik dit doorhad. Dit merkte ik pas op het moment dat de binnenband zich door het canvas had gewerkt, en met een luide knal de fiets tot stilstand kwam. Ik rijd tot nu toe met twee G one speed 40-406, naar volle tevredenheid. Ze zijn eigenlijk iets te breed, want aan de rechter kant schuurt de band tegen de fiets huid aan. Ik kan er zonder problemen ruim drieduizend kilometer mee fietsen.

Verder wordt door de open wielkasten wordt het schoonhouden van onder meer de trommelremmen erg makkelijk

Wegligging: Smaken verschillen natuurlijk, maar de stijvere vering in de DF vind ik prettiger dan de meer zompige vering van mijn oude Quest. Ik hang minder door in de bochten, wat sneller bochtenwerk mogelijk maakt. Verder is door de schuinere stand van de wielen het stuurgedrag van de fiets bij hogere snelheden een stuk stabieler. Dit merk ik vooral bij de afdaling op de Van Brienenoordbrug. In de Quest moest ik m'n kop er goed bij houden om de fiets recht te houden, terwijl ik in de DF bij dezelfde snelheid nog relaxed om mij heen kan kijken (met tranende ogen van de wind 😉).

.. en doordat de fiets minder schouderruimte heeft dan de Quest, wordt je bij het snellere bochtenwerk minder snel heen- en weer geslingerd.

Ruitje: Bij aanschaf van de fiets had ik ook het lexaan ruitje besteld. Deze heb ik na een paar ritten weer verwijderd. Ten eerste omdat de witte bovenkant van mijn fiets hinderlijk reflecteerde in het ruitje, en ten tweede had ik het eigenlijk niet nodig. De fiets loopt voor het instap gat iets omhoog, waardoor de meeste wind net over de ogen geblazen wordt.

Ik heb tot nu toe 6600 kilometer in de fiets afgelegd, en dat is voor mij veel. Zeker aangezien dit allemaal recreatief verkeer is. Nu heeft Corona natuurlijk wel meegewerkt in dit geval, want ik heb met mijn nieuwe fiets al heel wat Corona ritjes achter de rug. Dan nu de hamvraag: zou ik terug willen naar de Quest ? Nee.

25 mei 2021

Bar weer

De laatste weken is het weer niet om over naar huis te schrijven. Regen, buien, regen en nog meer buien. En als de temperatuur nou nog aangenaam geweest was, dan was het allemaal nog wat draagbaar, maar het is op dit moment nog kouder dan op de 'warmtegolf' van eind februari. 

Klagen over het weer heeft geen zin, dat weet ik ook wel, maar ik doe het lekker toch. Zo meteen klagen we weer allemaal over de aanhoudende hitte en kijken we met weemoed terug naar die fijne koele lentedagen van 2021. Vandaag een paar fijne foto's van laag hangende wolken boven het lege Hollandse landschap.



15 mei 2021

Hemelvaarts rit met mist

Afgelopen hemelvaart was het zowaar eens niet bewolkt, winderig of regenachtig. Er scheen buiten een flets zonnetje. Het was nog vroeg en dus rustig op de weg. De temperaturen waren weliswaar lager dan normaal gesproken rond deze tijd van het jaar, maar nog altijd aanzienlijk beter dan een paar weken geleden. Dus ik erop uit.

Eenmaal in de polder sloeg de mist toe, en was er van de bloemen en de bijtjes in de weiden niet veel meer te zien. Gelukkig trok er zo nu en dan een mistbankje op, zodat mij een blik op het omringende landschap gegund werd. En dat was gelukkig de moeite waard.




30 april 2021

Bloesem tochtje op Koningsdag

Afgelopen Koningsdag was het mooi weer. Goed, de dag begon koud, en dat was het de rest van de dag ook, maar het was in ieder geval zonnig, en er stond niet al te veel wind.

Dus ik er even uit met de fiets, kijken of de bloesems in de Betuwe al een beetje willen ontluiken. Eerst door de polder richting Leerdam, en daarna langs de Linge verder richting Geldermalsen. 

In sommige appel gaarden was sprake van een voorzichtig ontluiken van het aanstaande seizoen, maar echt uitbundig was het nog niet. Gelukkig was het op het dijkje in de buurt van Rumpt wel raak. Daar stonden enkele bomen pittoresk en uitbundig te bloeien.

 

 

26 april 2021

Voorzichtige lente

Ten opzichte van vorig jaar loopt de lente zo'n twee tot drie weken achter. In mijn blog van een jaar geleden zie ik volop bloeiende appelbomen en uitbundige schermbloemen langs de weg.

Nu pas beginnen de appelbloesems voorzichtig te ontluiken, en van schermbloemen is in Gorinchem en omstreken nog helemaal geen sprake. 

Maar net als nu zaten we ook toen in een lockdown, maar toen waren de wegen echt leeg, en nu is er toch sprake van behoorlijke drukte. Vorig jaar rond deze tijd waren (vrijwel) alle winkels en alle scholen dicht, en konden we ons nog niet laten testen. Een keer in de week ging ik vier uur naar mijn werk, om de meest noodzakelijke problemen op te kunnen lossen. Nu zitten we zo'n beetje aan het eind van de rit, en wordt het al behoorlijk druk op kantoor. Toch ben ik nog voorzichtig. Het zou jammer zijn als ik na een jaar alsnog Covid oploop. 

Door het aangenamere weer van de afgelopen dagen weer wat meer kunnen fietsen en fotograferen. Het vriest nog regelmatig 's ochtends vroeg, maar dat mag de pret niet drukken. Nu is het wachten op de appelbloesems en het koolzaad...