Drie vroege vogels

Vanochtend weer een foto ritje gemaakt, richting de Biesbos. Het is winderig en er ligt wat verse sneeuw op de autodaken. Het is weer een sneeuw zondag dus. Om half acht rijd ik richting de Merwede brug als ik op het fietspad drie knullen van een jaar of zeventien zie lopen. Alle drie met kort geschoren haar, zwart bonkersjasje en O-benen. Kortom, niet het type dat op zondag ochtend een frisse wandeling maakt. Aan de onvaste tred te zien vermoed ik dat ze net uit de kroeg zijn komen rollen en naar huis lopen.

Omdat ze al slingerend het hele, toch nog brede, fietspad in beslag nemen, bel ik even. Het drietal stopt en kijkt onvast om. Terwijl ik passeer roepen ze iets, maar ik kan het niet verstaan. De ene zei zoiets als: WWAAAHUUUU !!!, waarop zijn compagnon toevoegde: UUWGGHH WAAAA !!!! Wat nummer drie riep ging in de wind verloren. Uit onvermogen om op bovenstaande suggesties in te gaan reed ik door. Maar helaas sloeg het noodlot toe.

De problemen die ik eerder deze week had met het ontsporende achterwiel staken ineens acuut de kop op, kennelijk heb ik een en ander toch niet goed aangedraaid de laatste keer. Eigenlijk moet ik stoppen, maar het idee om aan het achterwiel te gaan sleutelen met drie zwaar benevelde gasjses om mij heen staat mij om de een of andere reden niet aan. Dus ik ploeter voort om wat ruimte te scheppen.

Pech voor de Merwedebrug

Op de helling van de Merwede brug gaat het echt niet meer. Ik zet de versnelling op het middenblad, stap uit en sleutel als de gesmeerde bliksem alles open.  Vleugelmoer los, de drie imbus boutjes los, derailleur naar voren trekken en wiel naar beneden. Dat gaat vlot. Ik draai de boel weer aan en heb alles binnen no time weer dicht. Op pad maar weer. Na drie slagen hoor ik dat het achterwiel ergens snerpend tegenaan loopt, en ik kom geen meter vooruit. GGrrrr #%@^$ !!

Ik kijk achterom, maar van de drie hooligans is gelukkig nog geen spoor te zien. Snel weer uitstappen en alle handelingen opnieuw uitvoeren. Bij de eerste stop had ik alleen de bovenmoertjes uitgedraaid, maar die zitten nog goed. Zou het de moer aan de onderkant van het wiel zijn ? Ik voel, en merk tot mijn verbazing dat de moer anderhalve centimeter is uitgedraaid.  Hoe kan ik hiermee gereden hebben ?

Al deze vragen zijn van later zorg, eerst repareren. Ik zie de drie boertjes in de verte al aankomen. Vlug vlug ! Ik draai de ondermoer aan en houd de as tegen met een imbus. Daarna alles weer vast en dicht. Opgelucht constateer ik tijdens de eerste drie meter dat dat probleem ook weer verholpen is, en ik kan mijn weg richting de Biesbos vervolgen.

Natte Biesbos.

Vissertjes

De afgelopen dagen ondanks het onsympathieke weer toch met de Velomobiel in de(het) weer geweest. De route Gorinchem – Gouda is naar aanleiding van tips van Kees wat meer gepolijst. In Gouda heb ik nu een route gevonden met minder kruispunten, minder rotondes en vooral minder stoplichten.

Door al het hemelvocht van de afgelopen dagen zijn de condities in m’n fiets te omschrijven als een klamme sauna. Het knipkaartje dat ik elke dag overhandig aan de pontbaas van Schoonhoven hangt iedere keer slap in m’n handen. De baas krijgt z’n tangetje amper door het zompige papier. M’n fiets staat overdag droog, maar dat is nauwelijks genoeg om de inhoud ervan naar enigzins aanvaardbare vochtconcentraties te brengen.

Gisteren ochtend in het donker nog wat pech onderweg. Ineens schoot mijn linker voet uit de SPD-clip. Ik duw het bewuste lichaamsdeel weer op z’n plaats, maar zonder resultaat. Al fietsend rommel ik een tijdje door, maar ik krijg geen grip. Ben ik soms het plaatje onder m’n schoen verloren ? Vreemd, want dan zou dat al fietsend moeten zijn gebeurd, en ik heb niets horen vallen. Al filosoferend kom ik tot de conclusie dat het plaatje nog gewoon op de trapper moet zitten. En jawel, als ik later overdag de trapper bekijk blijkt het ding trouw met mij meegefietst te zijn. Ik haal het los en schroef het weer onder m’n schoen.

Op de terugweg vijl ik weer wat bij op m’n route door Schoonhoven. Tot nu toe volgde ik een weg vol hobbels en drempels, maar als ik de stad in wil rijden zie ik aan m’n linkerhand een mooi stukje asfalt. Ik sla af, maar merk dat ik aan de verkeerde kant van een watertje zit. Ik stop om de fiets te keren. Aan de overkant van het watertje staan twee jongetjes met een hengel. Ze kijken geboeid toe terwij ik de fiets keer. ‘Meneer, wilt u zometeen zo hard mogelijk langsrijden ?’ klinkt het van de overkant. Natuurlijk wil ik dat, en met een lekker gangetje kachel ik langs de twee opgetogen knaapjes, onderwijl volijk zwaaiend en toeterend.

Eenmaal over de Lek verhoog ik het tempo, om zo te voorkomen dat een naderende bui mijn fiets volgiet, want ik fiets vanmiddag dak- en kaploos. En dat is ook voor het eerst sinds dagen.....

Warrig gesprek

Na mijn terugkomst van vakantie ben ik vooral bezig geweest met het inramen van dia's en het scannen ervan. Ik wil een en ander op m'n website hebben voordat ik begin met het volgende project; het monteren van de koplampen en knipperlichten op m'n Quest. Nadat ik op zondag ochtend de laatste dia's gescanned had, was het tijd om in m'n fiets te kruipen. Helaas was het bewolkt en somber, maar dat mocht de pret niet drukken.

De route die ik op deze dag geplanned had, was een rondje Leerdam. Ik maak de tocht niet al te lang, want vandaag gaat de kap van de fiets eraf, en ik moet dus nog het een en ander sleutelen. Het is nog vroeg en het is dus rustig op de weg. Vrolijk een deuntje nuriënd fiets ik door mistige polders en over nevelige dijkjes. Wat is Nederland toch mooi...

Nadat ik de fiets in de garage heb gereden en weer terug naar huis loop, word ik aangeschoten door een bejaarde man die net twee fietsen aan het uitlaten is. Hij gaat kennelijk samen met z'n vrouw een tochtje maken. Hij heeft gezien dat ik Quest in de garage stond te duwen, en het volgende gesprek ontspint zich:

* Is die auto van jou ?
- Nou nee, het is een fiets.
* Waar rijdt 'ie nou op ?
- Nee, ik trap, het is een fiets.
* Jawel, maar op benzine of ... ?
- Neehee, het is een fiets, ik trap met m'n benen.
* Hoe hard gaat 'ie nou ?
- Nou, ik heb er net wel 56km/h mee gereden..
* Ach ja, dat is hard zat he...

Ik geloof niet dat de man uiteindelijk begrepen heeft dat het een fiets was. We hebben elkaar vriendelijk een goedendag gewenst. Als ik 'm weer een keer tegenkom laat ik de man wel een blik in de fiets werpen, misschien dat dat helpt...