Rustende Jager.
Ik schijn er een neus voor te hebben, voor slecht weer. Een paar dagen geleden een vrije dag ingepland om weer eens lekker te gaan fietsen. En die dag was afgelopen donderdag. De dag begon gelukkig fris en fruitig, met een waterig zonnetje en een straf westelijk briesje. Had ik vorige keer de oostelijke windstreken verkend, nu was het de beurt aan het zuiden.
Via google maps was ik op het spoor gekomen van een parallelweg die langs de A27 liep, en ik was benieuwd hoe die weg zou zijn. Het fietspad onder Sleeuwijk leidde mij keurig netjes naar de bewuste asfaltstrook. Voordat ik die weg opreed, passeerde ik eerst nog een verwarrende hoeveelheid gebods- en verbodsborden. Maar omdat die allemaal op de autoweg stonden en niet aan het fietspad, besloot ik die maar te negeren.
Aan het einde van de parallelweg trof ik ineens een bussluis aan, met een verbodsbord voor alle verkeer. Had ik hier nou in mogen rijden of niet? Bij Hank ga ik de brug over de Bergsche Maas over en daar zoek ik het fietspad op dat ik gedurende mijn vorige tocht in deze contreien had ontdekt. Dit fietspad is aangelegd op een voormalige spoorlijn en ik volg het helemaal tot aan Waalwijk. Bij Waspik maak ik nog een noodstop, want de batterijen van m'n Garmin Etrex zijn bijna leeg. Ik moet nog ergens een landkaart in het vooronder hebben liggen, maar het is maaaaaanden geleden dat ik dat ding voor het laatst heb open gevouwen. Misschien moet ik er wel een halve centimeter schimmel afhalen als ik dat ding eindelijk gevonden heb.
Met verse batterijen ga ik weer op pad. In Waalwijk sla ik af en duik ik de Loonse en Drunense duinen in. De wind van de afgelopen dagen heeft zijn tol geëist en de paden zijn amper zichtbaar onder het dichte bladerdek. Ik strijk neer bij De Rustende Jager. Normaal gesproken heb ik het niet zo op jagers, maar rustende jagers hebben bij mij een streepje voor. En ik weet nog van de geschiedenis boekjes van vroeger, eigenlijk zijn wij allemaal rustende jagers, in ieder geval de mannelijke helft van de bevolking.
In Udenhout scoor ik nog even snel twee lekkere Udenhoutse Broeders bij de plaatselijke Udenhoutse Broeder-dealer. Naast mijn gereedschapskist, het opgevouwen dakje, fleece vest en de schuimkap gaan ze er nog net in. Het dak en de schuimkap gaan er een half uur later weer uit, want het begint te regenen. En de dag die fris en fruitig begon, eindigde in een vochtige winderige zware erwtensoep….
09 november 2007
30 oktober 2007
Regen
Een tijd al niet gefietst. Dat had allerlei oorzaken, ik had het vooral druk met m'n andere hobby's. Afgelopen maandag had ik speciaal een dag vrij genomen om er eens lekker op uit te gaan. Glad vergeten dat ik om twee uur 'smiddags nog langs de tandarts moest. Shit. Dan maar een minder lange tocht. De zaterdag ging somber voorbij. De zondag: idem dito. Het zou maandag toch wel wat beter worden met het weer ?
Maar toen ik op maandagochtend de gordijnen opentrok zwierden de klamme regen slierten over het grijze garageplein. Niks dus met dat weer vandaag. Mijn vriendin had deze ochtend ook vrij, dus we ontbijten uitgebreid en nemen rustig en bedaard een bakkie koffie. Daarna neem ik nog maar een bakkie leut. Ondertussen hield ik met een schuin oog die vochtigheid buiten in de gaten. Helaas, al dat tijdrekken mocht niet baten. Sterker nog, het werd alleen maar donkerder, en het werd nog vochtiger.
Ik moest er toch maar aan geloven. In mijn hoofd had ik een route uitgestippeld die mij grofweg langs de Linge richting Geldermalsen zou leiden. Het eerste stuk, tot aan de glasstad Leerdam was mij nog bekend, maar daarna kwam de grote witte vlek om mijn mentale landkaart, en die zou ik vandaag dan gaan opvullen.
Het leuke is, dat wij op de kop af tien jaar geleden ongeveer dezelfde route hadden afgelegd, maar dan niet langs de Linge, maar erop. We beleefden namelijk in 1997 de laatste strenge winter en toen lag bij wijze van hoge uitzondering de hele rivier van Gorinchem tot aan Geldermalsen stijf bevroren onder de winterhemel. Toen hebben wij onze stoute schaatsen aangetrokken en een mooie tocht tussen de hierboven genoemde plaatsen gemaakt. Heen op de schaats, terug met de trein. Vandaag dus met de Velomobiel, en dit zowel heen als terug.
Vanwege de regen ben ik volledig bekapt op pad gegaan. Na Leerdam worden de weggetjes smal, en gaan zij heftiger slingeren, gelijk een beekje dat door een laagland meandert. Langs dit geslinger veel appelbomen in herfstblad, en kleine eeuwenoude boerderijtjes die scheefgezakt als oude mannetjes tegen de rivierdijk aanliggen. Helaas is het weer dermate slecht dat ik mij er niet aan waag om er een foto van te maken. Maar neem maar van mij aan dat het mooi was. Al dat geslinger houdt wel in dat ik de vaart er niet in kan houden, maar dat geeft niet, en is bovendien nog gevaarlijk ook. Al herhaalde keren heb ik een wiel nog net uit de berm kunnen trekken, omdat ik net iets te lang naar weer een mooi kalenderplaatje heb liggen kijken.
Bij Geldermalsen ga ik de spoorweg over. Het pad over de oude ijzeren brug, waarover wij tien jaar geleden naar het station kluunden, is maar net breed genoeg voor m'n Quest. Langs de noordkant van de Linge rijd ik weer terug naar huis, en terug naar de tandarts. Alwaar de mondhygiëniste mijn gebit onderhanden zou nemen.
Maar toen ik op maandagochtend de gordijnen opentrok zwierden de klamme regen slierten over het grijze garageplein. Niks dus met dat weer vandaag. Mijn vriendin had deze ochtend ook vrij, dus we ontbijten uitgebreid en nemen rustig en bedaard een bakkie koffie. Daarna neem ik nog maar een bakkie leut. Ondertussen hield ik met een schuin oog die vochtigheid buiten in de gaten. Helaas, al dat tijdrekken mocht niet baten. Sterker nog, het werd alleen maar donkerder, en het werd nog vochtiger.
Ik moest er toch maar aan geloven. In mijn hoofd had ik een route uitgestippeld die mij grofweg langs de Linge richting Geldermalsen zou leiden. Het eerste stuk, tot aan de glasstad Leerdam was mij nog bekend, maar daarna kwam de grote witte vlek om mijn mentale landkaart, en die zou ik vandaag dan gaan opvullen.
Het leuke is, dat wij op de kop af tien jaar geleden ongeveer dezelfde route hadden afgelegd, maar dan niet langs de Linge, maar erop. We beleefden namelijk in 1997 de laatste strenge winter en toen lag bij wijze van hoge uitzondering de hele rivier van Gorinchem tot aan Geldermalsen stijf bevroren onder de winterhemel. Toen hebben wij onze stoute schaatsen aangetrokken en een mooie tocht tussen de hierboven genoemde plaatsen gemaakt. Heen op de schaats, terug met de trein. Vandaag dus met de Velomobiel, en dit zowel heen als terug.
Vanwege de regen ben ik volledig bekapt op pad gegaan. Na Leerdam worden de weggetjes smal, en gaan zij heftiger slingeren, gelijk een beekje dat door een laagland meandert. Langs dit geslinger veel appelbomen in herfstblad, en kleine eeuwenoude boerderijtjes die scheefgezakt als oude mannetjes tegen de rivierdijk aanliggen. Helaas is het weer dermate slecht dat ik mij er niet aan waag om er een foto van te maken. Maar neem maar van mij aan dat het mooi was. Al dat geslinger houdt wel in dat ik de vaart er niet in kan houden, maar dat geeft niet, en is bovendien nog gevaarlijk ook. Al herhaalde keren heb ik een wiel nog net uit de berm kunnen trekken, omdat ik net iets te lang naar weer een mooi kalenderplaatje heb liggen kijken.
Bij Geldermalsen ga ik de spoorweg over. Het pad over de oude ijzeren brug, waarover wij tien jaar geleden naar het station kluunden, is maar net breed genoeg voor m'n Quest. Langs de noordkant van de Linge rijd ik weer terug naar huis, en terug naar de tandarts. Alwaar de mondhygiëniste mijn gebit onderhanden zou nemen.
03 oktober 2007
China
Afgelopen weken ben ik nogal afwezig geweest. Dit kwam doordat wij bij wijze van ontspanning een vakantie in China gehad hebben. China is een opmerkelijk land, en ze zijn in sommige zaken ver vooruit op het westen. Voorbeeld: alle brommers, scooters en ander klein gemotoriseerd verkeer zijn elektrisch uitgevoerd, de stilte die dit oplevert is werkelijk oorverdovend, om over uitlaatgassen maar te zwijgen. Nog een voorbeeld: alle grote doorgaande wegen in de steden hebben een fietspad dat gescheiden is van de hoofdweg door een drie meter breed bloemperk. Over de breedte van dat fietspad doen ze ook niet moeilijk, vijf meter is geen uitzondering. Ander voorbeeld: verkeersregels zijn er niet echt. Dit houdt in dat het recht van de sterkste telt, en dat zijn (inderdaad) de automobilisten. Toch windt de zwakkere weggebruiker (fietsers en voetgangers dus) zich hier niet over op. Sterker nog, niemand windt zich op in het Chinese verkeer. Goed, er wordt veel getoeterd en gebeld, maar dit gaat zonder woeste gebaren, middelvingers, gefronste wenkbouwen, scheldkanonnades en andere tekenen van (gemeend) machtsvertoon. Wat dat aangaat kunnen we nog heel wat van ze leren, van die Chinezen.
Verder heb ik in China een heuse ligfiets (trike) gesignaleerd. Ik heb er helaas geen foto van kunnen nemen, om dat de bewuste fiets nogal snel voorbij kwam. Dit had drie redenen: het was een ligfiets, de fiets rolde naar beneden van een berghelling, de fiets werd daarbij ook nog voortgetrokken door twee uit de kluiten gewassen herdershonden. Natuurlijk is hier sprake van enige overkill, maar ik heb de bestuurder (een westerling) hier niet over kunnen spreken.
Foto's van de reis zijn binnenkort te zien op www.robbroek.nl
Verder heb ik in China een heuse ligfiets (trike) gesignaleerd. Ik heb er helaas geen foto van kunnen nemen, om dat de bewuste fiets nogal snel voorbij kwam. Dit had drie redenen: het was een ligfiets, de fiets rolde naar beneden van een berghelling, de fiets werd daarbij ook nog voortgetrokken door twee uit de kluiten gewassen herdershonden. Natuurlijk is hier sprake van enige overkill, maar ik heb de bestuurder (een westerling) hier niet over kunnen spreken.
Foto's van de reis zijn binnenkort te zien op www.robbroek.nl
03 september 2007
De tuf-tuf club
Dit bericht bereikt u niet van gene zijde. Ik leef nog gewoon. De reden van mijn lange digitale afwezigheid ligt gelegen in het feit dat ik een overdaad aan hobby's en interesses heb, en die vergen allen hun aandacht. Een kleine opsomming:
* fietsen (kent u al)
* Aquarianen (vissen houden in een glazen bak, met water erin, anders krijgen ze het erg benauwd)
* Mijn andere website onderhouden (fotosite)
* Fotograferen (landschappen, mensen, gebouwen, zonsop- cq -ondergangen)
* Klokken repareren (en vervolgens niet kunnen slapen van al dat getik en gebeier),
* Uit het raam kijken (altijd boeiend),
* en last but not least .... een flinke berg foto's van mijn fotosite overhevelen naar iStock.
Heeft Rob dan helemaal niet gefietst de laatste tijd ? Natuurlijk wel ! Wat dacht u ! En welnu, daar ga ik het nu eens over hebben......
Afgelopen zaterdag ochtend veegde ik het dunne laagje stof van mijn Quest en maakte ik mij klaar voor een traptocht. M'n fietsplan was nog niet vastomlijnd. Ik wilde in eerste instantie eerst naar Schoonhoven fietsen en van daaruit richting het oosten gaan, over de dijk van de Lek. Zo gedacht zo gedaan. Er stond een fris briesje, de lucht was schoon, en het gras groen. Bij de pont naar Schoonhoven was men bezig de beschoeing van een nieuwe betonlaag te voorzien. Het was er druk en rommelig. Op de pont werd ik aangeschoten door een automobilist die een enthousiaste blik in m'n fiets wierp. Hij was van plan een Hurricane te kopen, maar dit zag er ook wel mooi uit. Omdat de rivier niet zo breed was, was het gesprek van korte duur, en ieder ging zijns weegs.
Na Schoonhoven dus naar het oosten. Op de dijk reden een paar oude landbouw trekkers, hoewel...., tientallen. Nee, honderden ! Ze reden ongeveer 25km/u dus ik kon ze met gemak inhalen. Het ene na het andere fraai gerestaureerde exemplaar werd door mij gepasseerd. De kleuren sprongen je tegemoet, evenals de dieseldampen en het geknetter en gehoest van de oude uitlaten. Ze zagen er allemaal mooi uit, maar ik was blij dat ik de koploper uiteindelijk achter mij kon laten.
Bij de brug bij Vianen ging ik de Lek over, om daarna langs de andere kant van de rivier richting Culemborg te rijden. Ik reed al de hele tijd op m'n Garmin Etrex-Venture GPS. Dit rijdt lekker ontspannen, en is zeker beter dan een TomTom die de hele tijd tegen je aan loopt te tetteren. Ergens tussen Culemborg en Everdingen ging ik weer richting Gorinchem. Ik zette het waypoint naar m'n woonplaats en koos op goed geluk de wegen uit.
Onder Leerdam werd ik nog overvallen door een buitje, maar verder ondervond ik tijdens de terugreis geen hindernissen. Of het mocht zijn dat mijn benen, na ongeveer 100 kilometer, toch wat vermoeid begonnen te raken. Ik ben het duidelijk niet meer gewend, al dat fietsen. Foei !
Hieronder een kaartje ter verduidelijking van mijn gevolgde route
31 juli 2007
Oude en nieuwe bewoners
Gisterenavond achtte ik het weer goed genoeg om weer eens een fietstocht te ondernemen. Er stond een straffe wind, en dan treedt bij mij altijd de 'heen-tegen-terug-mee' procedure in werking. De wind kwam deze avond pal uit het westen. Dit komt er dus op neer dat ik de neus van m'n Quest aan het begin van de toch in die richting moet loodsen.
Ik kies weer voor de Biesbos, daar ben ik al een half jaar niet geweest, en ik ben benieuwd wat er allemaal veranderd is. Rijkswaterstaat is er bezig een groot natuurgebied aan te leggen. Dit in verband met het stijgen van de zeespiegel, het stijgen van de rivieren, en het stijgen van de hoeveelheid neerslag.
Als ik tegen de wind in scheur zie ik na Werkendam al de eerste tekenen van de werkzaamheden; een boer die middels een bord protesteert tegen het aanstaande verlies van zijn velden en (waarschijnlijk) ook zijn huis. Altijd weer een treurige gedachte. Even verderop zie ik een boerderij die door het hoog opschietende onkruid al amper zichtbaar is. Het boerengezin heeft hier kennelijk al huis en haard verlaten
Na een paar kilometer zie ik de eerste zandhopen van het aanstaande natuurgebied. De nieuwe bewoners hebben hier al hun intrek genomen, en storen zich kennelijk niet aan de alom aanwezige graaf- hak- en breekmachines; kleine groepen ganzen en eenden slobberen zich een weg door de eerste plassen die er zich vormen, en maken zich gereed voor de nacht.
Een groot gedeelte van de wegen zijn door de werkzaamheden zijn al niet meer begaanbaar, en ik moet even zoeken om een mooie route te vinden. Uiteindelijk sla ik een voor mij nieuw weggetje in, en verbaas mij weer over de stilte en de verre uitzichten. Hoewel je hier maar op een korte afstand van de randstad zit, zie je er niets van. Geen masten, schoorstenen, hoge gebouwen of andere storende elementen. Het is net of je het landschap door een groothoeklens bekijkt. Prachtig....
Ik kies weer voor de Biesbos, daar ben ik al een half jaar niet geweest, en ik ben benieuwd wat er allemaal veranderd is. Rijkswaterstaat is er bezig een groot natuurgebied aan te leggen. Dit in verband met het stijgen van de zeespiegel, het stijgen van de rivieren, en het stijgen van de hoeveelheid neerslag.
Als ik tegen de wind in scheur zie ik na Werkendam al de eerste tekenen van de werkzaamheden; een boer die middels een bord protesteert tegen het aanstaande verlies van zijn velden en (waarschijnlijk) ook zijn huis. Altijd weer een treurige gedachte. Even verderop zie ik een boerderij die door het hoog opschietende onkruid al amper zichtbaar is. Het boerengezin heeft hier kennelijk al huis en haard verlaten
Na een paar kilometer zie ik de eerste zandhopen van het aanstaande natuurgebied. De nieuwe bewoners hebben hier al hun intrek genomen, en storen zich kennelijk niet aan de alom aanwezige graaf- hak- en breekmachines; kleine groepen ganzen en eenden slobberen zich een weg door de eerste plassen die er zich vormen, en maken zich gereed voor de nacht.
Een groot gedeelte van de wegen zijn door de werkzaamheden zijn al niet meer begaanbaar, en ik moet even zoeken om een mooie route te vinden. Uiteindelijk sla ik een voor mij nieuw weggetje in, en verbaas mij weer over de stilte en de verre uitzichten. Hoewel je hier maar op een korte afstand van de randstad zit, zie je er niets van. Geen masten, schoorstenen, hoge gebouwen of andere storende elementen. Het is net of je het landschap door een groothoeklens bekijkt. Prachtig....
16 juli 2007
De lange en de korte
Afgelopen zaterdag de nieuwe as gemonteerd. Het wordt voor mij een klusje van niks, zo'n as vervangen, het achterwiel is er namelijk al een stuk of vijf keer uit geweest, dus ik ken de handelingen uit m'n hoofd. Vandaag is het dus beurt nummer zes.
In een poep en een scheet ligt het wiel er dus weer uit. Ik leg de oude en nieuwe as naast elkaar. Ziet er toch wel wat versleten uit, die oude as, zeker als ik 'm vergelijk met de glimmende nieuwe die ik net van Ymte gekregen heb. Maaarrr.... %#$%@ !!! wat krijgen we nou ??! De nieuwe as is een flink stuk langer ! Hoe zit dat nou ?? Hebben ze een kapitale fout gemaakt, daar bij Velomobiel ?
Nee Rob, even goed nadenken... Aan de oude as zat een lange smalle bout die de as aan de achterkant van het wiel op het wiel drukte. Op de nieuwe as zit een andere bout, en die is ook een stuk korter. Zou het... ? Ik leg de twee constructies inclusief bouten naast elkaar, en ja hoor, de nieuwe as is langer omdat de bout korter is geworden. Vandaar dus. Logisch dus.
Omdat de nieuwe as 'meer pas' was dan de oude, was ik bang dat ik flink wat geweld zou moeten gebruiken om de as door de lagers te drukken, maar dat was niet het geval. Met wat beleid en smeer en wat lichte drang ging de nieuwe as erin als Gods woord in een ouderling (erg makkelijk dus). Na deze werkzaamheden was het natuurlijk tijd voor een (flinke) testrit. Ik merkte geen verschil; de oude (gesmeerde) as was stil, en de nieuwe (gesmeerde) as was stil. Het enige verschil is dat ik met deze as langer stil kan blijven doorfietsen dan met de oude.
Toch nog even bij Ymte navraag gedaan over die langere as. Velomobiel heeft de as langer gemaakt zodat de naaf minder bewegingsruimte heeft wat tot loswrikken van de bout zou kunnen leiden. Om gewicht te besparen heeft Velomobiel hem in eerste instantie wat korter gemaakt. Dit houdt dus in dat m'n fiets met de nieuwe as weer een paar gram zwaarder is geworden. Zit ik niet mee, allemaal psychisch...
In een poep en een scheet ligt het wiel er dus weer uit. Ik leg de oude en nieuwe as naast elkaar. Ziet er toch wel wat versleten uit, die oude as, zeker als ik 'm vergelijk met de glimmende nieuwe die ik net van Ymte gekregen heb. Maaarrr.... %#$%@ !!! wat krijgen we nou ??! De nieuwe as is een flink stuk langer ! Hoe zit dat nou ?? Hebben ze een kapitale fout gemaakt, daar bij Velomobiel ?
Nee Rob, even goed nadenken... Aan de oude as zat een lange smalle bout die de as aan de achterkant van het wiel op het wiel drukte. Op de nieuwe as zit een andere bout, en die is ook een stuk korter. Zou het... ? Ik leg de twee constructies inclusief bouten naast elkaar, en ja hoor, de nieuwe as is langer omdat de bout korter is geworden. Vandaar dus. Logisch dus.
Omdat de nieuwe as 'meer pas' was dan de oude, was ik bang dat ik flink wat geweld zou moeten gebruiken om de as door de lagers te drukken, maar dat was niet het geval. Met wat beleid en smeer en wat lichte drang ging de nieuwe as erin als Gods woord in een ouderling (erg makkelijk dus). Na deze werkzaamheden was het natuurlijk tijd voor een (flinke) testrit. Ik merkte geen verschil; de oude (gesmeerde) as was stil, en de nieuwe (gesmeerde) as was stil. Het enige verschil is dat ik met deze as langer stil kan blijven doorfietsen dan met de oude.
Toch nog even bij Ymte navraag gedaan over die langere as. Velomobiel heeft de as langer gemaakt zodat de naaf minder bewegingsruimte heeft wat tot loswrikken van de bout zou kunnen leiden. Om gewicht te besparen heeft Velomobiel hem in eerste instantie wat korter gemaakt. Dit houdt dus in dat m'n fiets met de nieuwe as weer een paar gram zwaarder is geworden. Zit ik niet mee, allemaal psychisch...
09 juli 2007
As-pas
Enige weken geleden maakte ik melding van de flinke herrie die mijn fiets maakte. Ik had het probleem toen opgelost door de achteras te demonteren en het bewuste stuk ijzer van een nieuwe smeerlaag te voorzien.
Nu kreeg ik van Ymte een reactie op dit bericht. Omdat niet iedereen zo'n reactie ziet (ik in ieder geval niet), heb ik hierbij het mailtje nog eens geplaatst (knip....plak)
Dag Rob (en andere bloggers en bloglezers)
Je kunt je technische vragen ook gewoon bij ons kwijt hoor. Het probleem met je achteras is waarschijnlijk dat de passing te ruim is. De achterassen die we hebben gebruikt zaten een paar honderdste mm onder de opgegeven maat. Dat kan heel lang goed gaan, maar door de te ruime passing kan het lager gaan inlopen op de as waardoor het geluid ontstaat. Smering is dan symptoombestrijding. We hebben nieuwe assen gemaakt met nikkelcoating die precies aan de maat zijn (lichte perspassing, met een rubber hamer kun je de as voorzichtig door de lagers tikken). Je kunt een keer langs komen om je as te (laten) vervangen, we kunnen hem ook opsturen. Groeten, Ymte, Velomobiel.nl
Groeten, Ymte
Einde knip....plak.
Per ommegaande heb ik Ymte gevraagd om het gewraakte onderdeel op te laten sturen. Vandaag is de as aangekomen. Dat wordt weer klussen. U hoort nog van mij....
Nu kreeg ik van Ymte een reactie op dit bericht. Omdat niet iedereen zo'n reactie ziet (ik in ieder geval niet), heb ik hierbij het mailtje nog eens geplaatst (knip....plak)
Dag Rob (en andere bloggers en bloglezers)
Je kunt je technische vragen ook gewoon bij ons kwijt hoor. Het probleem met je achteras is waarschijnlijk dat de passing te ruim is. De achterassen die we hebben gebruikt zaten een paar honderdste mm onder de opgegeven maat. Dat kan heel lang goed gaan, maar door de te ruime passing kan het lager gaan inlopen op de as waardoor het geluid ontstaat. Smering is dan symptoombestrijding. We hebben nieuwe assen gemaakt met nikkelcoating die precies aan de maat zijn (lichte perspassing, met een rubber hamer kun je de as voorzichtig door de lagers tikken). Je kunt een keer langs komen om je as te (laten) vervangen, we kunnen hem ook opsturen. Groeten, Ymte, Velomobiel.nl
Groeten, Ymte
Einde knip....plak.
Per ommegaande heb ik Ymte gevraagd om het gewraakte onderdeel op te laten sturen. Vandaag is de as aangekomen. Dat wordt weer klussen. U hoort nog van mij....
28 juni 2007
Identiteits crisis
Mijn webpagina's http://www.robbroek.nl/ en quest.robbroek.nl worden gehost door in.nl. Vlak voor het afgelopen weekend kreeg ik een net mailtje waarin werd aangekondigd dat de server verhuist zou gaan worden en dat m'n sites even uit de lucht zouden zijn. Prima....
Op de afgesproken tijd was m'n foto- en reissite was een halve dag uit de lucht, maar m'n Quest-site bleef uit de lucht. Het weekend naderde, maar hoezeer ik het ook probeerde; nog steeds niets.
Ik zit zelf in de IT, dus ik had al wel zo'n donkerbruin vermoeden waaraan het zou kunnen liggen, maar ik kon niets anders doen dan de heren van in.nl een mailtje sturen met daarin mijn bedenkingen. Het hele weekend ging voorbij, maar geen antwoord. Iedereen die mijn Quest-site zou bezoeken liep tegen een blanco scherm aan. Kortom, ik bestond niet meer....
Groot was de opluchting toen ik op maandag ochtend een mailtje kreeg waarin stond dat ze inderdaad even iets vergeten waren. De site functioneerde weer als vanouds. Hoera !
Op het Quest-front valt er helaas niet zoveel te melden. Op twee juli begin ik bij m'n nieuwe werkgever, en ik heb nu een week vrij. Ik zou een stuk kunnen gaan fietsen, maar ik ben te moe (lees: lui) om uit m'n stoel te komen.
Op de afgesproken tijd was m'n foto- en reissite was een halve dag uit de lucht, maar m'n Quest-site bleef uit de lucht. Het weekend naderde, maar hoezeer ik het ook probeerde; nog steeds niets.
Ik zit zelf in de IT, dus ik had al wel zo'n donkerbruin vermoeden waaraan het zou kunnen liggen, maar ik kon niets anders doen dan de heren van in.nl een mailtje sturen met daarin mijn bedenkingen. Het hele weekend ging voorbij, maar geen antwoord. Iedereen die mijn Quest-site zou bezoeken liep tegen een blanco scherm aan. Kortom, ik bestond niet meer....
Groot was de opluchting toen ik op maandag ochtend een mailtje kreeg waarin stond dat ze inderdaad even iets vergeten waren. De site functioneerde weer als vanouds. Hoera !
Op het Quest-front valt er helaas niet zoveel te melden. Op twee juli begin ik bij m'n nieuwe werkgever, en ik heb nu een week vrij. Ik zou een stuk kunnen gaan fietsen, maar ik ben te moe (lees: lui) om uit m'n stoel te komen.
19 juni 2007
No more Go-Go
Aan alles komt een eind, en dus ook aan mijn ongeregelde fietstochten van Gorinchem naar Gouda (m'n zelfbenoemde Go-Go tochtjes). Hoe dat zo Rob, zult u zich afvragen ? Nou dat zal ik nu uit de doeken doen:
Ik zit nu al zo'n negen jaar in de IT. Mijn werkgever zond mij uit naar diverse klanten in heel Nederland. De ene keer in Apeldoorn, dan weer in Leiden, en soms ook wat dichterbij, zoals nu in Gouda. Ik fiets (en 'auto') nu zo'n half jaar lang heen en weer tussen Gorinchem en Gouda, maar het ziet ernaar uit dat aan deze pret een eind gaat komen. Dan moet ik weer met de auto, de file in, bij voorkeur lang onderweg, vroeg weg, en laat thuis. Daar komt nog bij dat diverse verkeersgoeroes orakelen dat wij naar een totaal verkeers-infarct toerijden, dus de vooruitzichten worden er niet echt veel beter op.
Om kort te gaan, ik was op zoek naar een andere baan, en dan het liefst een met een korte reistijd. En die baan had ik snel gevonden. En het mooie is; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Maar 'elk voordeel heb z'n nadeel'; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Zo'n afstand is niet interessant met een Quest, dan ben ik elke dag zowat langer bezig met in- en uitstappen dan met fietsen. Dit houdt dus in dat ik heel wat minder fietskilometers zal gaan maken de komende tijd.
Maar als ik even een korte rekensom maak: per dag ben ik nu ongeveer drie uur onderweg naar m'n werk (ongeacht of ik nu met de fiets of met de auto ben). Er gaan circa ongeveer plusminus pak-en-beet tweehonderd werkdagen in een jaar. Drie keer tweehonderd maakt zowat zeshonderd uren extra vrije tijd per jaar. En die tijd kan ik dus 'nuttig' gebruiken door wat meer te fietsen. Goed, het gaat dan wel om recreatief fietsen, maar daar is niets mis mee, en zeker niet in zo'n lekkere fiets als de Quest.
U hoort dus nog van mij.....
Ik zit nu al zo'n negen jaar in de IT. Mijn werkgever zond mij uit naar diverse klanten in heel Nederland. De ene keer in Apeldoorn, dan weer in Leiden, en soms ook wat dichterbij, zoals nu in Gouda. Ik fiets (en 'auto') nu zo'n half jaar lang heen en weer tussen Gorinchem en Gouda, maar het ziet ernaar uit dat aan deze pret een eind gaat komen. Dan moet ik weer met de auto, de file in, bij voorkeur lang onderweg, vroeg weg, en laat thuis. Daar komt nog bij dat diverse verkeersgoeroes orakelen dat wij naar een totaal verkeers-infarct toerijden, dus de vooruitzichten worden er niet echt veel beter op.
Om kort te gaan, ik was op zoek naar een andere baan, en dan het liefst een met een korte reistijd. En die baan had ik snel gevonden. En het mooie is; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Maar 'elk voordeel heb z'n nadeel'; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Zo'n afstand is niet interessant met een Quest, dan ben ik elke dag zowat langer bezig met in- en uitstappen dan met fietsen. Dit houdt dus in dat ik heel wat minder fietskilometers zal gaan maken de komende tijd.
Maar als ik even een korte rekensom maak: per dag ben ik nu ongeveer drie uur onderweg naar m'n werk (ongeacht of ik nu met de fiets of met de auto ben). Er gaan circa ongeveer plusminus pak-en-beet tweehonderd werkdagen in een jaar. Drie keer tweehonderd maakt zowat zeshonderd uren extra vrije tijd per jaar. En die tijd kan ik dus 'nuttig' gebruiken door wat meer te fietsen. Goed, het gaat dan wel om recreatief fietsen, maar daar is niets mis mee, en zeker niet in zo'n lekkere fiets als de Quest.
U hoort dus nog van mij.....
11 juni 2007
Piep - kners, piep - kners....
.... deed m'n fiets de afgelopen week. Het begon tijdens de tocht naar Noord Holland, vorige week. Op kilometerstand pakweg 4700. Een zwak geratel steeg op vanachter m'n zitje. Zo te horen kwam het van m'n achterwiel.
Al tijdens het fietsen begon de analyse; lag het aan het derailleur of aan het achterwiel ? Even stoppen met trappen, en het gekraak hield op. Het derailleur dus. Maar een half uur later ging het knerpen gewoon door, ook als ik niet trapte. Niet het derailleur dus, maar het achterwiel dus. Zal wel het lager zijn dan, of iets anders dat aanloopt.
Ik heb er toen die dag even verder geen aandacht aan besteed. En het vreemde was, op de terugweg van de 105km was er helemaal niets meer te horen. Probleem opgelost zou je zo denken. Maar helaas, de praktijk was weerbarstig. Dus kon ik maandag ochtend, op weg naar m'n werk, weer luisteren naar een door merg en been gaand geknerp, afkomstig van het achterwiel. Piep - kners, piep - kners.........
In het begin van de week duurde de krekel-aubade maar een half uur per rit, daarna was het achterwiel kennelijk genoeg opgewarmd, en kon ik in alle rust mijn weg vervolgen. Maar aan het eind van de week kon ik gedurende de hele fietsroute (zo'n 40km) van het kraken uit de achtersteven genieten. Tijd dus om eens in de inwendige fiets te duiken.
Afgelopen zondag het achterwiel er maar weer eens uit. Ik begin er handigheid in te krijgen. Het vet rond de achteras is stroperig en taai geworden, en er loopt ongeveer halverwege een groefje door het smeersel om de as. Zand ? Ik maak de as schoon, voorzie het geheel weer van een smeerseltje en zet de boel weer in elkaar. Even testfietsen. Een oorverdovende stilte valt mij toe !!
Heerlijk.....
Al tijdens het fietsen begon de analyse; lag het aan het derailleur of aan het achterwiel ? Even stoppen met trappen, en het gekraak hield op. Het derailleur dus. Maar een half uur later ging het knerpen gewoon door, ook als ik niet trapte. Niet het derailleur dus, maar het achterwiel dus. Zal wel het lager zijn dan, of iets anders dat aanloopt.
Ik heb er toen die dag even verder geen aandacht aan besteed. En het vreemde was, op de terugweg van de 105km was er helemaal niets meer te horen. Probleem opgelost zou je zo denken. Maar helaas, de praktijk was weerbarstig. Dus kon ik maandag ochtend, op weg naar m'n werk, weer luisteren naar een door merg en been gaand geknerp, afkomstig van het achterwiel. Piep - kners, piep - kners.........
In het begin van de week duurde de krekel-aubade maar een half uur per rit, daarna was het achterwiel kennelijk genoeg opgewarmd, en kon ik in alle rust mijn weg vervolgen. Maar aan het eind van de week kon ik gedurende de hele fietsroute (zo'n 40km) van het kraken uit de achtersteven genieten. Tijd dus om eens in de inwendige fiets te duiken.
Afgelopen zondag het achterwiel er maar weer eens uit. Ik begin er handigheid in te krijgen. Het vet rond de achteras is stroperig en taai geworden, en er loopt ongeveer halverwege een groefje door het smeersel om de as. Zand ? Ik maak de as schoon, voorzie het geheel weer van een smeerseltje en zet de boel weer in elkaar. Even testfietsen. Een oorverdovende stilte valt mij toe !!
Heerlijk.....
Abonneren op:
Posts (Atom)
