Mijn webpagina's http://www.robbroek.nl/ en quest.robbroek.nl worden gehost door in.nl. Vlak voor het afgelopen weekend kreeg ik een net mailtje waarin werd aangekondigd dat de server verhuist zou gaan worden en dat m'n sites even uit de lucht zouden zijn. Prima....
Op de afgesproken tijd was m'n foto- en reissite was een halve dag uit de lucht, maar m'n Quest-site bleef uit de lucht. Het weekend naderde, maar hoezeer ik het ook probeerde; nog steeds niets.
Ik zit zelf in de IT, dus ik had al wel zo'n donkerbruin vermoeden waaraan het zou kunnen liggen, maar ik kon niets anders doen dan de heren van in.nl een mailtje sturen met daarin mijn bedenkingen. Het hele weekend ging voorbij, maar geen antwoord. Iedereen die mijn Quest-site zou bezoeken liep tegen een blanco scherm aan. Kortom, ik bestond niet meer....
Groot was de opluchting toen ik op maandag ochtend een mailtje kreeg waarin stond dat ze inderdaad even iets vergeten waren. De site functioneerde weer als vanouds. Hoera !
Op het Quest-front valt er helaas niet zoveel te melden. Op twee juli begin ik bij m'n nieuwe werkgever, en ik heb nu een week vrij. Ik zou een stuk kunnen gaan fietsen, maar ik ben te moe (lees: lui) om uit m'n stoel te komen.
28 juni 2007
19 juni 2007
No more Go-Go
Aan alles komt een eind, en dus ook aan mijn ongeregelde fietstochten van Gorinchem naar Gouda (m'n zelfbenoemde Go-Go tochtjes). Hoe dat zo Rob, zult u zich afvragen ? Nou dat zal ik nu uit de doeken doen:
Ik zit nu al zo'n negen jaar in de IT. Mijn werkgever zond mij uit naar diverse klanten in heel Nederland. De ene keer in Apeldoorn, dan weer in Leiden, en soms ook wat dichterbij, zoals nu in Gouda. Ik fiets (en 'auto') nu zo'n half jaar lang heen en weer tussen Gorinchem en Gouda, maar het ziet ernaar uit dat aan deze pret een eind gaat komen. Dan moet ik weer met de auto, de file in, bij voorkeur lang onderweg, vroeg weg, en laat thuis. Daar komt nog bij dat diverse verkeersgoeroes orakelen dat wij naar een totaal verkeers-infarct toerijden, dus de vooruitzichten worden er niet echt veel beter op.
Om kort te gaan, ik was op zoek naar een andere baan, en dan het liefst een met een korte reistijd. En die baan had ik snel gevonden. En het mooie is; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Maar 'elk voordeel heb z'n nadeel'; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Zo'n afstand is niet interessant met een Quest, dan ben ik elke dag zowat langer bezig met in- en uitstappen dan met fietsen. Dit houdt dus in dat ik heel wat minder fietskilometers zal gaan maken de komende tijd.
Maar als ik even een korte rekensom maak: per dag ben ik nu ongeveer drie uur onderweg naar m'n werk (ongeacht of ik nu met de fiets of met de auto ben). Er gaan circa ongeveer plusminus pak-en-beet tweehonderd werkdagen in een jaar. Drie keer tweehonderd maakt zowat zeshonderd uren extra vrije tijd per jaar. En die tijd kan ik dus 'nuttig' gebruiken door wat meer te fietsen. Goed, het gaat dan wel om recreatief fietsen, maar daar is niets mis mee, en zeker niet in zo'n lekkere fiets als de Quest.
U hoort dus nog van mij.....
Ik zit nu al zo'n negen jaar in de IT. Mijn werkgever zond mij uit naar diverse klanten in heel Nederland. De ene keer in Apeldoorn, dan weer in Leiden, en soms ook wat dichterbij, zoals nu in Gouda. Ik fiets (en 'auto') nu zo'n half jaar lang heen en weer tussen Gorinchem en Gouda, maar het ziet ernaar uit dat aan deze pret een eind gaat komen. Dan moet ik weer met de auto, de file in, bij voorkeur lang onderweg, vroeg weg, en laat thuis. Daar komt nog bij dat diverse verkeersgoeroes orakelen dat wij naar een totaal verkeers-infarct toerijden, dus de vooruitzichten worden er niet echt veel beter op.
Om kort te gaan, ik was op zoek naar een andere baan, en dan het liefst een met een korte reistijd. En die baan had ik snel gevonden. En het mooie is; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Maar 'elk voordeel heb z'n nadeel'; ik hoef maar tien minuten te fietsen. Zo'n afstand is niet interessant met een Quest, dan ben ik elke dag zowat langer bezig met in- en uitstappen dan met fietsen. Dit houdt dus in dat ik heel wat minder fietskilometers zal gaan maken de komende tijd.
Maar als ik even een korte rekensom maak: per dag ben ik nu ongeveer drie uur onderweg naar m'n werk (ongeacht of ik nu met de fiets of met de auto ben). Er gaan circa ongeveer plusminus pak-en-beet tweehonderd werkdagen in een jaar. Drie keer tweehonderd maakt zowat zeshonderd uren extra vrije tijd per jaar. En die tijd kan ik dus 'nuttig' gebruiken door wat meer te fietsen. Goed, het gaat dan wel om recreatief fietsen, maar daar is niets mis mee, en zeker niet in zo'n lekkere fiets als de Quest.
U hoort dus nog van mij.....
11 juni 2007
Piep - kners, piep - kners....
.... deed m'n fiets de afgelopen week. Het begon tijdens de tocht naar Noord Holland, vorige week. Op kilometerstand pakweg 4700. Een zwak geratel steeg op vanachter m'n zitje. Zo te horen kwam het van m'n achterwiel.
Al tijdens het fietsen begon de analyse; lag het aan het derailleur of aan het achterwiel ? Even stoppen met trappen, en het gekraak hield op. Het derailleur dus. Maar een half uur later ging het knerpen gewoon door, ook als ik niet trapte. Niet het derailleur dus, maar het achterwiel dus. Zal wel het lager zijn dan, of iets anders dat aanloopt.
Ik heb er toen die dag even verder geen aandacht aan besteed. En het vreemde was, op de terugweg van de 105km was er helemaal niets meer te horen. Probleem opgelost zou je zo denken. Maar helaas, de praktijk was weerbarstig. Dus kon ik maandag ochtend, op weg naar m'n werk, weer luisteren naar een door merg en been gaand geknerp, afkomstig van het achterwiel. Piep - kners, piep - kners.........
In het begin van de week duurde de krekel-aubade maar een half uur per rit, daarna was het achterwiel kennelijk genoeg opgewarmd, en kon ik in alle rust mijn weg vervolgen. Maar aan het eind van de week kon ik gedurende de hele fietsroute (zo'n 40km) van het kraken uit de achtersteven genieten. Tijd dus om eens in de inwendige fiets te duiken.
Afgelopen zondag het achterwiel er maar weer eens uit. Ik begin er handigheid in te krijgen. Het vet rond de achteras is stroperig en taai geworden, en er loopt ongeveer halverwege een groefje door het smeersel om de as. Zand ? Ik maak de as schoon, voorzie het geheel weer van een smeerseltje en zet de boel weer in elkaar. Even testfietsen. Een oorverdovende stilte valt mij toe !!
Heerlijk.....
Al tijdens het fietsen begon de analyse; lag het aan het derailleur of aan het achterwiel ? Even stoppen met trappen, en het gekraak hield op. Het derailleur dus. Maar een half uur later ging het knerpen gewoon door, ook als ik niet trapte. Niet het derailleur dus, maar het achterwiel dus. Zal wel het lager zijn dan, of iets anders dat aanloopt.
Ik heb er toen die dag even verder geen aandacht aan besteed. En het vreemde was, op de terugweg van de 105km was er helemaal niets meer te horen. Probleem opgelost zou je zo denken. Maar helaas, de praktijk was weerbarstig. Dus kon ik maandag ochtend, op weg naar m'n werk, weer luisteren naar een door merg en been gaand geknerp, afkomstig van het achterwiel. Piep - kners, piep - kners.........
In het begin van de week duurde de krekel-aubade maar een half uur per rit, daarna was het achterwiel kennelijk genoeg opgewarmd, en kon ik in alle rust mijn weg vervolgen. Maar aan het eind van de week kon ik gedurende de hele fietsroute (zo'n 40km) van het kraken uit de achtersteven genieten. Tijd dus om eens in de inwendige fiets te duiken.
Afgelopen zondag het achterwiel er maar weer eens uit. Ik begin er handigheid in te krijgen. Het vet rond de achteras is stroperig en taai geworden, en er loopt ongeveer halverwege een groefje door het smeersel om de as. Zand ? Ik maak de as schoon, voorzie het geheel weer van een smeerseltje en zet de boel weer in elkaar. Even testfietsen. Een oorverdovende stilte valt mij toe !!
Heerlijk.....
03 juni 2007
Ma's verjaardag
Er was al sprake van lang voordat ik voor het eerst in m'n Quest zou stappen: een fietstocht naar mijn ouders in Noord Holland. Toen die fiets er eenmaal was moest er voor het ondernemen van een dergelijke tocht nog aan een tweetal criteria worden voldaan: een reden, en lekker weer.
Afgelopen vrijdag was daar de reden; mijn moeder was jarig, en jawel, het was ook nog lekker weer. Hoogste tijd dus om mij op te maken voor een flinke fietstocht. De route hoefde ik niet meer uit te zetten, want die had ik een paar maanden geleden al tot in de puntjes nageplozen. Het fijne is dat men daar tegenwoordig Google maps voor kan gebruiken. Als Quester zoek je natuurlijk de mooiste en meest rechte stukken asfalt, en met de luchtfoto's van Google maps zijn die vrij eenvoudig op te sporen.
De route die ik uitstippelde was grofweg als volgt: eerst naar Schoonhoven (bekend terrein). Daarna via de ventweg van de N210 en 204 naar Woerden. De volgende plaats die ik zou aandoen was Breukelen. En vandaar wilde ik de kanaalweg langs het Amsterdam-Rijn kanaal gaan volgen. Deze loopt door tot aan de Schellingwoude brug in Amsterdam. Wanneer ik die brug geslecht had zou het verder kinderspel zijn, want ik ben in Amsterdam geboren en dus nog redelijk bekend met het aldaar aanwezige stratenplan.
Tot zover de theorie, en nu de praktijk. Op de dag van mijn moeders verjaardag was het dus zoals eerder gezegd mooi weer. Gewapend met drank, voedsel en navigatie-elektronica ging ik op weg. De eerste kilometers was het terrein bekend. De pontbaas bij Schoonhoven doorboorde m'n kaartje, en ik werd de Lek over gebracht. Aan de andere zijde van de rivier ging het verder, richting Woerden dus.
De navigatie-kastjes in m'n fiets deden hun werk naar behoren en loodsten mij zonder noemenswaardige problemen door Woerden. Daarna was Breukelen mijn richtpunt, pittoresk gelegen aan de A2 en het Amsterdam-Rijn kanaal. Ik slechtte het Groene Hart van Holland en wurmde mij tussen de zandhopen die de A2 flankeren door.
En daar lag de weg; bijna 25km asfalt die mij zonder oponthoud naar Amsterdam zou leiden. Tenminste, dat hoopte ik. En verdomd, het was ook zo. Behoudens een klein stuk net na Driemond was de gehele weg geasfalteerd, en mooier nog, vrijwel auto luw, en nog mooier nog, er was op die hele weg geen kip te bekennen. Helaas veel te snel kwam ik in Amsterdam aan. Die weg had van mij nog wel even door mogen lopen.
Nu ging het de Schellingwoude brug over, en daarna hop, richting Purmerend. De route ken ik nog van vroeger, en heeft voor mij dus geen verrassingen meer. Mijn ouders wonen in de Zuidoost Beemster. Na een tocht van 105km kom ik aan. De fiets wordt beklopt, besnuffeld en bewonderd door kennissen en familie.
's Middags om drie uur wordt het weer tijd om huiswaarts te keren. Ik volg dezelfde route terug, dus veel valt daarover niet te vertellen. Alleen was het wel prettig dat de noordoosten wind die middag verder was aangetrokken, waardoor ik met een gangetje van 42km/u langs het Amsterdam-Rijn kanaal kon bolderen.
Na een tocht van 210km kwam ik, een beetje moe maar voldaan, weer thuis aan. Lekker tochtje !
24 mei 2007
15 mei 2007
Weer een mijlpaal
Berichtte ik een week of twee geleden over de eerste schade aan m'n fiets, gisteren was het de beurt aan de tweede mijlpaal die iedere fietser bekend mag voorkomen; een lekke band.
Tijdens het fietsen voelde ik een zwabbering door de fiets gaan die steeds sterker werd. Ik dacht eerst dat ik nog aan het recupereren was van het wandelweekend in zuid Limburg, maar de oorzaak lag toch meer op het technische vlak; een lekke achterband.
Het was gelukkig licht, de wind was nog rustende, het regende niet, sterker nog: de zon scheen. Een mooie gelegenheid dus om een lekke band te krijgen, en te repareren. Ik parkeerde de fiets op een mooi stukje berm en zette het beestje op z'n kant. Even pompen bracht de boosdoener al snel aan het licht; een scherp steentje had zich door de diverse lagen lekwerend materiaal heen weten werken en zich in de binnenband geboord.
Ik stond voor de keus: de binnenband vervangen (ik heb een reserve mee) of plakken. Ik koos voor plakken, want volgens mij duurt een binnenband vervangen langer en ik ben van nature zuunig aangelegd. Lijm erop, plakkertje ertegen aan, lucht in het bandje en fietsen maar weer. De polder in.
Voor de heren statistici onder de lezers: de band raakte lek op km stand 3997,4. Het merk van de band: Schwalbe Marathon slick.
Tijdens het fietsen voelde ik een zwabbering door de fiets gaan die steeds sterker werd. Ik dacht eerst dat ik nog aan het recupereren was van het wandelweekend in zuid Limburg, maar de oorzaak lag toch meer op het technische vlak; een lekke achterband.
Het was gelukkig licht, de wind was nog rustende, het regende niet, sterker nog: de zon scheen. Een mooie gelegenheid dus om een lekke band te krijgen, en te repareren. Ik parkeerde de fiets op een mooi stukje berm en zette het beestje op z'n kant. Even pompen bracht de boosdoener al snel aan het licht; een scherp steentje had zich door de diverse lagen lekwerend materiaal heen weten werken en zich in de binnenband geboord.
Ik stond voor de keus: de binnenband vervangen (ik heb een reserve mee) of plakken. Ik koos voor plakken, want volgens mij duurt een binnenband vervangen langer en ik ben van nature zuunig aangelegd. Lijm erop, plakkertje ertegen aan, lucht in het bandje en fietsen maar weer. De polder in.
Voor de heren statistici onder de lezers: de band raakte lek op km stand 3997,4. Het merk van de band: Schwalbe Marathon slick.
07 mei 2007
Humpty Dumpty
Afgelopen weekend aan de gang geweest met Humpty Dumpty; de gekwetste neus van m'n Quest. Door de crash van afgelopen woensdag is de epoxyhuid op een paar plaatsen flink geknakt. Er zitten geen scheuren, maar het glasvezel is her en wel wat los gekomen. Voordat ik aan de gang ga met het repareren van de gelcoat moet ik dus aan de gang met de inwendige fiets; de binnenkant van de neus.
De kap gaat eraf, dat maakt het werken wel wat makkelijker. Bovendien kan ik zo gelijk even naar m'n achterlicht kijken, want ik kwam er kort geleden achter dat dat ding niet meer werkte. Ik zie het al snel, het stekkertje zit los. Dit heb ik al eerder meegemaakt met die krengen. Met een tie-wrap zet ik het geheel nu echt vast.
Nu verder met het echte werk. Ik meet de beschadigde stukken op en knip wat matjes glasvezel op maat. Daarna meng ik de epoxy en breng ik de glasmatjes aan. Her en der zie ik de epoxy aan de buitenkant naar buiten komen. Ik laat het geheel een dag uitharden.
Op zondag gaat de buitenkant van de fiets eraan geloven. Rob Jansen gaf mij al de tip om zoveel mogelijk de uitstekende en gescheurde stukjes gelcoat te verwijderen. Met een dremel gaat dit snel. Bij polyservice had ik pasteuze epoxyhars en rode verfstof gekocht. Ik maak het aan en smeer het in de naden en kieren. Het is lastig spul. Het werkt niet zo lekker als lakplamuur, maar het is na harding wel een stuk flexibeler. En ik zit er niet op te wachten dat het spul er na een half jaar weer afkomt.
Omdat de weersvoorspellingen niet goed zijn, en ik geen zin heb op morgen in de file naar Gouda te zitten, gaat de kap er weer op en wordt de fiets rijklaar gemaakt. De neus ziet er nog niet gelikt uit, maar hij is nu tenminste weerbestendig. Later komt het afwerken wel....
De kap gaat eraf, dat maakt het werken wel wat makkelijker. Bovendien kan ik zo gelijk even naar m'n achterlicht kijken, want ik kwam er kort geleden achter dat dat ding niet meer werkte. Ik zie het al snel, het stekkertje zit los. Dit heb ik al eerder meegemaakt met die krengen. Met een tie-wrap zet ik het geheel nu echt vast.
Nu verder met het echte werk. Ik meet de beschadigde stukken op en knip wat matjes glasvezel op maat. Daarna meng ik de epoxy en breng ik de glasmatjes aan. Her en der zie ik de epoxy aan de buitenkant naar buiten komen. Ik laat het geheel een dag uitharden.
Op zondag gaat de buitenkant van de fiets eraan geloven. Rob Jansen gaf mij al de tip om zoveel mogelijk de uitstekende en gescheurde stukjes gelcoat te verwijderen. Met een dremel gaat dit snel. Bij polyservice had ik pasteuze epoxyhars en rode verfstof gekocht. Ik maak het aan en smeer het in de naden en kieren. Het is lastig spul. Het werkt niet zo lekker als lakplamuur, maar het is na harding wel een stuk flexibeler. En ik zit er niet op te wachten dat het spul er na een half jaar weer afkomt.
Omdat de weersvoorspellingen niet goed zijn, en ik geen zin heb op morgen in de file naar Gouda te zitten, gaat de kap er weer op en wordt de fiets rijklaar gemaakt. De neus ziet er nog niet gelikt uit, maar hij is nu tenminste weerbestendig. Later komt het afwerken wel....
02 mei 2007
Voorpui in de poeier
Pech, pech, pech. Afgelopen woensdagochtend de eerste crash met m'n Quest. Gelukkig kan ik niemand anders de schuld geven. Het was gewoon een gevalletje van even niet opletten. Het gebeurde als volgt:
De bewuste woensdagochtend in alle vroegte vertrokken. Fototoestel mee, want het is helder en de zon gaat ongetwijfeld weer mooi opkomen. Ik kar door de polders, leg aan op de pont naar Schoonhoven, en ruis langs de oevers van de Vlist richting het noorden. Onderweg maak ik nog even een fotostop, om het prachtige landschap op de gevoelige plaat vast te leggen.
Onderwijl geniet ik van de opkomende zon, de stilte om mij heen, de bloeiende bermen en de fluitende vogels. Het is lente alom, en dan is het prettig fietsen. Ik beloof mijzelf een mooie route als ik Haastrecht heb gepasseerd. Wanneer ik een bruggetje over hobbel schiet ik bijna langs de bewuste route en trek een scherp bochtje.
Ik voel het linkerwiel loskomen. Ik beslis bliksemsnel; als ik hier omga, raak ik achtereenvolgens een lantarenpaal, een decoratief eiken tonnetje dat bij de ingang van een hotel-restaurant staat, een geparkeerde witte auto, en een gemetseld muurtje. Grote kans dat ik en mijn fiets dan flink in de poeier liggen. Als ik gewoon rechtdoor ga, raak ik alleen de muur voor mij, en dan alleen met de neus, en misschien kan ik de fiets voor die tijd nog wel stoppen.
Ik stuur dus tegen en ga voor het muurtje. Helaas ga ik niet door het muurtje, maar het muurtje gaat door mij, of liever gezegd door mijn fiets. Met een doffe klap sta ik stil. Vloekend stap ik uit en bekijk de schade. De neus van m'n Quest lijkt wel een eierdopje; er gaat met gemak een flinke voetbal in. Het ziet er akelig uit. Van binnenuit trap ik de neus weer terug in z'n originele vorm, en daar knapt het in ieder geval een flink stuk van op. Aan de randen van het 'eierdopje' is de gelcoat her en der losgeraakt, er zitten krassen op de neus, maar voor de rest valt het van een afstand niet eens meer zo op. Gelukkig zitten m'n koplampen niet in de neus, maar er een stuk boven. Ze hebben van het hele voorval niets gemerkt en kijken nog maagdelijk de wereld in.
Die Questneus heeft z'n maagdelijkheid nu wel verloren. Deze ochtend ben ik even een bezoek wezen brengen aan Polyservice, alwaar ik mij heb voorzien van wat reparatiespul. Ik kan komend weekend dus weer aan de gang met epoxy, en vreemd genoeg merk ik dat ik het nog leuk vind ook.......
19 april 2007
Gedragsverrijking
Mijn vriendin beheert de website van de Vrienden van Diergaarde Blijdorp. Een uitvloeisel van die werkzaamheden is dat we ook lid zijn geworden van die club. En als gevolg daarvan wonen wij zo af en toe lezingen bij, waarin het wel en wee van de dierentuin en haar bewoners onder de aandacht worden gebracht.
Dit klinkt saai, maar dat is het niet. De directeur van de Diergaarde (Ton Dorresteyn) is een welbespraakt man en hield zo eens een voordracht over het verhogen van het welzijn van de dieren in zijn tuin. Het is algemeen bekend dat die dieren daar niet vrijwillig zitten. Over het algemeen weten de meeste beesten zich prima te vermaken. Maar soms gaat het wel eens mis, en dan worden de dieren kooiziek. Iedereen kent dat beeld wel, zo'n panter die eindeloos voor de tralies van z'n kooi heen en weer loopt te banjeren.
Dit komt omdat zo'n panter geen moer te doen heeft in zo'n kooi, en daar poogt men in dierentuinen wat aan te doen. Het toverwoord hier is: gedragsverrijking. Geef de dieren wat klimgerei, een autoband, laat ze hun voedsel zoeken, verplaats zo af en toe het hele interieur, en ze zullen zich een stuk beter voelen in het dagelijks leven.
Als ik in m'n Quest door een willekeurige stad rijd, voel ik mij soms net een dierentuin directeur. Allemaal mensen die zich met een 'ik moet naar mijn werk hoofd' door de stad verplaatsen. Ze kijken niet op of om, en slapen nog half. Kooiziek bewegen ze zich van huis naar werk, en weer terug. Totdat er zo'n rode sigaar de hoek om komt denderen. Mensen schrikken, er wordt gelachen, gewezen naar een plekjes op voorhoofden. Buurmannen en kinderen worden gewaarschuwd. Auto's houden in, fietsers kijken om. Kortom, consternatie alom.
En zo doet elke velomobilist iets aan de gedragsverrijking van z'n medemens, en bijgevolg zullen ze zich een stuk beter voelen in het dagelijks leven. Toch ?
Dit klinkt saai, maar dat is het niet. De directeur van de Diergaarde (Ton Dorresteyn) is een welbespraakt man en hield zo eens een voordracht over het verhogen van het welzijn van de dieren in zijn tuin. Het is algemeen bekend dat die dieren daar niet vrijwillig zitten. Over het algemeen weten de meeste beesten zich prima te vermaken. Maar soms gaat het wel eens mis, en dan worden de dieren kooiziek. Iedereen kent dat beeld wel, zo'n panter die eindeloos voor de tralies van z'n kooi heen en weer loopt te banjeren.
Dit komt omdat zo'n panter geen moer te doen heeft in zo'n kooi, en daar poogt men in dierentuinen wat aan te doen. Het toverwoord hier is: gedragsverrijking. Geef de dieren wat klimgerei, een autoband, laat ze hun voedsel zoeken, verplaats zo af en toe het hele interieur, en ze zullen zich een stuk beter voelen in het dagelijks leven.
Als ik in m'n Quest door een willekeurige stad rijd, voel ik mij soms net een dierentuin directeur. Allemaal mensen die zich met een 'ik moet naar mijn werk hoofd' door de stad verplaatsen. Ze kijken niet op of om, en slapen nog half. Kooiziek bewegen ze zich van huis naar werk, en weer terug. Totdat er zo'n rode sigaar de hoek om komt denderen. Mensen schrikken, er wordt gelachen, gewezen naar een plekjes op voorhoofden. Buurmannen en kinderen worden gewaarschuwd. Auto's houden in, fietsers kijken om. Kortom, consternatie alom.
En zo doet elke velomobilist iets aan de gedragsverrijking van z'n medemens, en bijgevolg zullen ze zich een stuk beter voelen in het dagelijks leven. Toch ?
12 april 2007
Da's pech !
Afgelopen woensdag voor het eerst serieuze pech met m’n fiets. ’s Ochtends in alle vroegte vertrokken. Het is nog donker, maar de vogeltjes fluiten hun stembandjes schor. Wanneer ik de stadsgrenzen van Gorinchem passeer blokkeren ineens de trappers van m’n fiets. Verbaasd rol ik de fiets tot stilstand onder de laatste lantarenpaal, voordat de weg het duister induikt.
In het schijnsel van de lichtmast kantel ik m’n fiets in het gras. Ik verwacht dat de ketting tussen het derailleur vast zit, maar helaas, niet dus. Een controle aan het voorblad levert ook al niets op. Ik probeer nog eens wat te trappen, maar na een paar meter loopt de boel weer vast. ^#%&@@#$ !!! denk ik. Er zit niets anders op dan lopend terug te gaan. Dat is ongeveer zeven kilometer. Hollend naast de fiets probeer ik binnen een redelijke tijd weer thuis te komen. Op de laatste honderd meter kom ik er achter dat ik ook kan steppen in een Quest, wanneer ik half op de smurfenmuts ga zitten en een been buitenboord houd. Dat had ik eerder moeten bedenken...
Thuis kleed ik mij om en pak ik de auto, en al piekerend probeer ik achter de oorzaak van het probleem te komen. Ik zet alles in gedachten nog eens op een rijtje:
Ik citeer Ymte:
“Misschien zit de moer die je tandwielen opsluit los, hij kan dat klem tegen de vork gaan lopen. Als hij los zit kunnen de tandwielen zijdelings bewegen. Om hem vast te krijgen moet je het achterwiel uit je fiets halen, freewheel op je naaf plaatsen zodat je hem met het wiel tegen kunt houden. Voor het vastzetten van de moer heb je een speciaal hulpgereedschapje nodig.”Einde citaat.
Ik haal de boel los, en inderdaad, de cassette valt als los gruis tussen de achtervork vandaan. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Nu begrijp ik de symptomen: de afsluitmoer van de tandwielen raakt los en drukt tegen de vork aan, en de boel loopt vast. Wanneer ik met de hand het achterwiel ronddraaide, werd deze moer weer op de cassette gedraaid en kwam de boel weer vrij. Het is koopavond, dus ik hol naar de fietsenwinkel en koop het speciale hulpgereedschapje waar Ymte het over had. Dit stuk gereedschap gaat in het vervolg een vast onderdeel van m’n fietsuitrusting worden !
Snel zet ik voor het donker alles in elkaar. Kennelijk iets te snel, als ik achteruit een helling afrijd gaan de trappers mee.... Hier moet dus nog wat aan gesleuteld worden.
Hieronder een plaatje van de boosdoener, de afdekmoer op de cassette...
PS: Zoals Kees van Malssen al zeer terecht opmerkte in de ligfiets groep: het is normaal dat de trappers meedraaien wanneer de fiets achteruit rijdt. Niets aan de hand dus.
Dom, dom, dom, dom, dom.
In het schijnsel van de lichtmast kantel ik m’n fiets in het gras. Ik verwacht dat de ketting tussen het derailleur vast zit, maar helaas, niet dus. Een controle aan het voorblad levert ook al niets op. Ik probeer nog eens wat te trappen, maar na een paar meter loopt de boel weer vast. ^#%&@@#$ !!! denk ik. Er zit niets anders op dan lopend terug te gaan. Dat is ongeveer zeven kilometer. Hollend naast de fiets probeer ik binnen een redelijke tijd weer thuis te komen. Op de laatste honderd meter kom ik er achter dat ik ook kan steppen in een Quest, wanneer ik half op de smurfenmuts ga zitten en een been buitenboord houd. Dat had ik eerder moeten bedenken...
Thuis kleed ik mij om en pak ik de auto, en al piekerend probeer ik achter de oorzaak van het probleem te komen. Ik zet alles in gedachten nog eens op een rijtje:
- Het gebeurde van het ene op het andere moment, ik was op dat moment niet aan het schakelen.
- De trapas wil niet meer voor- of achteruit
- De ketting rond het derailleur loopt goed
- Bij flink kracht zetten op de trappers voelt het vreemd sponzig aan
(Het achterwiel loopt nog vrij (fiets is te duwen) - Ik heb het niet goed kunnen zien (het was nog donker), maar bij terug trappen (wat dus niet gaat) blijft de ketting strak staan
- Als ik in de fiets zit en een helling afrol, hoor ik een tikkend geluid, ongeveer in de frequentie van het draaien van het achterwiel
Ik citeer Ymte:
“Misschien zit de moer die je tandwielen opsluit los, hij kan dat klem tegen de vork gaan lopen. Als hij los zit kunnen de tandwielen zijdelings bewegen. Om hem vast te krijgen moet je het achterwiel uit je fiets halen, freewheel op je naaf plaatsen zodat je hem met het wiel tegen kunt houden. Voor het vastzetten van de moer heb je een speciaal hulpgereedschapje nodig.”Einde citaat.
Ik haal de boel los, en inderdaad, de cassette valt als los gruis tussen de achtervork vandaan. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Nu begrijp ik de symptomen: de afsluitmoer van de tandwielen raakt los en drukt tegen de vork aan, en de boel loopt vast. Wanneer ik met de hand het achterwiel ronddraaide, werd deze moer weer op de cassette gedraaid en kwam de boel weer vrij. Het is koopavond, dus ik hol naar de fietsenwinkel en koop het speciale hulpgereedschapje waar Ymte het over had. Dit stuk gereedschap gaat in het vervolg een vast onderdeel van m’n fietsuitrusting worden !
Snel zet ik voor het donker alles in elkaar. Kennelijk iets te snel, als ik achteruit een helling afrijd gaan de trappers mee.... Hier moet dus nog wat aan gesleuteld worden.
Hieronder een plaatje van de boosdoener, de afdekmoer op de cassette...
PS: Zoals Kees van Malssen al zeer terecht opmerkte in de ligfiets groep: het is normaal dat de trappers meedraaien wanneer de fiets achteruit rijdt. Niets aan de hand dus.
Dom, dom, dom, dom, dom.
Abonneren op:
Posts (Atom)
