De foto's van de nieuwe schakeldoos

Zoals beloofd de foto's van een van mijn lopende Quest projecten. Hieronder een plaatje van de schakelkast zoals deze tot voor een maand in mijn fiets heeft gezeten.



De draaiknoppen aan de zijkant waren voor het dimmen van de koplampen en de knipperlichten, maar ik heb ze nog nooit gebruikt. Verder zaten de schakelaars aan de zijkant op een onhandige plaats, zodat ik ze tijdens het fietsen regelmatig per ongeluk omzette. Tijd voor iets nieuws dus.

Hieronder een schets van de nieuwe kast. Deze loopt met kromming van de wielkast mee.



Vervolgens heb ik van MDF het frame van de kast gemaakt. Het front en de zijkanten bekleed ik met zwart acrylaat, dat ik gevonden heb op www.kunstofshop.nl. Hieronder een plaatje van het het kale kastje.



Vervolgens werd de elektronica voorzichtig uit het oude schakelkastje gelepeld. Beetje bij beetje puzzelde ik uit wat ik een paar jaar geleden met veel pijn en moeite in elkaar had gezet. Sommige onderdelen konden eruit, andere moesten er weer in. Voor de voeding van de signaal leds gebruikte ik wat oude 20mA voedingen die ik nog had liggen. Voor de ledjes van de knipperlichten gebruikte ik een ic'tje dat vrij eenvoudig de 12V van de accu omzet naar 2V. Genoeg om een ledje te laten branden zonder dat deze overlijd. De kluwen draden en schakelingen zag er zorgwekkend uit, zie hieronder.



Het is met die draden toch nog allemaal goed gekomen. Tenminste, dat hoop ik. Ik heb namelijk nog niet alles kunnen testen. De nieuwe koplampen (waarover later meer) werken op 7,5 V. Daar kunnen de huidige lampen niet tegen. De nieuwe schakelkast ziet er nu in ieder geval een stuk gelikter uit dan de oude. Tenminste, dan vind ik zelf.

Lopende projecten

Het is de afgelopen maand(en) stil geweest op deze blog. Is er dan helemaal niets gebeurd op Quest-gebied ? Jawel, en dat is mede de reden van deze lange radiostilte. Na de laatste wijziging in de electronika (voor het aansluiten van de Garmin), werd het tijd om aan de electronika het een en ander te verbeteren. Het draden- en schakelkastje werd dermate vol dat er niet meer mee te werken was. Iedere keer als ik iets moest aanpassen kreeg ik het deksel er met moeite op. Verder miste ik de aanwezigheid van signaal lampjes, vooral voor de richtingaanwijzer en de koplampen.

Maar er waren meer zaken die mij ergerden: de schakelaar voor de richtingaanwijzer zit eigenlijk te laag, de kabels zijn op sommige plaatsen te lang en niet netjes weggewerkt, en de schakelaars voor de electronica drukte ik soms per ongeluk in, omdat deze aande zijkant van de schakelkast zaten.

En dan waren er nog de losliggende accu's, de rammelende fietspomp en een verlichting die aan vervanging toe was. Tijd dus voor een fikste Quest update. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met een compleet nieuwe schakelkast, incluis signaal lampjes. Deze kast is nu bijna klaar, en de foto's van dat project volgen nog. Nu is de beurt aan de nieuwe koplampen, waarover ik in de komende weken meer zal berichten.

Eerste ervaring met Garmin Colorado

Gisteren een eerste langere tocht gemaakt met m'n nieuwe Garmin Colorado. Thuis zette ik een route uit die mij naar Kinderdijk zou leiden. Omdat ik geen heen-en-weertje wilde rijden, programmeerde ik een verschillende heen- en terugroute. Dat gaat vrij eenvoudig. Geef simpelweg vijf waypoints aan (start, heen, eind, terug, en start), en de Garmin rekent aan de hand van de Onroute fietskaart een route uit die je hoofdzakelijk over fietspaden voert, en je weer bij huis aflevert.

Ik op pad. Op het moment dat ik vertrok (zaterdag ochtend om 11 uur), werd het centrum van Gorinchem geteisterd door carnaval. De Garmin wilde mij hier doorheen voeren, maar ik voelde er niets voor om onbedoeld mee te moeten doen met een carnavals-optocht. Dus maar even een omweg. De Garmin protesteert direkt, maar rekent al snel een nieuwe route uit. Bij sliedrecht lijdt het ding mij langs de dijk van de Merwede, maar ik kies liever het fietspad langs de A15. Lekker breed, stil, zonder bochten en hobbels. De mensen van Onroute denken hier anders over. Het fietspad staat wel op de Onroute kaart, maar loopt op het eind dood. Dit is natuurlijk niet zo, maar is waarschijnlijk een truukje geweest om te voorkomen dat de software gebruik gaat maken van het fietspad. De filosofie van Onroute is namelijk dat alleen mooie routes gevonden worden, en daar valt een fietspad langs een snelweg natuurlijk niet onder.

Bij Papendrecht heb ik weer een meningsverschil met het ding. Dwars door de stad loopt een mooi fietspad, gescheiden van de rijbaan. In eerste instantie wil ik dat ook wel volgen (ik ben de beroerdste niet). Maar nadat ik binnen 200 meter drie stoplichten gepasseerd ben is de maat vol. Ik zoek een andere route en steek de A15 over, ik wil langs deze snelweg richting het westen. Er ligt een fietspad, maar Onroute kent 'm niet. Het lijkt erop dat de software een chronische blinde vlek heeft wat fietspaden langs snelwegen betreft. Gelukkig heb ik naast de Onroute kaart ook nog de topografische kaart van Nederland in de Garmin zitten. Als ik deze kaart raadpleeg zie ik wel degelijk een route die mij in de gewenste richting zal leiden. Niet getreurd, dan maar even zonder Onroute.



Eenmaal uit de 'blinde vlek' vindt de software weer een geschikte route en kan ik mijn weg gegidst vervolgen. Bij Kinderdijk is het rustig, en komt de zon net door. Ik maak een foto van m'n fiets bij de molens en verorber een stuk chocolade. Daarna gaat het verder, via een route die mij de polder terug naar huis zal leiden. Hier is Onroute gelukkiger een stuk standvastiger. De weg die voor mij berekend is, ken ik voor een groot deel omdat ik deze al eerder gereden heb. Mooie route, en nog snel ook. Bij Gorinchem ontwijk ik de papier-maché colonne weer.

De eerste indruk van de Onroute kaart is goed, maar je moet er niet mee langs snelwegen willen rijden. Verder is de zichtbaarheid van het scherm prima, ook in het volle zonlicht.

Een beugel voor de GPS

Nu moet die Garmin Colorado natuurlijk een mooi plaatsje in mijn fiets krijgen. De eTrex zat aan de rechterkant tegen de Questhuid geplakt, op een 'statief' van een afgezaagde bezemsteel. Dat beviel mij niet. Slecht afleesbaar, altijd turen naar de juiste route. Talloze keren ben ik in de berm beland omdat ik op de GPS probeerde te achterhalen of ik de afslag die ik net voorbij reed tóch had moeten hebben. Vaak ging het maar net goed....

Dat wil ik dus niet meer. Maar waar dat ding dan te laten ? De beide wielkasten zijn al bezet. Links door de kilometerteller en een digitale thermometer, rechts door de schakeldoos voor de verlichting. Al zittend in de fiets houd ik de Colorado dan weer hier, en dan weer daar. Hmmm, een mooie plaats zou het stuur zijn. Past dat ? Jawel het past. Het idee is er, nu nog de uitwerking. Bij de plaatselijke doe-het-zelf boer koop ik een aluminium haak en een 20mm pijp van hetzelfde materiaal. Na wat zagen, vijlen, boren en schroeven heb ik onderstaande houder gefabriceerd:



Links ligt de houder. Het kale deel van de beugel gaat met tie-wraps tegen het stuur. Ik monteer het geheel en maak een testrit. De construktie moet nog een klein beetje afgesteld worden. Na de aanpassing zit alles goed. De Colorado is goed afleesbaar, ook in het volle zonlicht. Een tweede project is het voorkomen dat ik tijdens mijn langere ritten niet afhankelijk ben van batterijen. Ik heb twee keer 12 volt aan boord, en het is zonde om die niet te gebruiken. De Garmin Colorado wordt gevoed via een mini-USB plug. Er zijn voor de Garmin 12V autoladers te koop, maar die vind ik vrij duur. Bovendien heb ik ergens in een la nog zo'n lader liggen. Weliswaar van een ander apparaat, maar USB is USB. Er zijn wat kleine verschillen in de manier waarop een en ander wordt aangesloten, maar het basisprincipe gaat uit van een 0-kabel en een +5V kabel. Verder wordt er soms gebruik gemaakt van een weerstand in combinatie met een derde kabel, maar ik ga het eerst maar op de simpele manier proberen.

Met een dremel slijp ik de 12V sigaretten-plug van de autolader voorzichtig open. Hierin vind ik de schakeling die de accuspanning reduceert naar 5V. Op het printplaatje is duidelijk aangegeven wat de + en de - moet zijn, dus er zijn verder geen problemen. Ik haal de schakeldoos uit de Quest en maak wat plaats. De LED-dimmers gaan eruit. Ik heb ze eigenlijk nooit gebruikt. Na wat pas-, meet- en soldeerwerk krijg ik het geheel aan de praat. De twee adertjes in de USB-kabel verleng ik door naar het stuur, en sluit ik aan op de Garmin. En waarempel, het werkt ! Ik blijf mijzelf verbazen.......

Nieuwe GPS

De quest-tochten van de afgelopen jaren heb ik ondernomen met een veelheid aan navigatie-hulpmiddelen. Ten eerste natuurlijk mijn interne kompas. Voordelen: altijd aanwezig, nadelen: niet erg betrouwbaar. Verder heb ik natuurlijk gewone papieren kaarten gebruikt (wellicht nog bekend uit een grijs verleden). Met TomTom heb ik ook al wat avonturen beleefd, dit toestel is redelijk onbekend met het fenomeen 'fietsnavigatie' en geeft dus niet altijd (lees altijd niet) de gewenste resultaten. Tevens heb ik enkele routes afgelegd langs het fietsroute knooppunt, maar deze kunnen voor een Quest soms vreemd uitpakken. Ik ben op deze manier regelmatig over rulle zandpaden en ontoegangkelijke fiets/voetpaden gestuurd

Meer succes had ik met mijn oude Garmin Venture. Thuis stippelde ik urenlang routes uit langs plaatsen die er zo op de kaart wel mooi uit zouden kunnen zien. Deze routes zette ik vervolgens via de com-poort van m'n pc op de Garmin. Helaas heeft mijn nieuwe computer geen com-poort meer, dus moest ik uitkijken naar een ander apparaat. En gezien de technische vorderingen op dit gebied werd het wel tijd om naar een nieuwe GPS uit te kijken.



Mijn eerste keuze viel op Garmin, omdat daar verreweg de meeste kaarten voor beschikbaar waren. Verder wilde ik een groot scherm, en met kleur. Na een snelle selectie kwam ik uit op de Garmin Oregon of de Colorado. Na veel wikken en wegen ben ik gezwicht voor de laatste. Waarom ? De Oregon heeft een aanraakscherm, en omdat ik zomers nogal zweet in de Quest (wie niet), zal het beeldscherm in no-time veranderen in een vlekkerige pekelbrij. Verder ga ik het ding niet alleen voor fietsen maar ook wandelen en rugzak trekkings gebruiken, en dan lijkt mij een aanraakscherm wat minder duurzaam dan een gewoon scherm. Vandaar dus. Uiteraard heb ik gelijk de fietsroutekaart van www.onroute.nl besteld. Bij deze een laatste plaatje. Nu nog een plaatsje in de fiets vinden....

Weke wangen in Primo Comet

De afgelopen maanden bemerkte ik tijdens mijn fietstochten dat m'n fiets her en der steeds meer herrie ging maken. Nu was dat meestal van voorbijgaande aard, maar één rammelbron bleek hardnekkig. Sterker nog, ze werd steeds sterker.

Het probleem lag bij m'n rechter voorwiel, het rammelde. In eerste instantie vermoedde ik dat ik na de laatste lekke band de binnenband niet goed terug had gezet. Maar na controle bleek hier niets van. Een andere oorzaak zou het lager kunnen zijn, maar er zat geen speling in het wiel, dus die optie viel ook af. Het wiel liep mooi, zonder hobbels en bobbels.

Maar als ik reed was het te horen... wobbel bobbel.... wobbel bobbel. Precies in de maat van één omwenteling. Maakte ik een bocht naar rechts, dan zwol het geluid flink aan, en kon ik de fiets zelfs voelen trillen. Maar aan de band was niets te zien.....

Vandaag de band er maar eens afgehaald. Tot m'n schrik zag ik dat de wangen van de band op twee plaatsen flink beschadigd waren. Dit was mij niet opgevallen om dat de beschadigingen aan de wielkast-zijde van de band zaten. Ik vraag mij af hoe dit heeft kunnen gebeuren. Meestal beschadig je de wangen van een band door het raken van een stoeprand. Maar dat gaat een beetje moeilijk aan de binnenzijde....

Gelukkig heb ik dit op tijd gemerkt. Een klapband aan je voorwiel met een gangetje of 40km/h kan wel eens verkeerd aflopen. Ik heb 8000 km op de band gereden. Misschien wordt het eens tijd om nieuwe banden te bestellen.

Hieronder een plaatje van de overleden band.



Overigens ben ik voor de rest zeer tevreden over de bandjes. Over 8000 kilometer drie lekke banden gehad.

Hangjeugd

Hoewel ik de afgelopen maanden weinig in mijn blog geschreven heb, zijn er door mij toch nog enkele fietstochten ondernomen. Deze tochten bestonden meestal uit een ritje van anderhalf uur, en dan ook nog over hetzelfde traject, te weten de route Gorinchem - Zaltbommel - Gorinchem. Over deze route heb ik al eerder in deze blog geschreven, logisch dus dat ik dat niet opnieuw doe.

Maar één belevenis wil ik u niet onthouden. De route naar Zaltbommel fiets ik meestal over de dijk langs de Merwede. Een mooie route met veel pittoreske uitzichten. De oostkant van de route loopt regelmatig over een dijk die in de lente- en zomermaanden wordt bevolkt door flinke hoeveelheden schapen. Dit vee ligt op de vroege ochtend meestal nog op een oor, en dan het liefst ook nog op het fietspad.

Normaal gesproken benader ik de dieren met gepaste snelheid, om ze de kans te geven wakker te worden en aan de kant te gaan. Dat doen ze soms met tegenzin, maar aan de kant gaan ze. Soms worden er onverwachte manoeuvres uitgevoerd, als een lammetje plotseling twee meter voor m'n fiets toch besluit nog snel even over te steken om bij z'n moeder te komen.

Op zekeren ochtend op een dag juni was ik weer op pad. Het was zonnig, en er hing een lichte nevel over de rivier. De schapen lagen nog te ronken, en daar kwam ik. Een paar opgeschoten lammetjes van middelbare leeftijd blokkeerden vakkundig het fietspad. Ik minderde vaart, de jeugd zag mij wel aankomen maar gaf verder geen sjoege. Ik nader. Nog steeds geen reactie, dus nog wat minder vaart dan. Nog steeds geen reactie, behalve dan een paar lodderige ogen die mijn nadering onverschillig gadeslaan. Ik nader ze op drie meter, twee, een..... blof, met zachte druk kom ik tegen het eerste schaap tot stilstand. Met frisse tegenzin staat het beest op, maar zijn jeugdgenoten blijven liggen. Toeteren helpt niet. Zucht.....

Ik stap uit. Pas nu komt de hele horde langzaam in beweging. Met tegenzin staan ze op, strekken de pootjes en schuiven enkele handbreedten richting grasland. Ik kan passeren. Ik kan mij vergissen, maar er zat iets afkeurends in de blikken van de beestjes. Nooit rust.

Met een licht schuldgevoel vervolg ik mijn weg.

De verjaardag van Pa

Een hele tijd niets geschreven in mijn blog. Niet dat ik niet gefietst had in die tijd, maar er viel gewoon niets bijzonders te melden. Hoewel, er was toch nog een ding, maar daarover schrijf ik later. Eerst over afgelopen zondag. Mijn vader was jarig, en dat gaf mij een reden om weer eens een mooie lange fietstocht naar het noorden te maken.

De weersvoorspellingen beloofden niet veel goeds. De vrijdag was koud en druilerig, de zaterdag was somber en druilerig, dus ik maakte mij op voor een sombere fietstocht. Groot was mijn verassing dan ook toen ik op de vroege zondag ochtend de slaapkamer gordijnen opentrok. Een fris herfstzonnetje verlichtte de zondagse ochtend, geen mist, geen wind. Prachtig !

Kadootje mee, fototoestel mee, en verder nog dakje, schuimkap, warme kleren en eten voor onderweg, en op weg ga ik. Vandaag ga ik voor de kanalenroute. De reden: lekker lange rechte wegen, weinig autoverkeer, dus lekker opschieten.

Ik begin met het het Merwede kanaal. Dit kanaal wordt aan beide zijden geflankeerd door een smal weggetje, dat over een groot gedeelte vers geasfalteerd is. Ik heb deze weg in de spits ook wel eens gereden, en dan is het door het sluipverkeer vaak geen pretje. Maar het is nu zondag ochtend, en het enige dat ik nu tegenkom zijn wat slaperige meerkoeten, al dobberend in het stille water.

Bij Vianen ga ik de brug over. Even later volgt de Beatrix sluis. Via het sluispad steek ik weer een brug over, en nu rijd ik langs het Lekkanaal. Ik doorkruis de buitenwijken van Nieuwegein en fiets noodgedwongen door het kille industrieterrein Lage Weide. Aan de naam valt af te leiden dat dit vroeger een zompige polder geweest moet zijn, maar daar is nu weinig van te zien. Bij Utrecht zie ik ook overal de weilanden volgebouwd worden, een somber gezicht, ook op deze zonnige ochtend.

Even na Lage Weide begint voor mij het feest; kilometers lang volg ik het fietspad langs het kanaal der kanalen: het Amsterdam - Rijn Kanaal. Over grote afstanden is deze weg autoluw, en ligt het asfalt er strak bij. Alleen wordt op deze ochtend de oever ontsiert door een lange rij auto's: een plaatselijke visvereniging heeft deze dag uitgekozen om een viswedstrijd te houden. Nu staan de auto's allemaal netjes in de berm, maar zo af en toe komt er een carbon-hengel de weg over zwieren en moet ik even stevig in de ankers.

Ter hoogte van Baambrugge stop ik even voor een banaantje. Een peloton wielrenners passeert mij. Leuk ! Zo'n buitenkansje krijg ik niet veel. Ik kom wel regelmatig wielrenners tegen, maar zij rijden mij in de regel tegemoet. Deze dus niet. Ik stap in en zet de achtervolging in. Ze hebben het tempo er aardig in, en rijden ongeveer 40km/h. Als ik eenmaal achter ze zit word er netjes ruimte voor mij gemaakt. Ik passeer ze met een redelijk verschil in snelheid, en zie ze in mijn spiegels snel kleiner worden. Alleen de dijk is lang, en ik kan het nu natuurlijk niet maken om in te zakken, dus ik houd het tempo een kwartier lang op 40+. Dat blijkt afdoende, ik zie ze niet meer verschijnen.

In Amsterdam ga ik de Schellingwoude brug over. Ik passeer het zwembad waar ik veertig jaar geleden mijn eerste zwemlessen kreeg. Met mijn moeder achterop de fiets gingen wij toen over hetzelfde fietspad. Dat pad ligt er nu niet zo fraai meer bij, het wordt hoog tijd dat het een nieuw laagje asfalt krijgt. Via het noorden van Amsterdam kom ik aan bij het laatste kanaal van vandaag: het Noordhollands kanaal. Dit kanaal loopt helemaal door tot aan Den Helder, maar zover ga ik vandaag niet. De Zuidoost Beemster is genoeg.



Bij mijn pa en ma verlos mijzelf van de fles Amaretto die ik in m'n fiets had liggen. Ik bewonder de nieuwe badkamer en maak gelijk gebruik van de douche. In de middag ga ik weer terug. Helaas wordt het bewolkt en regent het zo af en toe licht. Het wordt snel donker en bij mij gaat het licht ook een beetje uit. Ik heb al een hele tijd weinig gefietst, en dat ga ik nu merken. Ik geniet echter nog steeds van de tocht; het is windstil en de lichten worden mooi weerspiegeld in het kalme water van het kanaal.

Om half zeven kom ik aan en heb ik tweehonderd kilometer gefietst. Lekker tochtje.

Zeeland

Dat ik ook wel eens geluk kan hebben met het plannen van een fietsdag heb ik afgelopen donderdag bewezen; het was stralend weer en lekker warm. Misschien wel iets te stralend, en iets te warm, maar daar hebben we het nu niet over. Al dagen van tevoren was ik bezig met het plannen van een route door Zeeland. Er liggen veel mooie strakke fietspaden die precies in de habitat van een Quest passen. Het Grote Plan was om naar de Oosterschelde dammen te rijden. Ik wist nog niet of mij dat qua tijd en conditie zou gaan lukken, maar ik zou het in ieder geval proberen.

Om kwart over zeven stapte ik de fiets in. Flink wat water mee, wat boterhammen, geld, telefoon en GPS. Mij kon niets gebeuren. Eerst richting Sliedrecht. Daarna de spoorbrug gepakt om de Merwede over te steken. Aan de zuidzijde passeer ik Dordrecht. Hier fiets ik door een prachtige polder die gelukkig nog niet is opgeslokt door een industrieterrein of VINEX woonwijkje. Via de Zeedijk met zijn mooie hoge bomen kom ik aan bij de Dortse Kil. Hier moet ik onderdoor via de Kiltunnel. Ik twijfel bij de ingang, nergens wordt aangegeven dat ik op een fietspad sta, mogelijk is het een service-strook en dender ik in de tunnel op een zandhoop of een matrixbord. Er staat een onsympathiek bordje bij de tunnel dat aangeeft dat ik er niet in mag. Geldt dat ook voor mij ? Ik zie een fietser de steile helling van de tunnel op ploeteren. Hm, dus toch een fietspad. Dat bordje geldt dan kennelijk voor automobilisten. Ik glijd de tunnel in en jakker er aan de andere kant weer uit. Dat gaat lekker. Via Maasdam en Oud- en Nieuw-Bijerland kom ik aan bij de pont over het Spui. Ik kom in gesprek met een ligfietser die ik onderweg al een keer gepasseerd was. Hij was eerder bij de pont aangekomen als ik, en dat kwam omdat ik een fietspad langs de weg over het hoofd had gezien. Dat gebeurt mij wel meer; door de lage zit is een beetje gras al voldoende om een flink fietspad aan het oog (en ook het mijne) te onttrekken.

Na de pont glijd ik de stille polders weer in. Veel wuivend koren en oude boerderijtjes. Na Hellevoetsluis ga ik via de eerste dam de Haringvliet over. Daarna duik ik direct een bosweggetje in dat mij naar Ouddorp leidt. Hier heb ik gelijk het gevoel dat ik in een attractiepark rijd. Alleen ben ik nu de attraktie; overal toeristen die mij met alle soorten van verbazing aanstaren. Ik heb alleen geen oog voor ze, want ik zoek een bakker. Mijn vriendin had mij namelijk opgedragen om wat lokale produkten op de kop te tikken, en dus zoek ik Zeeuwse Bolussen. Vlakbij het mooie kerkje van het dorp vind ik een bakker die de broodjes heeft. Ik was nog van plan om een foto van het kerkje te maken, maar door de vele mensen zie ik daar maar vanaf.

Ik steek de dam bij het Grevelingenmeer over en rijd door Renesse. Hier wordt het pas echt druk. Overal wandelende en fietsende mensen die het tempo er bij mij flink uithalen. Dit kan je natuurlijk verwachten; midden in het hoogseizoen met mooi weer door Zeeland fietsen is vragen om moeilijkheden. Ik wil echter geen moeilijkheden en pas mij zoveel mogelijk aan aan het verkeer. Dat is echter zo af en toe wel moeilijk. Fietsers nemen de hele breedte van de weg en fietsen soms of ze straalbezopen zijn. Als je belt lijkt het soms of ze je horen, maar wanneer je de fietser passeert zwalkt deze ineens naar links en schrikt zich het hubuskulubus als hij mij onder zijn stuur langs ziet komen. Grrrrmbl..

Ik haal de Oosterstelde dam. Als ik op Neeltje Jans wat sta uit te blazen, hoor ik achter mij het bekende kliko-geluid van een velomobiel. Het blijkt de zwarte Quest van Bob Vroegh te zijn. Het is voor ons beiden de eerste keer dat wij een andere Questrijder in het wild tegen komen, en we zijn dan ook alletwee zeer verrast. Bob rijdt in Quest nr 15, en dat is aan de krassen en butsen wel te zien; met recht een krasse Quest. Eind van dit jaar hoopt hij zij nieuwe in ontvangst te mogen nemen. We nemen afscheid en vervolgen ieder ons wegs. Via Noord Beveland ga ik weer op huis aan. Ik heb de oostenwind nu pal tegen. Via de N256 steek ik de Oosterschelde weer over. In het dorpje Oosterland stop ik even om bij een pompstation wat bij te tanken. Ik ben glad door m'n water heen. Binnen koop ik een anderhalve liter fles cola twee zakjes chips en een ijsje. Wat extra calorieën kan ik nu wel gebruiken. Hoewel het warm is, en de oostenwind nog steeds straf waait, houd ik het tempo en de moed erin en passeer ik achtereenvolgens Bruinisse, Oude-Tonge, Numansdorp en Strijen. Daarna ben ik weer op bekend terrein. Rond zeven uur kom ik in Gorinchem aan. 271km gefietst en 2400 kcal verbruikt (dat is dus 1:8,9) :-).

Voor wie de gevolgde route in detail wil bekijken:
Route Zeeland - Widget powered by EveryTrail: GPS Geotagging

De verjaardag van Ma

Omdat mijn moeder, die in de Beemster woont, afgelopen weekend jarig was, heb ik de gelegenheid te baat genomen en een lekkere fietstocht die richting ondernomen. Toen ik zondag ochtend 1 juni mijn fiets ingleed was het somber en grauw. Niet het meest ideale weer voor een toeristisch tochtje. Maar goed, ik ging op pad. Het eerste deel van de route kende ik nog van de tijd dat ik in Gouda werkte; via de pont van Schoonhoven de Lek over en langs de Vlist richting Gouda. Bij Haastrecht ging ik rechtsaf richting Oudewater. Een oud landschap vol met mooie kleine dorpjes die er in het gedimde ochtendlicht stil bijlagen. Hekendorp, Hoge Brug, Driebruggen, Waarder, Nieuwerbrug, Zegveld, Achttienhoven, Woerdense verlaat.... ik kwam, zag en fietste door. Via een weg die het riviertje De Kromme Mijdrecht flankeerde ging ik verder naar het Noorden. Veel boerderijtjes en weilanden, Holland op z'n moois. Alleen jammer dat het zo verdomd bewolkt is.

Tien kilometer verder ging De Kromme Mijdrecht over in de Amstel. Was het tot nu toe doodstil op de weg, na Uithoorn wordt het wat drukker. Wandelaars, fietsers, hardlopers en roeiers. Ze zijn allemaal heel gezond bezig deze morgen. Tussen Amsterdam en Uithoorn begint het een beetje te miezeren. Ik mis de afslag die ik van tevoren in m'n GPS had ingeprogrammeerd en moet een stukkie terug. De route die ik door Amsterdam volg is een andere als die van vorig jaar en is mij totaal onbekend. Ik heb deze door de fietsrouteplanner van Amsterdam laten uitrekenen. Vol spanning rijd ik de hoofdstad in, gaat het zonder geklooi en eindeloos fout rijden lukken ?

Jawel ! Petje af, ik word over duidelijke fietspaden en door stille buitenwijken geleid, en rijd binnen no-time over de Schellingwoude brug. Daarmee ben ik weer op bekend terrein. Nu langs het Noordhollands kanaal naar boven, en via Purmerend kom ik in de Zuid-Oost Beemster aan, alwaar mij ouders een huis bewonen.

Ik word verwelkomt met gebak en koffie, de broers met schoonzussen zijn er, evenals de kinders. Het is gezellig. Na een paar uur wordt het weer tijd om op te stappen, want de terugweg is nog lang. Ik ga niet dezelfde weg terug, maar neem de snelroute langs het Amsterdam-Rijnkanaal. En weer fiets ik tientallen kilometers vrijwel alleen op een lekker brede weg die helemaal voor mij alleen is. Hier is een Quest voor gemaakt ! Hoewel ik mijn benen nu wel wat begin te voelen houd ik het tempo er wel in. Zonde om van zo'n strakke weg geen optimaal gebruik te maken. Na Maarssenbroek moet ik de weg langs het kanaal even verlaten omdat er een haven incluis industrie terrein ligt. Maar ook die hobbel weet ik dankzij de GPS moeiteloos te nemen.

Vóór Nieuwegein wordt het nog even opletten, maar als ik eenmaal de brug bij Nieuwegein over ben, ben ik weer op bekend terrein en gaat het op de automatische piloot naar huis. Dat was weer een lekker tochtje.
(114 km heen, 100 km terug)