18 kilometer witte soep.

Door ziekte heb ik afgelopen week niet kunnen genieten van het lengen der dagen, en na het afgelopen weekend gooide de zomertijd roet in het eten. Als gevolg van het vooruit zetten van de klokken was het weekend niet alleen een uur korter, maar moet ik de route Gorinchem-Gouda weer volledig in het donker afleggen.

Vanochtend kwam er nog een extra handicap bij, in de vorm van een dichte mist. De route Gorinchem-Schoonhoven voert mij grotendeels door een onverlichte polder. Normaal gesproken voldoen mijn twee Luxeon-K2 koplampen voldoende, maar het enige dat ik deze ochtend verlichtte was de dikke mist voor mij. Als ik links over de rand van m'n Quest keek, kon ik nog net een stukje fietspad van het gras ernaast onderscheiden, maar soms werd de soep zo dicht dat ook dat niet mogelijk was.

Als gevolg daarvan heb ik een flink deel van de route tastend door het duister af moeten leggen. Het fietspad is gelukkig zo recht als een kaars, dus ik kon de snelheid op 37km/u houden, maar echt prettig fietst het niet. Pas na Schoonhoven werd de mist wat minder dicht, en kon ik profiteren van de lantaren palen die mij wat houvast gaven over de te volgen route.

Als ik zo uit het raam kijk, kan ik gelukkig vanmiddag weer met heldere blik terug naar huis.

Door Gouda

Na een semi-winter vol wind en water kwam maandag dan eindelijk een dag zoals er hoop ik nog vele zullen volgen. Om half zes in de ochtend is het nog flink donker, maar de vogels trekken zich daar niets van aan, en twinkeleren dat het een lust is. Onderweg merk ik dat de dagen toch al snel aan het lengen zijn, het wordt zowaar licht. Heerlijk!

Om zo snel en soepel mogelijk Gouda door te koersen heb ik een route gevonden die voorlopig mijn favoriet is (zie kaartje hierboven). De weg gaat langs de volgende paden en wegen: -voorwillense weg- -zuidelijke zwarteweg- -Graaf Florisweg- -statensingel- -Ridder van Catsweg- -bloemendaalse weg-. De route leidt mij -op een paar kleine stukken na- vrijwel alleen over fietspaden of autoluwe paden, en welgeteld drie stoplichten (die 's ochtends nog uitstaan). Gouda heeft in z'n recente geschiedenis (net zoals de meeste steden) al heel wat polders opgeslokt. En in plaats van alle wegen en boerderijen plat te walsen heeft Gouda ervoor gekozen om een deel te laten bestaan en als fietspad te gebruiken. Kijk, dat vind ik nou aardig...

Op de terugweg is het zonnig en een hoop insecten hebben voor het eerst dit jaar het luchtruim gekozen. Dat is vervelend, want om bij een snelheid van 35 km/u een vlieg in je oog te krijgen lijkt mij geen pretje. Ik stop om de zonnebril op te zetten. En of het nu psychisch is of niet, ik rijd gelijk 5 tot 7 km harder. Okee, de bril is gestroomlijnd, maar zo'n snelheidwinst is toch ook niet te verwachten. Ik zal het er maar op houden dat m'n angst voor een aanvaring met een gepansterd vliegbeest door het plaatsen van die bril is weggenomen, waardoor ik wat harder tegen de pedalen durf te duwen...

Vissertjes

De afgelopen dagen ondanks het onsympathieke weer toch met de Velomobiel in de(het) weer geweest. De route Gorinchem – Gouda is naar aanleiding van tips van Kees wat meer gepolijst. In Gouda heb ik nu een route gevonden met minder kruispunten, minder rotondes en vooral minder stoplichten.

Door al het hemelvocht van de afgelopen dagen zijn de condities in m’n fiets te omschrijven als een klamme sauna. Het knipkaartje dat ik elke dag overhandig aan de pontbaas van Schoonhoven hangt iedere keer slap in m’n handen. De baas krijgt z’n tangetje amper door het zompige papier. M’n fiets staat overdag droog, maar dat is nauwelijks genoeg om de inhoud ervan naar enigzins aanvaardbare vochtconcentraties te brengen.

Gisteren ochtend in het donker nog wat pech onderweg. Ineens schoot mijn linker voet uit de SPD-clip. Ik duw het bewuste lichaamsdeel weer op z’n plaats, maar zonder resultaat. Al fietsend rommel ik een tijdje door, maar ik krijg geen grip. Ben ik soms het plaatje onder m’n schoen verloren ? Vreemd, want dan zou dat al fietsend moeten zijn gebeurd, en ik heb niets horen vallen. Al filosoferend kom ik tot de conclusie dat het plaatje nog gewoon op de trapper moet zitten. En jawel, als ik later overdag de trapper bekijk blijkt het ding trouw met mij meegefietst te zijn. Ik haal het los en schroef het weer onder m’n schoen.

Op de terugweg vijl ik weer wat bij op m’n route door Schoonhoven. Tot nu toe volgde ik een weg vol hobbels en drempels, maar als ik de stad in wil rijden zie ik aan m’n linkerhand een mooi stukje asfalt. Ik sla af, maar merk dat ik aan de verkeerde kant van een watertje zit. Ik stop om de fiets te keren. Aan de overkant van het watertje staan twee jongetjes met een hengel. Ze kijken geboeid toe terwij ik de fiets keer. ‘Meneer, wilt u zometeen zo hard mogelijk langsrijden ?’ klinkt het van de overkant. Natuurlijk wil ik dat, en met een lekker gangetje kachel ik langs de twee opgetogen knaapjes, onderwijl volijk zwaaiend en toeterend.

Eenmaal over de Lek verhoog ik het tempo, om zo te voorkomen dat een naderende bui mijn fiets volgiet, want ik fiets vanmiddag dak- en kaploos. En dat is ook voor het eerst sinds dagen.....

Gewoon woon-werk verkeer

De afgelopen week heb ik mij ingelaten met gewoon woon-werk verkeer. Drie keer met de fiets, twee keer met de auto. De vermoeidheid die mij de eerste week parten speelde was nu veel minder, dat gaat dus de goede kant op.

Donderdag ochtend ervoer ik dat je ondanks de schuimkap en het dakje toch nog behoorlijk nat kunt worden tijdens een regenbui. Het was nog donker en er stond een flinke wind. Een stevige bui brak los en teisterde het landschap en mijn fiets gedurende ongeveer drie kwartier. Het opspattende water op de neus van de Quest werd door de wind onder het dakje gewerveld, met als gevolg dat Rob een nat hoofd kreeg. Ik moet natuurlijk niet zeuren, want onder dezelfde omstandigheden was ik met m'n open ligger totaal verzopen aangekomen.

Op aanraden van Kees heb ik op donderdag op de terugweg de route langs het riviertje de Vlist genomen. Dat ging snel en goed. Het ging goed omdat ik de weg aan de oostkant van de rivier heb bereden, en die is erg autoluw. En het ging snel omdat er een straffe wind stond, die mij de eerste keer het onder velomobilisten zo bekende zeil-effect deed ervaren. Ik moest de handen geconcentreerd aan het stuur houden en de bochten in de weg vooral netjes aansnijden (zoals dat zo mooi heet), maar de wind deed m'n fiets zonder trappen zo af en toe versnellen naar snelheden boven de veertig kilometer.

De pont bij Schoonhoven lag door de regenval van vanochtend ineens een halve meter hoger....

Gemist....

Deze ochtend (woensdag), rond de klok van zeven. Op een kruispunt aan de zuidgrens van Gouda. Signalement: een witte Quest getooid met zwarte vlekken, zoals koeien deze ook dragen. De berijder is amper te zien, alleen een oranje pet steekt boven de schuimkap uit. Ik gebruik mijn nieuwe toeter. Een keer, twee keer. Het stoplicht voor de koeienquest gaat op groen, en de fiets rijdt weg. Ik zwaai nog even vertwijfeld, maar ik word niet gezien.

Bij deze alsnog een goedemorgen, Kees.

Op naar Gouda

Sinds een week of drie werk ik in Gouda. Dat is qua fiets afstand een stuk beter te doen dan Nijmegen, en dus kan ik weer wat meer op de fiets naar m’n werk gaan. Nu waren er een aantal factoren die mij nog weerhielden aan deze onderneming te beginnen. Ten eerste het weer, storm, sneeuw en regen, we hebben het allemaal gehad de afgelopen weken. Verder is het ’s ochtends nogal donker, en aangezien de route nieuw voor mij is, zal ik in het duister een weg moeten vinden. Verder ontbrak er nog een prikkel: files. Ik kan gelukkig om 7 uur beginnen, en dan zijn de files nog kort. Wanneer ik om half vier weer huiswaarts keer, is er van opstoppingen ook nog niet echt sprake.

Maar: gelukkig zijn er ook nog een aantal prikkels die mij hebben doen besluiten wél in de fiets te stappen. Ten eerste: Frank van Rijn. Deze wereldfietser kwam ik enkele dagen geleden al tegen op de website van Bas, en het toeval wil dat ik net zijn laatste boek aan het lezen ben. Als ik zo lees over z’n reis door Tibet vind ik mijzelf maar een mietje; ik zit uitwegen te zoeken om niet te hoeven fietsen terwijl die man met zware bepakking bij temperaturen ver onder nul op een hoogte van boven de 5000 meter op z’n trappers staat te duwen.

Frank is in m’n boek net de grens van Nepal over gestoken, en dat was net nadat hij in Tibet zijn hoogte/diepte punt van z’n reis had bereikt. Voor mij een mooi moment om ook maar weer eens in m’n fiets te stappen. Om kwart voor zes gaat de wekker. Jas mee, tas mee, TomTom mee. De vogels fluiten hun eerste voorzichtige noten. Door de stille straten van Gorinchem gaat het, en daarna de polder in, richting Schoonhoven. Het fietspad langs de N216 ligt er in het duister mooi bij. Het ligt alleen iets lager dan de autoweg ernaast, zodat ik flink verblind word door het tegemoet komend verkeer.

De pont naar Schoonhoven ligt al stomend voor mij klaar. De pontbaas kijkt wijfelend naar mijn vervoermiddel en besluit toch maar dat het een fiets is. TomTom loodst mij zonder moeite door Schoonhoven, maar daarna gaat het weer mis. Mijn uitgestippelde route loopt via een fietspad door de polder naar Stolwijk. Maar ome Tom denkt nogal dualistisch op het gebied van fietspaden; ze bestaan wel, men kan er een route op uitstippelen, maar je kan er niet op rijden. Maar dat wil ik nu juist wel. Ik duik het fietspad op en de duisternis in. Ongeveer halverwege stop ik even om de kaart te raadplegen. In de stilte hoor ik vogels roepen. Als ik weer verder fiets besef ik mij dat het kieviten waren. Die zijn wel erg vroeg dit jaar !

Even later bolder ik Gouda in, het verkeer is zo vroeg in de ochtend nagenoeg afwezig, dus ik ben snel door het centrum. Overdag wordt m'n fiets een paar keer bekeken heb ik wat gesprekken met collega's. Het blijkt dat er regelmatig een andere velomobiel bij het gebouw staat, met de kenmerken; wit, en reklame. Geen idee wie dat zou kunnen zijn. Ook wordt er regelmatig in Gouda een witte Quest met koeien-vlekken gezien, waarvan ik de eigenaar aanzienlijk makkelijker kan achterhalen.

's Middags weer terug. Onderweg zie ik regelmatig ooievaars in de weilanden staan, en even later zie ik de eerste lammetjes buiten. Het gaat nu toch echt lente worden geloof ik.

Te kort...

Deksels ! Heeft u dat ook wel eens ?

• of.....armpje te kort
• of........paaltje te lang
• of..........bandjes niet opgepompt
• of...........knop te hoog
• of.............drukstokje niet mee
• of...............stuurfoutje
• of.................te lui om op te staan

Diepe zucht...

Toeter !

Tot voor kort bereed ik het asfalt met als enig wapen tegen m'n mede weggebruikers een stel koplampen en een bescheiden fietsbel. De doorgewinterde Velomobilist weet dat dat niet genoeg is. Koplampen hebben alleen effect bij direkt visueel contact, en de fietsbel wordt in de regel pas gehoord als de doelgroep al bijna aangereden is.

Nu heb ik mijn Velomobiel in Dronten al laten voorzien van een toeter, maar omdat ik de electra zelf geregeld wilde hebben was deze nog niet aangesloten. Tot aan nu dus....

Ik was al een tijd bezig met het vinden van de juiste plek voor de schakelaar, en kwam uiteindelijk bij het stuur uit. Dan ben ik in noodsituaties meestal snel genoeg om mijn (meestal ingeblikte) mede weggebruikers van m'n aanwezigheid op de hoogte te stellen. Aangezien ik met m'n rechterhand schakel, gaat de knop naar de linkerkand van het stuur, aan het uiteinde van de linker handgreep.

De schakelaar bouw ik in in een aluminium buis van 20mm. Stevig tape eromheen, en de schakelaar zit zo vast als een huis. Ik boor een gaatje in het stuur, zodat ik het buisje met een schroef kan vastzetten. Het zwarte schuim van de handgreep erover, en je ziet er niets meer van.

Ik had het plan om de draadjes van de schakelaar door de buizen van het stuur te geleiden, maar zo eenvoudig gaat dat niet. De twee buizen die het T-stuk van het stuur vormen hebben geen open verbinding met elkaar. Die moet ik dus maar zelf gaan maken. Met een boor breng ik een klein gaatje in het stuur aan, groot genoeg om de draadjes door te laten. Het stuur gaat los. Ik prik een lang stuk ijzerdraad door het stuur met de bedoeling om de twee draadjes door de buis te trekken.

Na flink wat gepiel lukt het. Met een brandertje soldeer ik de draadjes vast. Hup het stuur er weer op, het buisje met de schakelaar vast gezet en testen. Ik schrik mij het schompus als ik de knop indruk. De Quest staat in de garage, dus het geluid gaat niet zo gemakkelijk weg. Maar ik ben best tevreden met het resultaat.....

De Bieschbosch, maar dan anders.

Afgelopen maandag was het zowaar even beter met het weer. En omdat ik nog vrij was, werd het tijd voor een fietstocht. De zon scheen en er werd geen regen verwacht, dus kon ik het dakje thuis laten. Als het weer het toelaat fiets ik liever zonder dak, zie ik tenminste wat meer van de omgeving.

De route voerde mij deze keer niet naar de Bieschbosch, maar om de Bieschbosch heen. Er ligt een geweldig stuk fietspad langs de A15 tussen Gorinchem en Dordrecht, en van dat stuk asfalt ga ik eens lekker gebruik maken. Via een fietspad naast de spoorlijn steek ik vervolgens net voor Dordrecht de Merwede over. Direkt wordt het landschap weer leeg. Mooie vlakke polders en hoge bomen die de straffe zuiden wind opvangen.

Ik fiets langs "De Kop van 't Land", waar de veerpont naar Werkendam ligt te wachten op mensen die naar de overkant willen. Dat wil ik niet, want dan ben ik veel te snel thuis, en dat is niet de bedoeling. Dit vervoermiddel laat ik dus lekker links liggen. Ik fiets verder door de polder naar het westen. De wegen zijn hier smal, en als ik een tegenliggende brandweerwagen tegenkom, moet ik even de berm in. Als ik de weg weer op wil, breekt m'n achterwiel even uit. Gelukkig was m'n snelheid niet hoog, dus ik schrik niet echt. Wel even iets om rekening mee te houden.

Bij de Moerdijkbrug steek ik het volgende waterwerk over; het Hollands Diep. Men is hier bezig met werkzaamheden aan de brug, en eigenlijk is het fietspad aan de oostkant afgesloten. Maar er staan zoveel onduidelijke borden dat ik dat niet direkt doorheb. Ik passeer wat bouwkeetjes en wat rommel op het pad, maar kan gewoon m'n weg vervolgen.

Via Lage Zwaluwe, Made en Geertruidenberg kom ik weer in m'n geliefde Bieschbosch terecht. Hier worden de wegen weer aangenaam leeg, en ik fiets kilometers zonder iemand tegen te komen. Na een tocht van 95km kom ik weer thuis. Zo, nu eerst een bakkie thee.....

Weer eens de Bieschbosch

Op een dag dat het weer even wat beter was ging ik er weer op uit met de fiets. Het werd weer de Bieschbos. Ik vind dat gebied erg mooi als het helder is. Het landschap is verbazend leeg, en dat wordt met een lege hemel alleen nog meer benadrukt. Het is nu nog mogelijk om een rondje te rijden in het gebied, maar daar gaat de komende jaren verandering in komen. In het kader "Ruimte voor de Rivier" gaat een groot deel van de Bieschbosch 'ontpoldert' worden (mooi Nederlands woord). Een en ander heeft tot gevolg dat er wat wegen gaan verdwijnen, en ook een deel van de weg waar in m'n rondje op fiets. Bijgevolg ontstaan er voor de niet zo ruim aanwezige flora an fauna in Nederland weer een aantal leuke natuurgebiedjes, en daar is dan ook weer wat voor te zeggen.

Vooralsnog kan ik dus nog ongestoord een rondje maken. Ik word alleen gestoord door de graafmachines die her en der al bezig zijn het landschap te herschikken, want zo'n natuurgebied ontstaat in Nederland natuurlijk niet vanzelf. Althans, dat gaat natuurlijk altijd vanzelf, maar daar kunnen wij mensen dan weer niet op wachten, hebben we geen geduld voor. Diezelfde graafmachines zorgen nu voor een modderige en gladde weg, waar ik even goed moet opletten, wil ik niet in een van de diepe sloten belanden.

Hier nog even een foto:



Leeg hé ?