Toeters en bellen - 2

In vroeger tijden is mij als kleuter het een en ander over de dierenwereld bijgebracht. Ik leerde hoe schapen eruit zagen, en koeien, en olifanten. En vooral leerde ik welke geluiden deze dieren zoal produceerden. En dat was simpel; koeien zeggen boe en schapen zeggen béééé. Toen ik die kennis eenmaal gemastered had kwam les twee, het straatverkeer. Als klein kind is het van levensbelang te weten welk vervoersmiddel toet zegt, en welk tring. Ook die kunst was ik al vrij snel de baas.

Ik trap een open deur in als ik zeg dat tijden veranderen. Gelukkig houdt het vee zich bij z'n eigen vocabulaire, maar het straatverkeer doet dat niet. Vooral sommige fietsen houden zich niet meer aan het normale door de doorsnee burger geaccepteerde straatbeeld. Ze zien er raar uit, liggen er vreemd bij, gaan veel te hard, zijn te laag en vooral te gevaarlijk. En soms maken ze ook nog de verkeerde geluiden.

Zo ook ik. Ik fietste op een winderige middag op een smal fietspad langs de N216. Er fietste een fietser voor mij. Omdat het hard waaide schatte ik in dat hij mijn indoor-bel waarschijnlijk niet zou horen, en ik gebruikte dus mijn fonkelnieuwe toeter. Deze deed het prima, en de man voor mij hoorde het apparaat goed. Maar helaas was hij niet met zijn tijd meegegaan, en in plaats van iets aan de kant te gaan en mij er langs te laten zwaaide hij op goed geluk naar een net passerende auto, in de veronderstelling dat het een kennis of collega betrof. Een totaal verkeerde reactie, want het geluid kwam immers van mij. De fietsforens was zijn jeugdlessen kennelijk niet vergeten: een fietser doet tring en een auto toet.

Ik vond z'n reactie wel grappig, en ik kon 'm ook geen ongelijk geven. Een tweede druk op m'n claxon deed hem even achterom kijken. En zo leerde hij dat niet alles is zoals het lijkt, en dat ook fietsen met hun tijd meegaan.

Zondags ritje

Afgelopen zondag zomaar een ritje door het Zuid-Hollandse en Brabantse landschap gemaakt. Hier een sfeerfoto tussen deze twee provincies: vanaf de brug over de Merwede.

Van de wereld

Pfieuw...

quest.robbroek.nl was even serieus van de wereld. Mijn provider had problemen met de server waardoor m'n blog zowat een week uit de lucht was. Gelukkig is nu bijna alles weer bij het oude, behalve dan dat een aantal recente plaatjes in het ongerede zijn geraakt. Maakt niet uit, ga er vanavond een paar bijvoegen van afgelopen weekend, toen ik vanuit het luie kuipje van m'n Quest een aantal mooie plaatjes schoot van een wonderschone zonsopgang...

Toeters en bellen

Enige tijd geleden was er op ligfiets.net een thread te belezen over het gebruik van geluidsignalen in de Quest. De reactie die ik hierop van mijn mede-weggebruikers kreeg, doorliepen soms het hele emotionele spectrum. En ook bij mij biggelden soms de tranen over de wangen, de ene keer van het lachen, de andere keer van de schrik. Een voorbeeld.

In den beginne, toen mijn driewieler nog niet voorzien was van een claxon, had ik op een vroege ochtend eens een dark-encounter met een fietser die bijzonder slecht verlicht was. Het was slecht weer, regen en wind geselden de fietser die voor mij reed, en de buitenkant van mijn Quest werd ook behoorlijk nat. Op het smalle fietspad kon ik de natte stumper niet gemakkelijk passeren, dus ik besloot de ploeterende zwoeger middels mijn indoor-bel te duiden op mijn aanwezigheid.

Een keer bellen. Geen reactie. Twee keer bellen, de knul gaf geen krimp. Dertien keer
bellen, en jawel de fietser week iets uit naar rechts. Ik erlangs. Op het moment dat mijn neus het achterwiel van mijn voorligger gepasseerd was, slingerde de fietser ineens een halve meter naar links. Het enige wat ik nog kon doen was mijn bolide het gras in sturen en er het beste van te hopen. Terwijl de vette poldermodder mij om de oren vloog, kon ik mijn natte collega slingerend passeren.

Bovenstaand voorval was voor mij een mooi leermoment en heeft mij er toe doen besluiten vaart te zetten achter de claxon montage. want aan dit soort voorvallen heb ik een broertje dood. Kennelijk wordt de bel onder slechte weeromstandigheden niet goed gehoord, of had de beste man of MP3 dopjes in z'n oren, of regenwater.....

Binnenkort meer toet- en belverhalen ....

Energie

Het was alweer een tijd geleden dat ik in m'n Quest gekropen was. Maar de schuld ligt bij mijzelf; ik moest zonodig een werkgever hebben die op fietsafstand van huis lag, en dan tref ik er een waarvan ik de schoorsteen pijp met een beetje goede wil bij ons vanuit het dakkapel raam kan zien.... Onnodig te zeggen dat het geen zin heeft om voor een fietsritje van acht minuten de Quest te gebruiken. Dat wil niet zeggen dat ik het mis, dat Quest-gevoel, en ik neem mij dan ook voor om zodra het 's avonds wat langer licht blijft, er meer op de fiets uit te trekken.

Om toch wat van dat Quest gevoel te behouden, was ik afgelopen zondag na het hardlopen even in de fiets gekropen om even een ritje te maken. En omdat een ritje zonder doel minder lekker fietst had ik mij verplicht wat foto's te maken van de Amer centrale bij de Biesbosch. Het was helder en fris, dus dat zou wel wat mooie plaatjes op moeten leveren.

Met een lichte bries in de rug ging ik op weg, het tempo lag niet zo hoog. Of dat lag aan de kou of aan m'n vermoeide hardloop benen, ik weet het niet, maar ik wist wel dat het allesbehalve vanzelf ging vandaag. Ik was er ook te lang uit geweest, uit die fiets. Komt ook omdat ik een beetje teveel hobby's heb, en die vragen van tijd tot tijd allemaal hun aandacht. Maar genoeg gemopperd, terug naar de fietstocht. Het landschap van de Biesbosch lag er mooi en maagdelijk bij, en de schoorstenen van de Amer centrale lonkten aan de horizon.

De kinderkopjes van Raamsdonkveer zijn berucht in de regio. Het hele pittoreske centrum is ermee geplaveid. Het ziet er ongetwijfeld mooi uit, maar in een Quest is het een ramp. Horen en zien vergaat, de hele inhoud van m'n fiets verhuisde naar andere contreien, en m'n tandarts heeft weer nachtwerk om m'n vullingen op hun plaats te zetten. Maar het doel van m'n tocht was bereikt, en vanuit m'n luie stoeltje maakte ik foto's van de schoorsteenpijpen in het licht van de ondergaande zon. Altijd weer mooi.

Tijdens de terugweg ging de zon onder en ging bij mij ook langzaam het licht uit. Ik had helemaal geen energie meer over. Op m'n tandvlees kwam ik thuis. 's Avonds koorts gehad, en de dagen erna nog flink brak geweest, dus ik zal wel een griepje onder de leden gehad hebben. Kan de beste overkomen.

Ik moet de foto's nog even schuldig blijven, want ik fotografeer nog analoog. Daar gaat volgend jaar wel verandering in komen, maar nu nog even niet.

De Rustende Jager

Rustende Jager.

Ik schijn er een neus voor te hebben, voor slecht weer. Een paar dagen geleden een vrije dag ingepland om weer eens lekker te gaan fietsen. En die dag was afgelopen donderdag. De dag begon gelukkig fris en fruitig, met een waterig zonnetje en een straf westelijk briesje. Had ik vorige keer de oostelijke windstreken verkend, nu was het de beurt aan het zuiden.

Via google maps was ik op het spoor gekomen van een parallelweg die langs de A27 liep, en ik was benieuwd hoe die weg zou zijn. Het fietspad onder Sleeuwijk leidde mij keurig netjes naar de bewuste asfaltstrook. Voordat ik die weg opreed, passeerde ik eerst nog een verwarrende hoeveelheid gebods- en verbodsborden. Maar omdat die allemaal op de autoweg stonden en niet aan het fietspad, besloot ik die maar te negeren.

Aan het einde van de parallelweg trof ik ineens een bussluis aan, met een verbodsbord voor alle verkeer. Had ik hier nou in mogen rijden of niet? Bij Hank ga ik de brug over de Bergsche Maas over en daar zoek ik het fietspad op dat ik gedurende mijn vorige tocht in deze contreien had ontdekt. Dit fietspad is aangelegd op een voormalige spoorlijn en ik volg het helemaal tot aan Waalwijk. Bij Waspik maak ik nog een noodstop, want de batterijen van m'n Garmin Etrex zijn bijna leeg. Ik moet nog ergens een landkaart in het vooronder hebben liggen, maar het is maaaaaanden geleden dat ik dat ding voor het laatst heb open gevouwen. Misschien moet ik er wel een halve centimeter schimmel afhalen als ik dat ding eindelijk gevonden heb.

Met verse batterijen ga ik weer op pad. In Waalwijk sla ik af en duik ik de Loonse en Drunense duinen in. De wind van de afgelopen dagen heeft zijn tol geëist en de paden zijn amper zichtbaar onder het dichte bladerdek. Ik strijk neer bij De Rustende Jager. Normaal gesproken heb ik het niet zo op jagers, maar rustende jagers hebben bij mij een streepje voor. En ik weet nog van de geschiedenis boekjes van vroeger, eigenlijk zijn wij allemaal rustende jagers, in ieder geval de mannelijke helft van de bevolking.

In Udenhout scoor ik nog even snel twee lekkere Udenhoutse Broeders bij de plaatselijke Udenhoutse Broeder-dealer. Naast mijn gereedschapskist, het opgevouwen dakje, fleece vest en de schuimkap gaan ze er nog net in. Het dak en de schuimkap gaan er een half uur later weer uit, want het begint te regenen. En de dag die fris en fruitig begon, eindigde in een vochtige winderige zware erwtensoep….

Regen

Een tijd al niet gefietst. Dat had allerlei oorzaken, ik had het vooral druk met m'n andere hobby's. Afgelopen maandag had ik speciaal een dag vrij genomen om er eens lekker op uit te gaan. Glad vergeten dat ik om twee uur 'smiddags nog langs de tandarts moest. Shit. Dan maar een minder lange tocht. De zaterdag ging somber voorbij. De zondag: idem dito. Het zou maandag toch wel wat beter worden met het weer ?

Maar toen ik op maandagochtend de gordijnen opentrok zwierden de klamme regen slierten over het grijze garageplein. Niks dus met dat weer vandaag. Mijn vriendin had deze ochtend ook vrij, dus we ontbijten uitgebreid en nemen rustig en bedaard een bakkie koffie. Daarna neem ik nog maar een bakkie leut. Ondertussen hield ik met een schuin oog die vochtigheid buiten in de gaten. Helaas, al dat tijdrekken mocht niet baten. Sterker nog, het werd alleen maar donkerder, en het werd nog vochtiger.

Ik moest er toch maar aan geloven. In mijn hoofd had ik een route uitgestippeld die mij grofweg langs de Linge richting Geldermalsen zou leiden. Het eerste stuk, tot aan de glasstad Leerdam was mij nog bekend, maar daarna kwam de grote witte vlek om mijn mentale landkaart, en die zou ik vandaag dan gaan opvullen.

Het leuke is, dat wij op de kop af tien jaar geleden ongeveer dezelfde route hadden afgelegd, maar dan niet langs de Linge, maar erop. We beleefden namelijk in 1997 de laatste strenge winter en toen lag bij wijze van hoge uitzondering de hele rivier van Gorinchem tot aan Geldermalsen stijf bevroren onder de winterhemel. Toen hebben wij onze stoute schaatsen aangetrokken en een mooie tocht tussen de hierboven genoemde plaatsen gemaakt. Heen op de schaats, terug met de trein. Vandaag dus met de Velomobiel, en dit zowel heen als terug.

Vanwege de regen ben ik volledig bekapt op pad gegaan. Na Leerdam worden de weggetjes smal, en gaan zij heftiger slingeren, gelijk een beekje dat door een laagland meandert. Langs dit geslinger veel appelbomen in herfstblad, en kleine eeuwenoude boerderijtjes die scheefgezakt als oude mannetjes tegen de rivierdijk aanliggen. Helaas is het weer dermate slecht dat ik mij er niet aan waag om er een foto van te maken. Maar neem maar van mij aan dat het mooi was. Al dat geslinger houdt wel in dat ik de vaart er niet in kan houden, maar dat geeft niet, en is bovendien nog gevaarlijk ook. Al herhaalde keren heb ik een wiel nog net uit de berm kunnen trekken, omdat ik net iets te lang naar weer een mooi kalenderplaatje heb liggen kijken.

Bij Geldermalsen ga ik de spoorweg over. Het pad over de oude ijzeren brug, waarover wij tien jaar geleden naar het station kluunden, is maar net breed genoeg voor m'n Quest. Langs de noordkant van de Linge rijd ik weer terug naar huis, en terug naar de tandarts. Alwaar de mondhygiëniste mijn gebit onderhanden zou nemen.

China

Afgelopen weken ben ik nogal afwezig geweest. Dit kwam doordat wij bij wijze van ontspanning een vakantie in China gehad hebben. China is een opmerkelijk land, en ze zijn in sommige zaken ver vooruit op het westen. Voorbeeld: alle brommers, scooters en ander klein gemotoriseerd verkeer zijn elektrisch uitgevoerd, de stilte die dit oplevert is werkelijk oorverdovend, om over uitlaatgassen maar te zwijgen. Nog een voorbeeld: alle grote doorgaande wegen in de steden hebben een fietspad dat gescheiden is van de hoofdweg door een drie meter breed bloemperk. Over de breedte van dat fietspad doen ze ook niet moeilijk, vijf meter is geen uitzondering. Ander voorbeeld: verkeersregels zijn er niet echt. Dit houdt in dat het recht van de sterkste telt, en dat zijn (inderdaad) de automobilisten. Toch windt de zwakkere weggebruiker (fietsers en voetgangers dus) zich hier niet over op. Sterker nog, niemand windt zich op in het Chinese verkeer. Goed, er wordt veel getoeterd en gebeld, maar dit gaat zonder woeste gebaren, middelvingers, gefronste wenkbouwen, scheldkanonnades en andere tekenen van (gemeend) machtsvertoon. Wat dat aangaat kunnen we nog heel wat van ze leren, van die Chinezen.

Verder heb ik in China een heuse ligfiets (trike) gesignaleerd. Ik heb er helaas geen foto van kunnen nemen, om dat de bewuste fiets nogal snel voorbij kwam. Dit had drie redenen: het was een ligfiets, de fiets rolde naar beneden van een berghelling, de fiets werd daarbij ook nog voortgetrokken door twee uit de kluiten gewassen herdershonden. Natuurlijk is hier sprake van enige overkill, maar ik heb de bestuurder (een westerling) hier niet over kunnen spreken.

Foto's van de reis zijn binnenkort te zien op www.robbroek.nl

De tuf-tuf club

Dit bericht bereikt u niet van gene zijde. Ik leef nog gewoon. De reden van mijn lange digitale afwezigheid ligt gelegen in het feit dat ik een overdaad aan hobby's en interesses heb, en die vergen allen hun aandacht. Een kleine opsomming:

* fietsen (kent u al)
* Aquarianen (vissen houden in een glazen bak, met water erin, anders krijgen ze het erg benauwd)
* Mijn andere website onderhouden (fotosite)
* Fotograferen (landschappen, mensen, gebouwen, zonsop- cq -ondergangen)
* Klokken repareren (en vervolgens niet kunnen slapen van al dat getik en gebeier),
* Uit het raam kijken (altijd boeiend),
* en last but not least .... een flinke berg foto's van mijn fotosite overhevelen naar iStock.

Heeft Rob dan helemaal niet gefietst de laatste tijd ? Natuurlijk wel ! Wat dacht u ! En welnu, daar ga ik het nu eens over hebben......

Afgelopen zaterdag ochtend veegde ik het dunne laagje stof van mijn Quest en maakte ik mij klaar voor een traptocht. M'n fietsplan was nog niet vastomlijnd. Ik wilde in eerste instantie eerst naar Schoonhoven fietsen en van daaruit richting het oosten gaan, over de dijk van de Lek. Zo gedacht zo gedaan. Er stond een fris briesje, de lucht was schoon, en het gras groen. Bij de pont naar Schoonhoven was men bezig de beschoeing van een nieuwe betonlaag te voorzien. Het was er druk en rommelig. Op de pont werd ik aangeschoten door een automobilist die een enthousiaste blik in m'n fiets wierp. Hij was van plan een Hurricane te kopen, maar dit zag er ook wel mooi uit. Omdat de rivier niet zo breed was, was het gesprek van korte duur, en ieder ging zijns weegs.

Na Schoonhoven dus naar het oosten. Op de dijk reden een paar oude landbouw trekkers, hoewel...., tientallen. Nee, honderden ! Ze reden ongeveer 25km/u dus ik kon ze met gemak inhalen. Het ene na het andere fraai gerestaureerde exemplaar werd door mij gepasseerd. De kleuren sprongen je tegemoet, evenals de dieseldampen en het geknetter en gehoest van de oude uitlaten. Ze zagen er allemaal mooi uit, maar ik was blij dat ik de koploper uiteindelijk achter mij kon laten.

Bij de brug bij Vianen ging ik de Lek over, om daarna langs de andere kant van de rivier richting Culemborg te rijden. Ik reed al de hele tijd op m'n Garmin Etrex-Venture GPS. Dit rijdt lekker ontspannen, en is zeker beter dan een TomTom die de hele tijd tegen je aan loopt te tetteren. Ergens tussen Culemborg en Everdingen ging ik weer richting Gorinchem. Ik zette het waypoint naar m'n woonplaats en koos op goed geluk de wegen uit.

Onder Leerdam werd ik nog overvallen door een buitje, maar verder ondervond ik tijdens de terugreis geen hindernissen. Of het mocht zijn dat mijn benen, na ongeveer 100 kilometer, toch wat vermoeid begonnen te raken. Ik ben het duidelijk niet meer gewend, al dat fietsen. Foei !

Hieronder een kaartje ter verduidelijking van mijn gevolgde route

Oude en nieuwe bewoners

Gisterenavond achtte ik het weer goed genoeg om weer eens een fietstocht te ondernemen. Er stond een straffe wind, en dan treedt bij mij altijd de 'heen-tegen-terug-mee' procedure in werking. De wind kwam deze avond pal uit het westen. Dit komt er dus op neer dat ik de neus van m'n Quest aan het begin van de toch in die richting moet loodsen.
Ik kies weer voor de Biesbos, daar ben ik al een half jaar niet geweest, en ik ben benieuwd wat er allemaal veranderd is. Rijkswaterstaat is er bezig een groot natuurgebied aan te leggen. Dit in verband met het stijgen van de zeespiegel, het stijgen van de rivieren, en het stijgen van de hoeveelheid neerslag.
Als ik tegen de wind in scheur zie ik na Werkendam al de eerste tekenen van de werkzaamheden; een boer die middels een bord protesteert tegen het aanstaande verlies van zijn velden en (waarschijnlijk) ook zijn huis. Altijd weer een treurige gedachte. Even verderop zie ik een boerderij die door het hoog opschietende onkruid al amper zichtbaar is. Het boerengezin heeft hier kennelijk al huis en haard verlaten
Na een paar kilometer zie ik de eerste zandhopen van het aanstaande natuurgebied. De nieuwe bewoners hebben hier al hun intrek genomen, en storen zich kennelijk niet aan de alom aanwezige graaf- hak- en breekmachines; kleine groepen ganzen en eenden slobberen zich een weg door de eerste plassen die er zich vormen, en maken zich gereed voor de nacht.
Een groot gedeelte van de wegen zijn door de werkzaamheden zijn al niet meer begaanbaar, en ik moet even zoeken om een mooie route te vinden. Uiteindelijk sla ik een voor mij nieuw weggetje in, en verbaas mij weer over de stilte en de verre uitzichten. Hoewel je hier maar op een korte afstand van de randstad zit, zie je er niets van. Geen masten, schoorstenen, hoge gebouwen of andere storende elementen. Het is net of je het landschap door een groothoeklens bekijkt. Prachtig....