Oliebollentocht 2019

De laatste keer dat ik met een oliebollentocht ben mee gefietst was in 2010. Mijn ervaringen destijds hebben mij toen doen besluiten dat dit voor mij de laatste keer zou zijn. Ik vond het te massaal worden. Met een colonne van meer dan honderd velomobielen door de polder fietsten gaat prima en is een prachtig gezicht, maar met diezelfde bakkies in één grote kluit door de bebouwde kom douwen leverde verstoppingen, irritaties en boze gezichten van mede weggebruikers op. Maar toch dacht ik er al die jaren met fijne herinneringen aan terug.

Toen ik het bericht las dat de oliebollentocht dit jaar weer in Utrecht gehouden zou worden, ben ik toch eens gaan lezen hoe het dit jaar georganiseerd zou worden. Tot mijn vreugde las ik dat we zouden fietsen in kleine groepjes, en dat er vanuit de ligfiets.net organisatie ondertussen regels zijn opgesteld om hinder van mede weggebruikers te beperken. Mooi ! Aanmelden ! Geld overmaken ! Fietsen !

Helaas was ik op de dag van de oliebollentocht niet erg in de stemming om te gaan fietsen. Mijn lieve oude schoonvader was op eerste kerstdag na een lang ziektebed toch vrij plotseling overleden. Ik heb even overwogen om maar niet te gaan fietsen, maar het weer zou mooi worden, en ben dus toch maar gegaan. Even de gedachten op iets anders.

Langs het Merwede kanaal fietste ik naar het noorden. GPS met route naar de Anafora klaar voor gebruik. Het is licht vriezend weer en er is vrijwel geen wind.

Bij de brug bij Vianen zet ik de GPS aan. Deze valt tot mijn ergernis vrijwel direkt uit. Grmbl. Misschien zijn de batterijen wat oud. Verse batterijen erin en opnieuw opstarten. Deksels ! Valt weer uit ! Misschien een slecht contactje op de geheugenkaart ? GPS weer open, geheugenkaart eruit peuteren, contactjes oppoetsen en kaart er weer in. Geen resultaat. Ik weet wel ongeveer waar ik naartoe moet fietsen, maar ik zal navigatie toch echt wel nodig hebben.

Op m'n smartphone snel even gegoogeld naar "Oliebollentocht 2019", hoe heet die tent ook alweer ? Ah, Anafora. Anafora in Google maps, route plannen en weer fietsen met smartphone in de hand. Niet echt handig, maar het gaat. Om even over negenen kom ik bij het startpunt aan en meld mij aan bij de mensen van de organisatie.

Terwijl ik mij warm aan een vers bakkie koffie zie ik iemand buiten tot mijn verbazing met één hand een velomobiel optillen en op een tafel zetten. Ik begin mij te beseffen dat ik op qua ontwikkelingen op velomobiel gebied de laatste jaren wat ben achter gelopen. Kennelijk zijn de fietsen de laatste flink lichter geworden. Naar buiten lopend zie ik toch heel wat fietsen die ik niet ken. Alpha 7, DF, QV, ik zie ze tot mijn schaamte voor het eerst. Ziet er heel mooi uit allemaal.

En ook dit ;-)...

De groepjes worden opgesplitst en rustig rijden we richting de Dom, die helaas lekker warm ingepakt in de stijgers staat. We verzamelen ons voor de groepsfoto en gaan daarna verder.

Fietspad vliegbasis Soesterberg.

In hotel restaurant Oud London zetten we onze fietsen neer om de inwendige mens te versterken.

Nadat we het Amsterdam-Rijn kanaal zijn overgestoken haak ik af. Ik wil vanavond op tijd thuis zijn.

 

Dank aan de organisatie voor het organiseren van deze geweldige tocht, en iedereen een gezond 2020 toegewenst.


PS: De dagen na de oliebollentocht ben ik mij toch maar weer gaan verdiepen in wat er tegenwoordig op velomobiel gebied te koop is. Mijn Quest is meer dan tien jaar oud, en misschien wordt het tijd voor een nieuwe fiets. Dit jaar komt de Quest 3.0 uit, maar ik kan natuurlijk ook kiezen voor een DF, QV of Alpha 7. Keuzes .. keuzes...

Wind, zon en regen

 

Wezen fietsen vandaag. Niet dat het nu lekker weer was, maar het was wel lekker om er even uit te zijn. Fotogeniek was het niet, die tocht van vandaag. Regen, motregen, laaghangende bewolking.

Vorige week was het gelukkig een stuk beter.  Ok, er stond een hoop wind, en het was een stuk kouder, maar de zon scheen in ieder geval, en dat levert toch wat betere plaatjes op.

Herfst ritjes

Aan het einde van de maand november even een opsomming van alle ritjes die ik deze maand gemaakt heb.

Het eerste weekend ging ik naar de Loonse en Drunense duinen. De bietenoogst was net aan de gang en dat betekent glibberen en glijden. Ik heb verschillende bochten op vochtige polderweggetjes al driftend genomen, hopend dat ik niet halsoverkop een sloot in zou glijden.

Het was zoals gezegd herfst, zondag, en aangenaam weer. Het bos en de duinen werden dus bevolkt door allerhande 'doelgroepen'. Ik som op: mountain bikers, wandelaars, mensen te paard, (wiel) renners en dus een enkele verdwaalde velomobilist in een rode Quest.

Het volgende weekend ben ik zomaar ergens 'ins blaue hinein' over stille polderweggetjes naar het oosten gereden, totdat ik het tijd vond om weer om te keren.

Het weekend daarop langs het Merwede kanaal richting Vianen. Mooi nevelig weer.

En het laatste weekend richting Zaltbommel.

Mistige zondag ochtend

Afgelopen zondag ochtend was het mooi, en mistig. Ik was in eerste instantie van plan om naar de paddestoelen in de Loonse en Drunense duinen te fietsen, maar ik ken de route daarnaartoe niet uit m'n hoofd, en ik heb geen zin om in het duister te moeten navigeren over mistige polderweggetjes en slecht verlichte fietspaden.

De Loonse en Drunense duinen lijken voor mij nog steeds ver weg, maar het is qua afstand net zo ver als bij als Kinderdijk. En dat is voor m'n gevoel gewoon een kippe-eindje. Maar als de weg onbekend is, lijkt een reis altijd langer. Toch maar in de toekomst wat meer 'oefenen' op de Loonse en Drunense duinen.

De Biesbosch dan maar (ook de moeite waard deze ochtend)

Geen herfst - geen zomer

Het was eigenaardig weer, deze ochtend. Het kon maar niet beslissen of het herfst of zomer zou moeten zijn. Toen ik tegen zonsopgang bij Kinderdijk aankwam, hingen er vreemde donderwolk - achtige structuren in het zwerk, als een zomerse avond na een fikse regenbui. Echte regen bleef gelukkig uit. Ik had de schuimkap niet mee, en op een regenbui zat ik niet te wachten.

Bij Kinderdijk was vrijwel niemand aanwezig. Er zat een groepje vissers tussen het riet, en een enkele fotograaf stond mistroostig over het water en de molens uit te kijken. We maakten even een praatje: dit was niet wat hij verwachtte toen hij deze ochtend was opgestaan, en ging onverrichter zake weer huiswaarts.

De man had z'n hielen nog niet gelicht of her en der brak de hemel heel voorzichtig open, en dit leverde toch wel weer mooie plaatjes op.

Mooi nazomer weer

 De eerste twee weekenden van september was het zoals dat heet mooi nazomerweer. Volop zon, een licht briesje, en niet al te fris. Zo zie ik dit graag, hoewel een beetje wind en regen er zo rond deze tijd ook bij hoort, vind ik.

De eerste zondag van september was ik de Alblasserwaard in gefietst. Nu eens geen foto's van Kinderdijk (hoewel, de kenner zal de molens op de tweede foto herkennen als 'bewoners' van voornoemde plaats), maar gewoon foto's van wat landschappen in de polder.

Het tweede weekend (gisteren dus), ging ik even naar de Biesbosch. De vogelaars beginnen te ontwaken uit de 'zomerslaap'. Ik heb de langzaam rijdende auto's de hier hele zomer niet gezien, maar nu zijn ze er weer: de mannen van middelbare leeftijd die alleen uitkijken naar alles wat veren heeft.

Ik kijk meer naar het landschap, en dat was gisteren ook de moeite waard.

Wisselend weer in augustus

M'n fiets zondagen in augustus brachten wisselend weer. Qua mooie plaatjes viel er niet zoveel te beleven. Saaie luchten voerden de boventoon, met zo af en toe een sprankeltje zon tussen de bomen. Maar daar moest ik dan wel vroeger voor opstaan. 

Eens kijken wat de herfst zal brengen 😊.

Somber einde van hittegolf

Om mij maar gelijk te kwalificeren voor de kampioenschappen 'open deur intrappen', de afgelopen week was het qua weer uitzonderlijk. Twee dagen van de week kwam het kwik boven de 40℃. Wanneer ik 's middags op m'n gewone fiets naar huis fietste, wolkte de hete lucht langs mij heen als was het alsof ik een pizza-oven inreed. Het enige wat ik miste was de geur van ananas en salami. In de binnenstad was niemand te zien, alleen wat mensen die even snel de hond moesten uitlaten. De viervoeters hadden het op de hete tegels niet makkelijk, vooral niet als ze korte pootjes hadden, en ze zowel van onder als van boven door de hitte geschroeid werden.

Groot was dus de opluchting toen het weer weer wat hollandser werd, en afgelopen zondag was het zo'n dag. Ik had een rondje Zaltbommel gefietst, het was een heerlijke 19℃, het was zwaar bewolkt en het miezerde zowaar een beetje. Geen weer voor mooie foto's dus.

Zomerse ritjes

De afgelopen weken een paar keer een zomers ritje gemaakt. Een paar keer naar de Biesbosch, en een paar keer naar Kinderdijk. Het grappige is dat het in de periode na de lente en voor de zomervakantie op beide plaatsen heerlijk stil is. In de Biesbosch is het rustig omdat de meeste recreatieve tenten nog niet open zijn (bijvoorbeeld kano verhuur en kampeer plaatsen). In Kinderdijk is het rustig omdat de fotografen komen voor de zonsopkomst, en daar moet je zo rond deze tijd heel vroeg voor opstaan, en de gemiddelde toerist zit op dat moment nog aan het ontbijt in zijn of haar hotel.

De eenzame fietser daarentegen geniet van lekker lege fietspaden zonder verdwaalde wandelaars of slingerende (zondags) fietsers.

Lente ritje

Afgelopen weekend lekker op weg geweest langs het Merwede kanaal en de Linge. Door de noorden wind is de lucht lekker stofvrij, en dat is te zien aan de knetter blauwe lucht van de laatste dagen.

Alles ligt er deze maand mooi groen bij, en dat levert naast mooie uitzichten ook mooie plaatjes op. Naast groen en blauw waren er onderweg niet veel andere kleuren te onderscheiden, behalve dan een beetje rood, van mijn fiets.