31 maart 2014

Klapband

Vorige week verbleef ik ziek thuis. Uiteindelijk toch geveld door een licht griepje, dat mij net zoals een jaar geleden aan huis kluisterde. Ik zat met een snotterig hoofd achter de computer toen er vanuit de tuin een doffe knal opsteeg. Hoewel mijn ervaring met klapbanden niet bijster groot is, herkende ik het geluid wel als zodanig.

Toen ik een half uur later met een duf hoofd ging kijken zag ik het al aan de scheve stand van de fiets: de linker voorband was leeg. Bij nadere inspectie bleek dat deze inderdaad geklapt was, doordat de binnenband zich door de canvas wang van m'n F-Lite bandje had gewurmd, en daar de spreekwoordelijke geest had gegeven, met voornoemd geluid als eindresultaat. Bij Wim Schermer gelijk twee nieuwe banden besteld, en besloten de boel te vervangen als ik mij weer wat beter voelde.

Einde band
Omdat de band maar één jaar onder de fiets zat, verbaasde mij het wel dat de band er zo snel de brui aan had gegeven. Bij nadere inspectie bleek dat de banden bij maximale stuur-uitslag tegen de binnenkant van de wielkast aanlopen, en daar voor overmatige slijtage van het rubber zorgen.

De F-Lite band is aan de zijkant relatief dun, dus zal deze een stuk sneller doorslijten dan de banden waar ik voorheen mee fietste. Ik zal in het vervolg de bochten toch wat behoudender moeten aansnijden, om te voorkomen dat ik in 2015 weer met een klapband kom te staan, want ik moet er niet aan denken dat dit gebeurd zou zijn op het moment dat ik met volle vaart de Brienenoord brug af kom denderen. Misschien heb ik een trouwe Velomobiel-Bescherm-Engel op m'n rode smurfenmuts zitten, maar de klapbanden die ik tot nu toe gehad heb (2!), vonden plaats op het moment dat de fiets stil stond. Of dit puur toeval is, of door een door mij niet begrepen natuurkundig / quantum mechanish verschijnsel moet nog blijken. Daarvoor moet ik eerst meer klapbanden hebben gehad, maar ik voel er weinig voor om dit experiment uit te gaan voeren.

Ik heb in ieder geval na de bandenwissel van een week geleden weer een compleet stel nieuwe bandjes onder m'n fiets zitten. Nu eerst nog herstellen van de griep, want ik voel mij nog niet helemaal je-dat.



24 maart 2014

Afscheid van achterband

Na 7 jaar en 20.000 kilometer (even voer voor de statistici onder ons) afscheid genomen van m'n oude trouwe Kojak achterband. De aanleiding was een lek dat ik een week of twee had opgelopen. Niet eens een groot lek, maar zo'n langzame sisser.

Tijdens het plakken van de binnenband viel mijn oog op de buitenband. Deze zag er uit als een flinke Zwitserse gatenkaas, en ik verbaasde mij erover dat ik de laatste tijd niet meer lekken had gereden. Bovendien was één van de wangen van de band verdacht dun geworden. Tijd dus voor een nieuwe. Maar welke ? Ymte kwam met een aantal bandjes, en op de website van Wim Schermer kwam ik een mooie test tegen van een aantal 26" banden.

de Zwitserse gatenkaas.

Mijn keuze viel op de Marathon GreenGuard. Na twee dagen werd de band in een grote doos door Tante Pos afgeleverd. Het omleggen vergde enige overreding; de band is stugger dan de Kojak. Toen de band vers uit de doos kwam dacht ik dat deze flink veel dikker en volumineuzer was dan de Kojak, maar toen de band eenmaal om de velg lag viel dat reuze mee.

De Schwalbe Kojak

De Schwalbe GreenGuard

Afgelopen zondag heb ik er een testritje mee gereden (107 km, oké, niet echt een testritje, meer een testtocht). Maar door een aanzwellend griepje kon ik niet goed beoordelen of de band nou lichter rijdt dan de Kojak of niet. Daarvoor zal ik een nieuwe tocht moeten uitvoeren bij betere gezondheid. Maar dat is niet erg, want de lente komt eraan :-)

14 januari 2014

Fotografen

Enige tijd niet gefietst. De reden daarvoor is niet van persoonlijke aard, maar een technische. Tijdens onze vakantie in Venezuela had m'n fiets een tijd stil gestaan. Daar komt nog bij dat na de vakantie het weer ook weer niet je dat was. In de tussentijd zag roest zijn kans en wist de rechter rem zodanig aan te pakken dat fietsen niet leuk meer werd.

Vervolgens heeft het weer enige weken geduurd voordat ik tijd, en vooral zin had om het mechaniek aan te pakken. Afgelopen weekend was dat moment. Fiets op z'n kant, moertjes los, splitpennen eruit en het wiel eruit. Van roest was eigenlijk helemaal geen sprake, maar wel van vuil. De borgveren rond de asjes van de rem (hoe heten die dingen ?) krijg ik niet los, maar met een beetje dunne olie loopt alles weer als een zonnetje. Wel oppassen dat die olie niet op de trommelrem komt natuurlijk. Na een half uur zit alles weer in elkaar.

Afgelopen zondag dus even wezen fietsen. Het is nog donker als ik vertrek. Ik heb mij voorgenomen dat ik weer eens naar Kinderdijk ga, een tijd niet geweest. Ik probeer de remmen eens. Oeps, dat valt tegen; ik knijp de rem helemaal tot op de stang van het stuur. Van een acceptabele remweg is geen sprake. Maar goed dat er geen hond op de weg is. Een beetje rustig aan dan maar deze ochtend.

Ik kom bij Kinderdijk aan als het mooi begint te schermeren. Ik had al eens eerder geschreven dat er rond zonsopgang altijd wel een of twee fotografen lopen te ijsberen. Maar nu is dat een hele kudde. Ik geef ze geen ongelijk, want het uitzicht is prachtig. Gewapend met flinke statieven, stevige kamera's en een hoop glas in de lens wachten zij het mooiste moment af.

Ik kruip uit m'n fiets en neem mijn kleine kameratje mee (een Sony RX100). Heb geen ruimte voor een hoop glas, statief en bluky kamera in m'n fiets. Maar met een lensopening van f1.8, en een vaste hand kom ik een heel eind. Een impressie.










Binnenkort maar iets doen aan mijn remmen, want ik heb de remweg van een volbeladen olietanker. Met wind mee.

08 september 2013

Zomerritjes

Toch nog een paar maanden niets van mij laten horen. Dat komt zo, er is eigenlijk niets gebeurd. Geen pech met assen of derailleurs. Geen onderhoud. Geen mega-lange fietstochten. Heb ik dan helemaal niet gefietst deze zomer ? Jawel, veel zelfs, voor mijn doen dan.

Elke zondag ochtend maakte ik, als het weer het toeliet, een flinke tocht van ruim 100 kilometer. Iedere keer hetzelfde rondje. Gorinchem - Brienenoord brug - brug bij Vianen - Gorinchem.

Waarom dan wel ? Enerzijds houd ik van ronde getallen, en honderd kilometer is een mooi rond getal. Anderzijds lichter tussen Rotterdam en Nieuwegein langs de N210 een prachtig stuk fietspad, dat MOET bereden worden. Door mij dan. En dan hard. En dan ook nog wat foto's maken. Dat dan weer wel natuurlijk.















16 juni 2013

De slag

Tijdens mij fiesttocht rond het IJsselmeer van afgelopen dinsdag liep (of fietste) ik tegen twee dingen aan. Eén: de kromgebogen arm van voorderailleur, twee: de weigering van mijn Garmin GPS om op een fatsoenlijke manier een geuploade track te volgen.

Om even met punt twee te beginnen; dit is opgelost. Wanneer je het profiel van de GPS op Geocaching zet en daarna een track inlaad, wordt hierlangs geen route berekend en is de track gewoon zichtbaar op de kaart. Je kan dan eenvoudig via Trackback de ingevoerde track volgen. Het enige dat je dan mist zijn de piepjes bij een koerswijziging, maar dat vind ik eigenlijk eerder een voordeel dan een nadeel.

En dan nu het derailleur. Ik dacht zo, dat voorderailleur gebruik ik toch amper, kan dat er niet af ? Het risico bestaat dat de ketting dan sneller van het voorblad afloopt, maar misschien valt dit mee. Er is maar één manier om dit te testen; fietsen !

Dus ik de stoute (fiets) schoenen aan en op pad. Dan gelijk ook maar de GPS mee met daarin een leuke route, liefst een die ik nog nooit gefietst heb.  De Brienenoordbrug. Dat is een goede. Met de fietsrouteplanner zet ik een route uit en die gaat als track de GPS in. Profiel goed gezet. Op pad.

Brug open in Gorinchem

Er staat een zeer straffe zuidwester, maar het is droog en zonnig. Ik begin voorzichtig in onze hobbelige binnenstad, maar de ketting geeft geen krimp. Ook de Garmin geeft netjes aan dat ik op het juiste spoor zit, punt twee kan ook afgechecked worden. Eigenlijk kan ik dus na een halve kilometer alweer omdraaien en op de bank gaan zitten. Maar nee, de Quest zit net zo comfortabel, dus waarom dan gelijk niet even doorfietsen ?

Er staat zoals gezegd een flinke wind, en ik moet goed opletten om de fiets op het rechte pad te houden. In een zonnig en winderig Rotterdam kom in op voornoemde brug aan. Ik film en foto het een en ander en wend de steven naar het oosten. Nu heb ik de wind lekker in de rug en dat is nadat ik één van de vele voorsteden van Rotterdam ben uitgereden te merken ook. Met onbedwingbare spoed scheer ik over de dijk langs de Lek.

Maar dan vliegt onverwacht de ketting van het voorblad, net op het moment dat ik vanuit mijn rechter ooghoek een misselijk bruin-wit gevlekt keffertje zie opduiken. In de spiegel zie ik dat hij vervaarlijk grommend de achtervolging inzet. Ik voorzie een aanval op op zijn minst mijn halsslagader of een van mijn banden, maar ik heb nog zoveel snelheid dat het beest op zijn korte dikke pootjes al snel uit beeld verdwijnt. Ik rol voor de veiligheid nog een tiental meters door en zet daarna de fiets aan de kant.

Dan nu de ketting rond het voorblad. Dit moet geen probleem zijn dacht ik. Maar dat pakt anders uit. Ik leg de ketting met beleid op het voorblad en draai de cranck rond. De eerste tien centimeters liggen erop en daarna stokt de ketting. Geen beweging in te krijgen. Terug maar weer. Net op het punt waar de ketting de vloetgoot in verdwijnt is een lus in de ketting geschoten. Hoe komt die daar nou weer in ? Ik probeer 'm eruit te draaien, maar dat is niet zo eenvoudig. Op het moment dat ik de slag eruit draai, schiet deze er op een andere plaats weer in.

Wat is dit voor een toverij ? Een toverslag of een Franse slag ? Ik ga aan de slag. Ik draai de ketting nog een keer, maar nu zitten er twee slagen in, ik ben even met stomheid geslagen, maar laat mij niet uit het veld slaan of  kisten door zo'n tegenslag. Ik open een nieuwe aanslag op de ketting, en ziedaar, ik weet het aantal slagen te reduceren tot één. Dat ziet er weer wat beter uit, zo zie je maar weer; als je je niet te snel uit het lood laat slaan los je de problemen met een armslag op. Nu een grote lus gemaakt en met een vlotte beweging win ik de slag en is de ketting verslagen. Ik leg deze met beleid om het voorblad en geef de cranck wederom een slag. Ook deze slag win ik, en ik kan eindelijk weer op pad.

Ik was eigenlijk van plan om door te fietsen tot Vianen, maar met die harde wind en losse ketting zie ik daar toch maar vanaf. Vooral met die wind moet ik uitkijken; rond de boerderijtjes die ik passeer zitten verraderlijke valwinden, en ik moet goed opletten, wil ik niet van de dijk donderen.

Bij Bergambacht ligt de pont al voor mij klaar, ik kan zo oversteken. Vijf kilometer voor Gorinchem krijg ik een lekke band. Eén van mijn F-lite bandjes is lek. De eerste keer nadat ze er ergens in februari zijn omgelegd. Ik heb het niet precies bijgehouden, maar ik moet er ongeveer 1000 kilometer mee gefietst hebben. Ik moet even zoeken naar het lek, want ik kan door de harde wind het gaatje niet goed horen. Na een paar minuten is het gat gedicht en kan ik naar huis.

Dat voorderailleur gaat er weer op. Dat wordt even een lastig klusje, maar het is niet anders. Want elke keer worstelen met een vette ketting is ook geen pretje. Ik ben nog steeds een beetje van slag ;-)



Route naar Brienenoord
Brug over de Noord

Schip op rivier de Noord

Viaducten bij knooppunt Ridderkerk

De Brienenoordbrug


12 juni 2013

Rondje IJsselmeer

Eigenlijk nooit aan gedacht, aan een rondje IJsselmeer. Maar door een verkeerd verstuurde mail Michiel Ruijter (er zijn kennelijk erg veel Rob's onder velomobilisten) werd de kiem gelegd. In dat mailtje vroeg Michiel mij wanneer ik het rondje IJsselmeer gepland had. Welnu, dat was gisteren.

Ik woon in Gorinchem, dus ik zal vanuit daar eerst bij het IJsselmeer moeten geraken. Het makkelijkst is de route langs het Amsterdam-Rijn kanaal, dus die beslissing was snel genomen. Daarna heb ik uitgebreid gesleuteld aan diverse routes (met de routeplanner van de Fietsersbond), en kwam ik uiteindelijk uit op een route van 392 km. Dat is ver, maar aangezien ik twee weken daarvoor fluitend 200 km had gefietst zou dat geen probleem moeten zijn.

Daarnaast zou het weer goed moeten zijn; niet teveel wind, niet te warm, geen regen. En uiteindelijk gaf het KNMI mij afgelopen dinsdag een groen sein. Drank en koekjes in huis gehaald, appels mee, de track van de route in de GPS en een fris hoofd en uitgeslapen benen. Alles stond klaar.

Toen ik om kwart voor zes vertrok kwam net de zon op. Even buiten Gorinchem was het mistig, prachtige nevelslierten en mistbanken over de kanalen. In die mistbanken werd het koud, mijn onboard thermometer zakt naar 8.5 °C. Even verderop verdwijnt de mist maar laat de zon zich niet meer zien.

Mist bij vertrek vanuit Gorinchem


De route langs het Amsterdam-Rijn kanaal gaat voorspoedig, maar even boven Amsterdam kom ik de eerste hobbel in de route tegen. Op de fietspaden aldaar wordt op twee plaatsen gewerkt. Lekkere actie. Ik keer om en neem een andere route. Maar daar is mijn Garmin het niet mee eens, het apparaat blijft ijzerenheinig vasthouden aan de track. De track opnieuw inlezen lukt even, maar verderop gaat het weer fout. Dan maar geen track, ik gebruik de waypoints wel (die heb ik gelukkig óók gemaakt). Ik ben hier op redelijk bekend terrein dus dat moet geen grote problemen geven.

Ik volg eerst de N247, na eerst in Broek in Waterland een vervelend fietstunneltje gepasseerd te hebben. Als ik weer wil instappen blijkt de ketting van het voorblad te liggen. Deksels en donders ! Ik heb een doekje in het vooronder liggen en weet de ketting zonder vette handen vrij snel weer op z'n plaats te krijgen. Het fietspad langs de N247 ligt er mooi bij, en ik schiet nu weer lekker op. Via Edam haak ik aan op de IJsselmeerdijk. Hier heb ik enkele maanden gefietst, toen ik stage liep in Hoorn. Elke dag vanuit Purmerend, in weer en wind. Met een rechtop fiets en drie versnellingen. De tijden veranderen...

Straatje in Edam

Hoorn kom ik lekker snel door, nadat ik eerst wat vervelende kruisingen heb gepasseerd. Daarna haak ik aan op de Zwaagdijk. Het fietspad langs die weg is goed. Op de weg zelf veel activiteit met trekkers en karren. Sommige trekkers trekken wel zes karren voort, gevuld met iets wat op bloemen lijkt.

Via Wevershoof kom ik aan in Medemblik. Mooi plaatsje. De brug staat open om wat zeilschepen door te laten, op weg naar het IJsselmeer. Dat geeft mij weer de tijd om wat foto's te maken, en wat te nuttigen. Het stadje is gevuld met gepensioneerden, al dan niet met (grijze) baard. Ze kijken wat misprijzend naar mijn rare fiets.

Medembliks terras


In de Wieringerwerf staan veel windmolens, die allemaal flink aan het werk zijn, de wieken naar het westen gekeerd. Dit vind ik geen prettig gezicht, want dat houdt in dat ik zo meteen 200 km wind tegen heb. Geen erg aangenaam vooruitzicht. Ik draai de Afsluitdijk op. De wind is vrij krachtig en komt nog steeds uit het westen, maar het klaart wel iets op, dat dan weer wel. Over de Afsluitdijk valt niet veel te vertellen, hij is recht, en lang.

De zee bij de afsluitdijk

Gemaal bij Medemblik


Driver Rob aan het eind van de afsluitdijk

Schapen aan zee, op de afsluitdijk

In Friesland breekt de zon door. Ik fiets achter de Harlingerdijk en heb zodoende niet veel last van de wind. Via Makkum, Gaast en Workum gaat het naar beneden. Tot mijn verrassing kom ik hier wat heuvels tegen, ik had die niet verwacht, zo dicht langs het IJsselmeer. Bij Koudum gaat het mis met m'n volgende waypoint. Om de een of andere reden wil m'n Garmin mij dwars door het dorp sturen, en daar kom ik pas achter als ik al bijna door het centrum heen rijd. Op zich niet zo erg, ware het niet dat het centrum geplaveid is met kinderkopjes van de ergste soort, zodat alles wat los in m's fiets ligt een nieuwe plaats krijgt, evenals mijn alvleesklier, lever en nieren. Mijn vullingen houden het prima, maar alleen omdat ik mijn kaken stijf op elkaar houd.

Na Koudum wordt het landschap heel mooi, de zon schijnt volop en de velden zijn zó groen dat het bijna pijn aan je ogen doet. Bossen, velden, heuvels en boerderijen sieren het landschap. Hier kom ik opvallend veel fietsers tegen, de rijwielen gevuld met tenten en slaapgerei. Kamperen moet hier een genot zijn.

Na Lemmer ga ik de Westmeerdijk op. Het fietspad is aanvankelijk niet zo denderend (of eigenlijk wel), maar na een aantal kilometers maakt het bonkige asfalt plaats voor een mooi glad baantje. Het IJsselmeer overziend, zie ik tot mijn verrassing dat het windstil is geworden. Het water ligt er glad en rimpelloos bij, de zeilen van de zeilbootjes zijn gestreken. Even verderop wordt het fietspad doorkruist door een leiding, met daarover een rijplaat. Ik vergis mij in de steilte van de plaat en word ondanks de Risse demper gelanceerd. Oeps, toch maar even wat rustiger aan doen. Die rijplaten kom ik nog een stuk of tien keer tegen, en houden het tempo er toch wat uit. Maar het uitzicht over het IJsselmeer is fenomenaal, en daar was het mij om te doen.

Hangjeugd op de Westmeerdijk

Zandhappen op het IJsselmeer


In Urk maak ik even een toeristische route langs de vuurtoren en de haven. De sfeer is rustig en sereen, het toeristenseizoen is nog niet begonnen. Op het vlakke water begint een Urker visser in een motorbootje te zingen, terwijl hij de haven invaart. Het is net of ik in een film zit.

De vuurtoren van Urk


In Flevoland wordt het allemaal wat zakelijker, rechte dijken en windmolens, die er door de windstilte maar passief bij staan. In Lelystad heb ik weer eens een conflict met de route, die mij over een weg stuurt die geplaveid is met bijzonder lompe stenen, waardoor ik niet zo makkelijk verder kom. Nadat ik die hobbel eenmaal genomen heb gaat het verder over de Oostvaardersdijk. Ik verbaas mij over m'n eigen snelheid, na 300 afgelegde kilometers haal ik nog steeds 40 km/h. Dan zie ik aan het gras naast het fietspad dat de wind weer wat aangetrokken is, en ik deze weer in de rug heb. Geweldig !
Even bijtanken in idyllisch Flevoland.


Bij de Hollandsebrug heb ik weer even wat problemen met de GPS route, en kan ik de aansluiting op het fietspad niet vinden. Na wat grote omcirkelende bewegingen kan ik aanhaken, maar de bewegwijzering laat daar wat te wensen over. Aan de andere kant van de brug gekomen word ik uit mijn fietstrance gewekt door een toeter. Ik ken de klank; dit is een Velomobiel toeter ! Ik stop en zie een Strada aankomen. Het is Theo van de Broek, die dagelijks forenst tussen Schiphol en Almere. We maken een praatje en gaan ieder ons weegs.

In de polder tussen krijg ik flinke pech. Ik mis een afslag en flintstone de fiets terug op een oprit van een boerenerf. Als ik verder wil trappen zit de ketting vast. Ik kijk in het vooronder, en zie dat het voorderailleur onder een vreemde hoek staat. Ik kantel de fiets in de berm en inspecteer de schade. Dat ziet er niet goed uit. De ketting geleider loopt tegen het grootste blad aan, en de ketting zit daar dan weer tussen. Geen beweging in te krijgen. Terwijl ik aan het prutsen ben zie ik beweging achter mij. Een boerderijhond bekijkt nieuwsgierig mijn werkzaamheden. Ik vermoed dat hij van Velomobielen niet veel verstand heeft, dus hij zal mij verder niet kunnen helpen, maar te gezien zijn afhangende gezicht leeft hij met mij mee. Dat is in ieder geval iets.

Maar hoe kom ik nu verder ? Ik denk dat door het flintstonen bij het achteruit rijden de ketting het derailleur gepakt heeft en de hele beugel waarop het derailleur zit naar achter heeft gebogen. In ieder geval is er geen beweging meer in te krijgen. Na veel prutsen en duwen weet ik het geheel toch zo te verbuigen dat de ketting met derailleur over het middelste blad ligt. Dan loopt het derailleur nog wel aan, maar er is mee te fietsen. Ik stap weer in en ga voorzichtig op pad. De snelheid valt mee; ik haal met het kleinste blad achter een snelheid van 37 km/uur.

Nadat ik Weesp doorkruist heb kom ik via de Weesperbrug weer op bekend terrein. Het is wederom windstil en het fietsen gaat eigenlijk boven verwachting goed. Ik word alleen wat kriegelig van die ratelende ketting en zet de MP3-speler op. Bij Utrecht beland ik in een horde losgeslagen kinderen. Het is avondvierdaagse en honderden koters maken het fietspad onveilig. De begeleiders proberen wel wat orde in het gepeupel te krijgen, maar daar is geen beginnen aan. Stapvoets passeer ik de joelende menigte, waaruit kreten van schrik en verbazing opstijgen wanneer ik ze passeer. Ik gebruik mijn luide DING/DONG bel, maar dat biedt maar weinig soelaas. Kennelijk wordt dat in die hersentjes geassocieerd met een fiets, en een fiets is ongevaarlijk. Die kan wel wachten. De toeter dan maar. En hee ! Dat werkt wel. Onder het slaken van luide kreten springen ze opzij. Een toeter is natuurlijk van een auto, en die is een stuk gevaarlijker. Dat die toeter van een ongevaarlijke fiets komt zien ze pas als ik al voorbij ben.

Om 8 uur, een uur later dan gepland, kom ik, een beetje moe maar voldaan, weer thuis aan. Met een kilometerstand van 406 op de teller. Ondanks de pech een geslaagde dag.

Hieronder nog wat foto's en de video.



Mist boven het Merwede Kanaal


Gezelligheid op de Afsluitdijk

Schip in de haven van Makkum

Huisje aan dijk bij Gaast

Oude scheepswerf in Workum

Oude scheepswerf in Workum

Oude scheepswerf in Workum

Op de Hoitebuorren

Boerderij in het groen

De Quest op de Westmeerdijk

Urk in zicht !

De vuurtoren van Urk

IJsselmeer route 2013 (406 km)