10 september 2014

Kinderdijk in de herfst

Afgelopen zondag was het mooi fotoweer. Normaal gesproken fiets (of kachel) ik een rondje Gorinchem - Rotterdam - Vianen - Gorinchem. Maar deze ochtend had ik zoiets van, laat ik eens gaan kijken hoe Kinderdijk erbij ligt vandaag. Dus ik op weg met m'n Sony RX100 in het zijvakje van m'n fiets. Om precies op tijd bij Kinderdijk aan te komen.


Fiets neerzetten en plaatjes schieten.


Alleen wat eendjes in het water, een enkele verdwaalde fotograaf en een vroege honden-uitlater.






24 juni 2014

Naar Dronten voor de achterbrug

De simpele klus waarover ik de vorige keer schreef, was toch niet zo simpel als ik aanvankelijk dacht. Nadat ik de getoonde foto's naar Velomobiel.nl gestuurd had merkte Allert op dat er een kleine scheur zichtbaar was in de achterbrug (zie foto's onderaan). Ik had twee keuzes: of de brug demonteren en opsturen naar Dronten, of even langs komen fietsen om deze te laten lassen. Nu is het hoogzomer en is de temperatuur niet al te onaangenaam, dus dan is een keuze snel gemaakt.

Langs het Merwedekanaal
Met de fietsrouteplanner een leuke en snelle route uitgestippeld en ik op maandagochtend op pad. In Utrecht begon het feest helaas al, over een flinke lengte was men bezig met het wegdek. Dat werd dus omrijden. Even verderop dacht ik een mooie route gevonden te hebben die mij door het noorden van Utrecht zou voeren. Op zich was deze route wel mooi, ware het niet dat ik om de 50 meter moest stoppen voor de rijkelijk geplante stoplichten, die natuurlijk allemaal op rood stonden. 

De weg die mij van Groenekan richting Hilversum bracht was ook al niet veel beter; een rammelig tegelpad weerhield mij ervan de snelheid op te kunnen voeren. Bij Hollandse Rading zocht ik de bossen op. Een mooie route, daar niet van, maar op het schelpenpad kon ik de snelheid ook niet echt opvoeren.

Het Maartendijksche Bosch
Eenmaal uit het bos begon het feest pas goed, weer wat werkzaamheden en vervolgens weer een omleiding, die mij over een onverharde weg leidde. Kilometers lang reed ik niet harder dan 10km/h, terwijl mijn ingewanden door het gerammel en gebots ondertussen alle kanten op stuiterden. Een tweetal aggressief grommende en blaffende honden die aan het eind van de weg nog eventjes 'gezellig' met mij mee dribbelden vervolmaakten het feest.

Bij Huizen reed ik over de brug Flevoland in. Hier zou alles goed komen, dacht ik. Ik werd echter aangehouden door een vriendelijke man in een auto die mij vertelde dat de weg verderop geblokkeerd was, vanwege, u raadt het al, wegwerkzaamheden. Ik in de rats, want in de Flevopolder vind je niet zo snel een andere route zonder kilometers om te moeten rijden. Aarzelend reed ik verder naar de afzetting, en zag tot mijn opluchting dat het fietspad dat ik moest hebben nog vrij was. Zonder verdere problemen legde ik de laatste tientallen kilometers naar Dronten af.

Op het thuishonk
Om 10 uur in de ochtend kwam ik aan. Helaas was het druk; er waren nog twee wachtenden voor mij en Allert stond er vandaag alleen voor. Er stonden twee Duitsers die een mooi uitgevoerde Quest kwamen ophalen. Verder was er nog iemand die zijn Strada rijklaar liet maken voor de Great Baltic Sea Ride. Aan de stamtafel boven aten en dronken we wat. Sinds ik hier negen jaar geleden mijn Quest bestelde is er eigenlijk niets veranderd, behalve (waarschijnlijk) de computer, en de Senseo op het aanrecht.

Dan ben ik aan de beurt. Allert last een extra plaatje op de achterbrug. Verder worden de twee delen van de gebroken pen weer aan elkaar gelast. Terwijl Allert nog bezig is met de Strada knutsel ik de achterbrug weer op z'n plaats, en kan ik weer, weliswaar twee uur later dan gepland, vertrekken.

Drukte bij Velomobiel
Tot aan Huizen houd ik dezelfde route aan. Daarna probeer ik via Blaricum, Laren en het noorden van Hilversum het Amsterdam-Rijn kanaal te bereiken, want ik wil Utrecht zoveel mogelijk ontlopen. Deze route is in ieder geval wat beter dan die van de heenweg, maar echt ideaal is het nog niet, mede omdat ik wederom tegen wat wegwerkzaamheden aanloop.

Flevoland ten voeten uit
Maar landschappelijk gezien is het allemaal erg verantwoord; Blaricum en Laren liggen er in de zon prachtig bij, de Westerheide boven Hilversum ziet er puik uit, en de Loosdrechtse plassen schitteren in het zonlicht. Erg mooi allemaal. Nabij Mijnden heb ik weer aansluiting op het fietspad van het Amsterdam-Rijn kanaal, en nadat ik met het fietspontje (waar mijn Quest overigens maar net op past) ben overgestoken, is het terrein voor mij weer bekend.

De Westerheide boven Hilversum
In een lekker vaartje en met de wind in de rug rijd ik richting Vianen. Ik stop bij een terrasje omdat ik weer eens door m'n lading drinkwater heen ben, en de interne motor bijna droog staat. Er passeren veel mensen in oranje folklore, het is half zes en de kroegen beginnen vol te druppelen voor de aanstaande WK-wedstrijd tussen Nederland en Chili. Ik doe mij tegoed aan twee flinke glazen cola en ga weer op pad.

Om kwart over zes ben ik thuis, en zit nog wat na te dampen in de tuin terwijl links en rechts in de stad zo af en toe kreten van afschuw worden afgewisseld door luid gejuich. Ik kan niet helemaal epibreren wat de uitslag is, maar dat hoor ik ongetwijfeld later wel. In ieder geval is de operatie geslaagd, en heb ik er weer een mooie fietstocht op zitten (van 240 km overigens).


De afgelegde route
De scheur in de brug

Weer netjes gelast en opgekalefaterd

14 juni 2014

De Breuk

Als je weet waar je moet zoeken is een probleem zo verholpen. Ik werk in de automatisering, en weet daar dus alles van. Maar ook op fietsgebied gaat deze regel op. Enkele weken geleden hoorde ik aan het eind van een lange fietsrit een luide metaal-achtige 'ping' vanachter mijn fiets komen. Ik zou dit weer direct vergeten zijn, als ik niet het weekend daarop naar de Zuidoost Beemster moest fietsen.

Ik was nog geen paar honderd meter onderweg of ik hoorde bij de eerste hobbel in de weg mijn achterwiel tegen de binnenkast aan schuren. Omdat ik met een Risse demper rijd, vermoedde ik dat deze mogelijk leeg was gelopen. Nu heb ik het pompje voor de demper gewoon altijd mee, dus dat was geen probleem.

Wat wel een probleem was, was de bestuurder van de fiets. Het was nog vroeg, en ik was kennelijk nog niet helemaal wakker. Ten eerste had ik geen idee wat de druk ook alweer moest zijn. Ten tweede; hoe moest ik het ventiel ook alweer aansluiten ? Ik pruts het een en ander, en met een korte sis hoor ik het laatste restje lucht uit de demper lopen. Hoe ik ook rommel en pruts, het lukt mij niet om er weer lucht in te krijgen. Sukkel. Waarom neem ik die zooi ook mee als ik niet weet hoe er mee om te gaan ? Kluns.

Maar zo'n kluns ben ik nu ook weer niet, want de oude demper ligt ook nog ergens in m'n fiets ! Ik rommel wat in het vooronder en heb het ding weldra gevonden, ergens tussen mijn gereedschapstas en een reserve band. Risse eruit, oude veer erin, en fietsen maar weer.

Maar wat hoor ik ? Nog steeds loopt de band lichtjes aan bij elke hobbel !! Wat is dit nu ?? Als fietsend zit ik mij af te vragen wat hiervan nou de oorzaak is. Heb ik de stelschroefjes van de achterveer te kort ingesteld, waardoor de veer te kort is ? Vreemd. Ik fiets die dag 200 kilometer zonder verdere nare voorvallen en vergeet het weer een beetje.

Tot afgelopen weekend. Een mooie tocht naar Kinderdijk gemaakt, en weer klinkt het aanlopen van de achterband mij als helaas al te bekende vervelende muziek in de oren. Eenmaal thuis gaat het hele achterwiel eruit, voor een grondige inspectie van de wielkast. Zo te zien heeft het loopvlak van het wiel NIET tegen de binnenkant van de wielkast aan gelopen. Vreemd.... Ik inspecteer de achterband nog eens goed, en bespeur heel lichte slijtplekken aan de zijkant van de band. Een blik in de wielkast leert mij dat het achterwiel waarschijnlijk tegen één van de moertjes heeft aangelopen. Hmm. Dan lijkt het erop dat het de ophangbrug moet zijn die niet helemaal meer in orde is. Ik ben bang dat de hele brug gescheurd is en durf eigenlijk niet te kijken, tot deze zaterdag ochtend...

Ik uit bed. Fiets uit bed. Zitje omhoog. Kettingbeschermer opgetild. Probleem gevonden !! In 30 seconden !!


Deze stang kende ik natuurlijk al wel, en ik weet nu ook precies waar deze voor dient. Het leven is soms erg simpel, en zeker deze zaterdag ochtend. Ondertussen heb ik een mailtje naar velomobiel.nl gestuurd, deze reparatie wordt gelukkig een fluitje van een cent.

18 mei 2014

Rondje Rotterdam in acht panorama's



Om het mooie weer van gisteren te vieren, een mooie fietstocht gemaakt. Een rondje Rotterdam in acht panorama's

De Achterlandse molen

De Ammerse kade

Kinderdijk

Langs de A15 bij Ridderkerk

Viaducten bij Ridderkerk

Over de Brienenoord brug

De brug bij Vianen

Langs het Merwede Kanaal
Een mooie tocht van 130 km.

En als toegift nog een routeplaatje:
Gorinchem - Rotterdam - Vianen - Gorinchem

31 maart 2014

Klapband

Vorige week verbleef ik ziek thuis. Uiteindelijk toch geveld door een licht griepje, dat mij net zoals een jaar geleden aan huis kluisterde. Ik zat met een snotterig hoofd achter de computer toen er vanuit de tuin een doffe knal opsteeg. Hoewel mijn ervaring met klapbanden niet bijster groot is, herkende ik het geluid wel als zodanig.

Toen ik een half uur later met een duf hoofd ging kijken zag ik het al aan de scheve stand van de fiets: de linker voorband was leeg. Bij nadere inspectie bleek dat deze inderdaad geklapt was, doordat de binnenband zich door de canvas wang van m'n F-Lite bandje had gewurmd, en daar de spreekwoordelijke geest had gegeven, met voornoemd geluid als eindresultaat. Bij Wim Schermer gelijk twee nieuwe banden besteld, en besloten de boel te vervangen als ik mij weer wat beter voelde.

Einde band
Omdat de band maar één jaar onder de fiets zat, verbaasde mij het wel dat de band er zo snel de brui aan had gegeven. Bij nadere inspectie bleek dat de banden bij maximale stuur-uitslag tegen de binnenkant van de wielkast aanlopen, en daar voor overmatige slijtage van het rubber zorgen.

De F-Lite band is aan de zijkant relatief dun, dus zal deze een stuk sneller doorslijten dan de banden waar ik voorheen mee fietste. Ik zal in het vervolg de bochten toch wat behoudender moeten aansnijden, om te voorkomen dat ik in 2015 weer met een klapband kom te staan, want ik moet er niet aan denken dat dit gebeurd zou zijn op het moment dat ik met volle vaart de Brienenoord brug af kom denderen. Misschien heb ik een trouwe Velomobiel-Bescherm-Engel op m'n rode smurfenmuts zitten, maar de klapbanden die ik tot nu toe gehad heb (2!), vonden plaats op het moment dat de fiets stil stond. Of dit puur toeval is, of door een door mij niet begrepen natuurkundig / quantum mechanish verschijnsel moet nog blijken. Daarvoor moet ik eerst meer klapbanden hebben gehad, maar ik voel er weinig voor om dit experiment uit te gaan voeren.

Ik heb in ieder geval na de bandenwissel van een week geleden weer een compleet stel nieuwe bandjes onder m'n fiets zitten. Nu eerst nog herstellen van de griep, want ik voel mij nog niet helemaal je-dat.



24 maart 2014

Afscheid van achterband

Na 7 jaar en 20.000 kilometer (even voer voor de statistici onder ons) afscheid genomen van m'n oude trouwe Kojak achterband. De aanleiding was een lek dat ik een week of twee had opgelopen. Niet eens een groot lek, maar zo'n langzame sisser.

Tijdens het plakken van de binnenband viel mijn oog op de buitenband. Deze zag er uit als een flinke Zwitserse gatenkaas, en ik verbaasde mij erover dat ik de laatste tijd niet meer lekken had gereden. Bovendien was één van de wangen van de band verdacht dun geworden. Tijd dus voor een nieuwe. Maar welke ? Ymte kwam met een aantal bandjes, en op de website van Wim Schermer kwam ik een mooie test tegen van een aantal 26" banden.

de Zwitserse gatenkaas.

Mijn keuze viel op de Marathon GreenGuard. Na twee dagen werd de band in een grote doos door Tante Pos afgeleverd. Het omleggen vergde enige overreding; de band is stugger dan de Kojak. Toen de band vers uit de doos kwam dacht ik dat deze flink veel dikker en volumineuzer was dan de Kojak, maar toen de band eenmaal om de velg lag viel dat reuze mee.

De Schwalbe Kojak

De Schwalbe GreenGuard

Afgelopen zondag heb ik er een testritje mee gereden (107 km, oké, niet echt een testritje, meer een testtocht). Maar door een aanzwellend griepje kon ik niet goed beoordelen of de band nou lichter rijdt dan de Kojak of niet. Daarvoor zal ik een nieuwe tocht moeten uitvoeren bij betere gezondheid. Maar dat is niet erg, want de lente komt eraan :-)

14 januari 2014

Fotografen

Enige tijd niet gefietst. De reden daarvoor is niet van persoonlijke aard, maar een technische. Tijdens onze vakantie in Venezuela had m'n fiets een tijd stil gestaan. Daar komt nog bij dat na de vakantie het weer ook weer niet je dat was. In de tussentijd zag roest zijn kans en wist de rechter rem zodanig aan te pakken dat fietsen niet leuk meer werd.

Vervolgens heeft het weer enige weken geduurd voordat ik tijd, en vooral zin had om het mechaniek aan te pakken. Afgelopen weekend was dat moment. Fiets op z'n kant, moertjes los, splitpennen eruit en het wiel eruit. Van roest was eigenlijk helemaal geen sprake, maar wel van vuil. De borgveren rond de asjes van de rem (hoe heten die dingen ?) krijg ik niet los, maar met een beetje dunne olie loopt alles weer als een zonnetje. Wel oppassen dat die olie niet op de trommelrem komt natuurlijk. Na een half uur zit alles weer in elkaar.

Afgelopen zondag dus even wezen fietsen. Het is nog donker als ik vertrek. Ik heb mij voorgenomen dat ik weer eens naar Kinderdijk ga, een tijd niet geweest. Ik probeer de remmen eens. Oeps, dat valt tegen; ik knijp de rem helemaal tot op de stang van het stuur. Van een acceptabele remweg is geen sprake. Maar goed dat er geen hond op de weg is. Een beetje rustig aan dan maar deze ochtend.

Ik kom bij Kinderdijk aan als het mooi begint te schermeren. Ik had al eens eerder geschreven dat er rond zonsopgang altijd wel een of twee fotografen lopen te ijsberen. Maar nu is dat een hele kudde. Ik geef ze geen ongelijk, want het uitzicht is prachtig. Gewapend met flinke statieven, stevige kamera's en een hoop glas in de lens wachten zij het mooiste moment af.

Ik kruip uit m'n fiets en neem mijn kleine kameratje mee (een Sony RX100). Heb geen ruimte voor een hoop glas, statief en bluky kamera in m'n fiets. Maar met een lensopening van f1.8, en een vaste hand kom ik een heel eind. Een impressie.










Binnenkort maar iets doen aan mijn remmen, want ik heb de remweg van een volbeladen olietanker. Met wind mee.

08 september 2013

Zomerritjes

Toch nog een paar maanden niets van mij laten horen. Dat komt zo, er is eigenlijk niets gebeurd. Geen pech met assen of derailleurs. Geen onderhoud. Geen mega-lange fietstochten. Heb ik dan helemaal niet gefietst deze zomer ? Jawel, veel zelfs, voor mijn doen dan.

Elke zondag ochtend maakte ik, als het weer het toeliet, een flinke tocht van ruim 100 kilometer. Iedere keer hetzelfde rondje. Gorinchem - Brienenoord brug - brug bij Vianen - Gorinchem.

Waarom dan wel ? Enerzijds houd ik van ronde getallen, en honderd kilometer is een mooi rond getal. Anderzijds lichter tussen Rotterdam en Nieuwegein langs de N210 een prachtig stuk fietspad, dat MOET bereden worden. Door mij dan. En dan hard. En dan ook nog wat foto's maken. Dat dan weer wel natuurlijk.