25 juni 2017

Een druilerige dag met paarden



Brug over de A15 bij Papendrecht

Vandaag een druilerige dag, maar niet druilerig genoeg om er niet met de fiets op uit te trekken.Voordat ik in de fiets stap, check ik de laatste whatsapp berichten op mijn telefoon. Mijn vader is op dit moment met zijn broer aan het toeren in Zweden. Zij vermaken zich prima, maar in een van de laatste berichten maken zij melding dat het daar 9°C is, en dat de massaal aanwezige muggen zich daar helemaal niets van aan trekken.


Ik stap zoals gewoonlijk vroeg in de fiets, en de zon schijnt zo af en toe nog door de laag hangende wolken. Met een schamele 17°C en het volledig ontbreken van stekend ongedierte is het hier toch een stuk aangenamer dan in Zweden. Nu heb je van muggen in een Velomobiel niet zo heel erg veel last, tenminste, als je een bril op hebt en je mond dicht houdt.

Omdat de wind uit het westen komt doe ik (weer) een rondje Rotterdam. Ik vind het altijd heerlijk fietsen vanuit Rotterdam richting Vianen. Een mooi fietspad langs de N210, met de wind in de rug, en dat 34 km lang. Dan mag het van mij best een beetje druilerig zijn.



Langs het Merwede kanaal wordt het toch nog even (een beetje) spannend. Ik kom een paard met wagen tegen op de Kanaaldijk. Ik zie het voertuig gelukkig op tijd, want al op een paar honderd meter afstand gaan de oren van de viervoeter spits omhoog. Ik stop en wacht af. Eén van de wagenmenners  gebaart mij om door te rijden, maar op het moment dat ik een paar duimbreedten ben gevorderd gaat het dier stroef in de ankers. Dus ik maar weer stoppen. De collega-menner stapt uit, en met één man op de bok en één man aan de teugels wordt het weerbarstige dier voort getrokken.

De situatie is hier vrij hachelijk, met links een diepe greppel met sloot, en rechts het kanaal. Maar met vereende krachten wordt het wild bokkende dier langszij getrokken, terwijl ik het bemoedigend toespreek. De heren bedanken mij voor het stoppen, en wij gaan ieder ons weegs...




19 juni 2017

Nieuwe kogelgewrichten

Toen ik twee weken geleden mijn fietscomputer verving, moest het voorwiel eruit om de sensor te vervangen. Van een van de kogelgewichten kwam een stuk roest los zo groot als een vingernagel en zo dik als een munt. Mja...

Nu wist ik wel dat de kogelgewrichten er niet al te best bij hingen, maar nu werd het toch tijd om aan vervanging te denken, vooral omdat ik de indruk had dat er toch wel erg veel speling in de stuurbeweging begon te zitten. En bovendien wilde ik niet het risico lopen dat één van de gewrichten af zou breken op een moment dat dat helemaal niet goed uit zou komen, bijvoorbeeld in een bocht. Met hoge snelheid genomen, terwijl ik net in word gehaald door een vrachtwagen. Brrr, maar even niet aan denken.

Ik dus contact op genomen met de heren van Velomobiel. Helaas hebben ze niet alles op voorraad, kennelijk worden er bij de nieuwe Velomobielen tegenwoordig andere onderdelen gebruikt. Maar na een weekje wachten is dan toch het pakket binnen. Afgelopen weekend aan de slag dus...

Eerst de fiets maar op zijn kant en langs de bouwmarkt voor een flesje WD40. Dit laat ik even intrekken...


Nu dan de elf jaar oude roestlaag (mijn fiets stamt uit 2006) een beetje los is geweekt kan ik beginnen met het verwijderen van de splitpennen en de slotboutjes. De splitpennen gaan makkelijk los, want ik smeerde de gewrichten zo ongeveer eens per één à twee jaar. De boutjes komen gelukkig ook makkelijk los, en in de tijd van een poep en een scheet heb ik de hele boel weer in elkaar.



Nu het uitlijnen. Ik heb hiervoor nog een beugel in de garage liggen, die ik jaren geleden eens ergens op de kop heb weten te tikken. Alleen nog nooit gebruikt. Ik ga op internet op zoek naar een handleiding. De eerste 'hit' is er een van de Quest en bevat niet alle informatie die ik nodig heb. De tweede hit is de goede. Een handleiding die destijds door de heren van Alleweder is geschreven. De prijzen van de diverse onderdelen staan er ook nog bij vermeld, netjes in guldens. Een vreemd gezicht (Rubberring f 1.00, Uvex bivakmuts, f 25.50). Kennelijk ben ik de Euro na 16 jaar eindelijk ontgroeid.

De volgende dag was het tijd voor een proefrit. Rotterdam maar weer. Om half zeven in de ochtend schijnt de zon al volop.


 In Rotterdam, bij de Erasmus brug is het nog stil. Erg stil.


 De Erasmus brug met gebouw De Rotterdam (in het midden)


 De lange proefrit was geslaagd, 120 km schoon aan de haak. Tegelijkertijd nog diverse pelotonnetjes verschalkt, want dat moet ook natuurlijk ;-)


14 juni 2017

Nieuwe fietscomputer en (foto) ritje


Begin juni was mijn moeder jarig. Sinds ik rondrijd in mijn Quest ga ik met de fiets naar haar verjaardag. In totaal een ritje van 180-200 km. Helaas begaf op de terugweg mijn oude trouwe CatEye het. Ik hoorde het relaitje van de sensor klikken, de kabel was onbeschadigd, maar geen snelheid in op het display. Tijd voor een nieuwe dus.

Ik naar de lokale fietsenwinkel en mij laten voorzien door een draadloos exemplaar. Kijken of dat bevalt. De sensor ging weer op de oude plaats op het linker voorwiel. De enige kleine uitdaging was het monteren van een beugel voor het fietscomputertje. Gelukkig heb ik een 3D printer, dus een aangepaste beugel was zo gemaakt, en het hele klusje was binnen een uurtje gepiept.


Toen de meter er eenmaal inzat, was het tijd voor een testritje. En dit heb ik afgelopen zondag gedaan. Naar de Biesbosch en omstreken. Het weer was rustig en klam, en het beloofde een broeierige dag te worden.

De Biesbosch bij Werkendam

Ik verbaas mij iedere keer over de stilte in dit gebied, en zo was het ook nu weer. Nu ben ik natuurlijk altijd vroeg (zo ook nu). Dus dat helpt. Maar in de wijde omgeving was niets anders te horen dan het fluiten van vogels. Heerlijk.


Woudrichem aan de Merwede


Eenmaal weer terug in Gorinchem slaat de drukte toe; veel motoren, fietsers en auto's. Dat heb ik gelukkig allemaal gemist. En oh ja, de fietscomputer doet het prima. Hier nog even een plaatje... (het is een BBB BCP 15W)

28 mei 2017

Weer eens een fotoritje


In een paar weken tijd is het in Nederland snel gegaan; schreef ik nog niet zo lang geleden dat ik een fris fietstochtje langs Kinderdijk had gemaakt, en dat het nog minder lang geleden dan toch eindelijk lente leek te worden, de afgelopen dagen is het onvervalst zomer. En dat terwijl het eigenlijk nog gewoon lente is. Verwarrend allemaal.

Gisteren was het broeiend warm. Eigenlijk te warm om te gaan fietsen. Gelukkig kreeg de natuur afgelopen nacht een verfrissend buitje. Vanochtend was het lekker afgekoeld en ben ik in alle vroegte in de fiets gestapt.

De laatste wolken restjes spoedden zich richting het oosten, terwijl ik mij naar het westen begeef. Er staat nauwelijks wind, en dat is mooi voor spiegelende watertjes en kanalen.


Toch nog weer even naar Kinderdijk geweest. Heb ik al een paar weken niet bezocht. Eenmaal aangekomen verbaas ik mij over de hoeveelheid mensen die aanwezig zijn. Om precies te zijn; nul. Een mooi rond getal. Zo erg vroeg ben ik hier nou ook weer niet. 's Winters sta ik rond deze tijd te dauwtrappen met nog een paar handen vol andere fotografen. Maar nu dus niemand. Verbazend toch ?

In alle stilte geniet ik van het uitzicht, vogeltjes kwetteren in het riet, jonge eendjes langs het water, trossen ganzen met een hele zwik uit de kluiten gewassen kuikens peddelen door de spiegel die vanochtend alleen voor mij is neergelegd.


15 mei 2017

Lente !!




Zondag ochtend een lekker ritje gemaakt door de polders tussen (ruwweg) Gorinchem, Vianen en Culemborg. De natuur lag er lekker groen en sappig bij. Laat nu de hooikoorts maar komen ;-)




17 april 2017

Koude eerste paasdag

Afgelopen eerste paasdag even een tochtje gemaakt naar Kinderdijk. Ik had geen zin in een lange tocht. Hoewel het vandaag kouder is dan afgelopen kerst, is het gelukkig wel wat groener. Wanneer ik om half acht bij de molens aankom, lopen er twee fotografen wat verloren rond. Niet meer de drukte van afgelopen winter, toen er rond hetzelfde uur busgewijs fotografen aangevoerd werden. Ik plant mijn quest weer bij de paaltjes en maak een panorama.



Verderop aan het water zit een rijtje vissers aan de waterkant, onderling een afstand van vijftig meter aanhoudend, want dan hoef je niet met elkaar te praten. Ingepakt tegen de snijdende noorden wind zitten ze ineengedoken achter hun carbon hengels, schepnetjes en viskoffertjes. Scooters langs de waterkant, aanhangertje erachter. Ik denk bij mijzelf "waarom zitten die mannen niet gezellig thuis bij de vrouw met een eitje aan tafel, in plaats van de hele dag naar een dobber te zitten staren ?"

Wanneer ik de eerste dobberaar passeer kijk hij mij misprijzend en hoofdschuddend aan, met een blik van "wat ben jij een halve zool in die fiets". Ondertussen denk ik iets in de trant van "wat ben jij een halve zool daar bij die waterkant". Gelukkig en warm fiets ik naar huis, naar mijn vriendin. Eitje eten.


02 april 2017

Mistig lente tochtje

Gisteren mijn ketting ontdaan van alle stof en vuil van het afgelopen jaar en weer voorzien van een lekker laagje kettingvet. En om de ketting eens lekker 'in te rijden' heb ik deze ochtend een mistig lente tochtje ondernomen. Ik had mij voor de gelegenheid toch nog in wintertenue gestoken, en dat was niet voor niets, want de thermometer in mijn fiets wees 6°C aan. Het was mistig toen ik om half zeven instapte. Ik ben een vroege vogel, zelfs in het weekend. De andere vroege vogels twinkeleren al volop. Net buiten Gorinchem steek ik de brug over het van Steenenhoek kanaal over. De brug licht er mooi bij, zo in de mist.


Ik rijd deze ochtend mijn Gorinchem-Rotterdam-Vianen-Gorinchem rondje. Een tocht van ongeveer 110km. Bij Rotterdam kruis ik net na zonsopkomst de volgende brug; de van Brienenoord. Weer een mooi plaatje..


Ik wend de steven en rijd richting het oosten. Ik verwachtte dat de mist met het opkomen van de zon wel zou optrekken, maar dat valt tegen, en zo af en toe is het zicht behoorlijk beperkt. Ik passeer Bergambacht en Schoonhoven via de N210, en besluit daar het laatste stuk naar de brug bij Vianen over de Lekdijk te rijden. Ook hier weer mist.


Bij de molen bij Meerkerk stop ik een laatste keer om de benen te strekken, wat te eten en te drinken en om wederom een foto te maken. De lente gaat nu toch echt wel beginnen....




05 februari 2017

Andermaal Kinderd..., oh nee, de Biesbosch.



Deze ochtend was het op het moment dat ik de fiets in stapte druilerig en donker. Weliswaar windstil en droog, maar toch niet echt weer waarbij je denkt: kom, ik ga eens een lekker fietstochtje gaan maken. Toch maar gedaan, dat fietstochtje. In de hoop dat het in de loop van de ochtend, bij het opkomen van de zon, toch nog wat beter zou worden. Vandaag maar eens niet naar Kinderdijk, maar naar de Biesbosch. Al jaren wordt er daar gegraven en met zand heen-en-weer gereden, om de rivier bij hoogwater wat meer ruimte te geven. Sinds enige maanden zijn de laatste bulldozers en graafmachines uit het landschap verdwenen, en kunnen de vogels hun nieuwe onderkomen betrekken. Net na Werkendam lag het landschap er zoals hieronder bij. Donker en grauw, en een beetje miezerig. Zelfs de vogels lieten het afweten. Geen kip te bekennen.


Gelukkig kwam daar nadat de zon ietwat aarzelend boven de horizon was geklommen wel wat verandering in.


 .. en even later (u raadt het reeds), werd het dan toch nog mooi. Blij dat ik deze ochtend dan toch weer in de fiets gekropen was.

 





29 januari 2017

Andermaal Kinderdijk


Het begint bijna een sleur te worden, maar deze ochtend was ik dan toch weer naar Kinderdijk gefietst. Goh, waarom toch Kinderdijk ? Nou, ik had mij bedacht dat het met de ingevallen dooi wel mooi zou zijn, het ijs ligt nog op de kanalen, en dat geeft een mooie doffe glans op de foto's. Welnu, ik was niet teleur gesteld.


De molens lagen er weer prachtig bij. Het enige dat ik moest doen is twintig minuten wachten totdat de zon zich boven een hardnekkige wolkenbank had uit geworsteld. Toen kreeg het landschap ineens meer glans. Er waren deze ochtend niet veel mensen op de been. Sterker nog, de brug die vorige week bijkans bezweek onder de fotografen, lag er stil en verlaten bij. Mooi kans om eens een panorama foto van fiets en brug te proberen (zie intro foto).


Ik vergis mij in de temperatuur. Hoewel het zowat 8°C scheelt met vorige week, staat er een straf briesje, dat in staat is om mij in het half uur dat ik mij buiten de fiets begeef toch wel weer tot op het bot te verkleumen. Ik versaag echter niet, en blijf ijzerenheinig door klikken.


Hier mijn fiets, trouw wachtend bij het lokale VVV-bordje. Wanneer ook de accu van mijn camera mij vertelt dat het welletjes is geweest, kruip ik dan toch maar in de fiets (nou vooruit, nog één plaatje).


Het was weer mooi geweest.

23 januari 2017

Kinderdijk


Het was gisteren weer raak: prachtig vriezend weer, en in tegenstelling tot begin december vorig jaar ook nog eens schaatsweer. Dus werd het eens tijd om in alle vroegte in de fiets te kruipen om gewapend met foto toestel en een paar lenzen de buurt rond Kinderdijk eens onveilig te maken. Om de een of andere reden heb ik er een neus voor gekregen; ik was weer precies op tijd om verslag te doen van de zonsopkomst.

Ik was vanochtend niet de enige, een paar handen vol fotografen waren al aanwezig om gewapend met flinke statieven en stevige bontkragen dit fenomeen vast te leggen. Hoog in de hemel klonk het zoemen van een tweetal drones die als overspannen hommels over het ijs heen en weer vlogen. Dat worden weer mooie beelden.


Ik waag mij voorzichtig op het ijs, maar dat loopt niet lekker met fietsschoenen. Het ijs kraakt onrustbarend, maar lijkt mijn gewicht toch te kunnen weerstaan.


En zo ben ik drie kwartier aan het schuifelen. Er komen meer schaatsers aan. Dit is voor de fotograaf geweldig, want een winters plaatje is mooi, maar er moeten dan toch wel wat schaatsers in beeld.




Met een tweetal totaal verkleumde voeten en handen als ijspegels kruip ik weer in mijn Quest. In de fiets wil het niet meer echt warm worden helaas, dat gebeurt pas thuis, na een langdurige douche partij.