04 december 2018

Niet zo groen bezig

Afgelopen zondag was het eindelijk eens lekker onvervalst fijn ouderwets Nederlands kloteweer. Prima weer dus om er met een velomobiel op uit te gaan. Fototoestel mee, schuimkap er op en fietsen maar.

Deze ochtend fietste ik langs de Merwede naar de Biesbosch. Zeker in deze tijd is het, afgezien van de vogelaars, heerlijk stil. Van de Biesbosch is de afgelopen jaren een mooi natuurgebied gemaakt, en ik kom er graag.

Ik help regelmatig een handje mee om het mooi te houden, door wat afval van de stranden mee te nemen. De rivier staat nog steeds laag, dus er is nog genoeg strand over waar van alles ligt; emmers, piepschuim, en soms zelfs vreemde dingen zoals een complete halterjurk (katoen, streepje), een opvouwbaar barbecue setje (inclusief spaan) of sterk verkleurde kinder schepjes (zo te zien uit de jaren '70).

Verder met de rit. Ik wil even stoppen bij de pont richting Dordrecht. Tot nu toe heb ik steeds met de wind pal op de neus gereden, maar op het moment dat ik afsla, krijgt de wind ineens vat op de schuimkap, die ik (natuurlijk) niet goed vast had gemaakt. De schuimkap slaat tegen m'n Lexan vizier, die (natuurlijk) ook niet goed vast zit. Natuurlijk rijd ik op dat moment over een brug, en natuurlijk verdwijnt mijn viziertje met een mooie boog in het donkere water. En zo doe ik weer een bijdrage aan de plasticsoep in de oceanen. Shit.

Ik maak dit weer een beetje goed door onderweg weer wat mee te nemen, en vind naast de standaard rotzooi zowaar iets opmerkelijks. Tussen de pas gesnoeide wortels van de braamstruiken langs het fietspad zie ik iets blauwigs en viezigs steken. Wat het moet voorstellen weet ik niet, maar het heeft in ieder geval zijn beste tijd gehad. Mee in de fiets dus.





18 november 2018

Wisseling van seizoenen

In een paar weken tijd zijn we van net-niet-helemaal zomer naar klein-mespuntje winter gegaan. Het kan verkeren in Nederland. De rivier onder de Merwede brug heeft nog steeds last van de droogte. De regens van de afgelopen weken hebben daar niet veel aan kunnen veranderen. Het water staat minstens een meter lager dan normaal rond deze tijd.

Op het moment dat ik in het donker mijn fiets instap, is het rond het vriespunt en er staat een schrale oostenwind. Het ijs ligt op de autoruiten en de late bloemetjes zijn bedekt met een vers laagje rijp. Vandaag wat foto's van de rivier en de de natuur rond de Dordtse Biesbosch.






05 november 2018

De verjaardag van Pa

Afgelopen zondag naar de verjaardag van mijn vader gefietst. Dit is een tocht van 195 kilometer (heen en terug). Ik het verleden ben ik op deze novemberdag wel eens getrakteerd op storm, regen en andere meteorologische ongemakken, maar afgelopen zondag was er een om met goed gemoed naar terug te kijken: vrijwel windstil, droog en zonnig.







30 september 2018

Molens

Een week geleden weer eens naar Kinderdijk gereden. Het was zwaar bewolkt, maar ik had een kleine hoop dat tegen de tijd dat ik aangekomen zou zijn, de zon zich even zou laten zien. Helaas, niet dus. Het bleef zwaar bewolkt. Er liep een vijftal fotografen van een fotoclubje wat mismoedig met statief over de schouder wat heen en weer te slenteren. Maar die zondag was er geen sprake van "Kinderdijk in de ochtend met een mooie zonsopkomst" - plaatjes.  Teleurgesteld door de weergoden gingen de fotografen en ik weer terug naar huis.

Heel anders was het vandaag. Vrijwel geen wind, vorst aan de grond en een heldere hemel. In Gorinchem was het nog wolkenloos, maar in de polders dienden de eerste mistbankjes zich al aan. Deze bankjes werden richting bestemming allengs groter. Toen ik bijna op punt van bestemming was aangekomen reed ik een muur van mist in, met een zicht van minder dan tien meter. Ik was nog even bang dat deze mist een spelbreker zou worden, maar een paar honderd meter voor de beroemde molens klaarde het gelukkig op.

Het was er rustig. Er stond een handvol fotografen, en een enkele irritante drone verstoorde de ochtend rust, maar verder was het de moeite waard.









17 september 2018

Een nieuw seizoen, maar nog geen herfst

Langzaam aan geraken wij toch in een nieuw seizoen. Niet gelijk met volle overgave, want het is nog steeds droog, en de temperaturen zijn alleszins redelijk te noemen. Bepaald herfstig is het dus zeer zeker niet, en de rivieren staan onveranderlijk laag, maar de aarzelende buitjes met zo af en toe een beetje (mot) regen hebben er toch voor gezorgd dat er de afgelopen weken weer wat groen gras, en natuurlijk verse brandnetels op de dijken verschenen zijn.

Met het korter worden van de dagen komen voor de vroege - maar niet zo heel erg vroege - fietser ook weer de mooie zons-opkomsten in beeld. En dat levert gelukkig weer mooie plaatjes op.




05 augustus 2018

Droogte

Dat het de laatste weken nogal droog is, is wel zo'n open deur dat hier eigenlijk niet over hoef te beginnen. De gebieden die er een paar maanden geleden nog groen en sappig bij lagen zien er nu uit als een landschap in de hoge Andes.

De Merwede

Alleen de lama's en cactussen ontbreken. De Merwede ligt er nog wel, maar sommige schepen trekken een flink modderspoor achter zich aan, dus zo erg veel ruimte tussen de schroeven en de bodem van de rivier is er nu ook weer niet.

De afgelopen weken heb ik nog regelmatig gefietst. Nu sta ik (gelukkig) nogal vroeg op, dus kan ik nog fietsen wanneer de temperaturen nog enigszins aanvaardbaar zijn. De schuimkap kan thuis blijven, extra water meenemen is wel nodig.

Viaducten bij Rotterdam
Zonsopkomst bij Gorinchem
Droog gevallen oever bij de Waal
Koeien tussen het riet bij Loevestein
De Amercentrale bij Geertruidenberg
Droge polders bij Drimmelen
De weg bij Lage Zwaluwe
De dijk van het Hollands Diep

10 juli 2018

Brabantse prairie


Hoewel het afgelopen weekend niet extreem warm was, was het wel nog steeds erg droog. Zelfs de graslanden in het altijd zo natte Biesbosch lagen er bruin bij. Omdat het nog lekker vroeg was, deze ochtend nog geen massa's mensen. Her en der een enkele vogelaar, en bij natuurcamping de Knotwilg werden de honden uitgelaten. Verder niets dan leegte.





17 juni 2018

Kreeft op het menu.


Vandaag (zondag) een ritje gemaakt naar Kinderdijk. Omdat het weer abominabel was, had ik geen zin in een langer ritje, vandaar dus. Na een winderige rit kwam ik rond een uur of negen bij de molens aan. Het was er stil. Op dit vroege uur moeten de bussen met toeristen nog komen, en de fotografen komen alleen voor de opkomende zon, en daar moet je rond deze tijd om toch ruim voor zessen je nest voor uit. Ik heb de molens dus voor mijzelf en de enkele plaatselijke bewoner die haar hond uit laat. Na wat foto's van het bewolkte landschap ga ik weer verder.

Op de terugweg door de polders zie ik een flinke mantelmeeuw een duikvlucht in een sloot doen. Hij trekt iets tussen de waterplanten vandaan, maar laat twintig meter voor mij op het asfalt vallen, om er vervolgens vandoor te gaan. Ik stop om het slachtoffer van deze actie te bekijken. Het is een flinke rivierkreeft die op het asfalt naar mij ligt te zwaaien. Voorzichtig pak ik het schaaldier op en breng het terug naar zijn habitat.

Pas thuis lees ik dat die dieren in Nederland als een lekkernij worden beschouwd en een plaag aan het worden zijn, en dat behalve de mens, alleen reigers tot zijn natuurlijke vijand behoren. Meeuwen hebben dit jaar deze lekkernij kennelijk ook op het menu gezet.



19 mei 2018

Ritjes in mei

Boerderij bij de Biesbosch
Kinderdijk
Stilte in de Biesbosch
Brug bij Kinderdijk
In de Biesbosch
Bootje bij Kinderdijk
De dijk langs de Amer, bij Lage Zwaluwe

Vanaf de brug over de Merwede, bij Gorinchem

Kinderdijk

10 april 2018

Lente !

Dat het weer in Nederland binnen een week flink kan veranderen, is natuurlijk bekend. Vorig weekend was ik nog even langs Kinderdijk gefietst. Met een schrale oostenwind en een dichte bewolking was het koud, guur en miezerig, en ik heb van die tocht dan ook geen foto's gemaakt. Heel anders was dat afgelopen weekend, zonnig vrijwel windstil, en nog een lekker temperatuurtje ook.

Het weer was dermate lekker dat ik maar weer eens een rondje Rotterdam gedaan heb. Dit rondje gaat via Gorinchem naar Rotterdam en dan via Vianen weer naar Gorinchem, en is 110 km lang. 's Winters doe ik dit rondje niet graag, omdat m'n voeten na die afstand toch wel behoorlijk verkleumd zijn. Maar nu stonden alle vlaggen op groen, en dus op pad.