26 februari 2018

Koud Kinderdijk

Het is dat ik het mij had voorgenomen, en dat het bundeltje fietskleren al op mij lag te wachten, anders had ik deze tocht niet ondernomen. Het was natuurlijk koud, maar dat niet alleen, er stond ook nog een harde wind. En die kwam pal uit het oosten, en dat hield weer in dat ik op de weg terug flinke wind tegen had. Ik pan mijn tochten altijd zó dat ik op de terugweg de wind in de rug heb, maar ik wilde nu eenmaal naar Kinderdijk deze ochtend, dus ik moest eraan geloven.

Alle fietskleding die ik rijk ben ging aan. Lange broek, korte broek, T-shirt, winter shirt, fleece vest en ten slotte handschoenen en een muts. De schuimkap ging er ook op, zo stook ik de fiets tenminste een beetje warm tijdens het fietsen.

De zon zou deze zondag ochtend om 7:35 op komen, en dat hield weer in dat ik om half zeven moest vertrekken om op tijd voor dit fenomeen aan te komen. Met de wind in de rug en de schuimkap erop wordt het al snel warm in de fiets, en kan ik m'n fleece vest uittrekken. Netjes op tijd kom ik bij Kinderdijk aan. Langs het water staat al een pelotonnetje fotografen in het gelid klaar. Om de één of andere reden kiezen ze toch altijd weer dezelfde plekken uit. Zo zorg je ervoor dat je dezelfde foto hebt als Bertus die naast je staat, en de buurman van Willem, die hier twee jaar geleden ook van die mooie foto's had gemaakt. Erg jammer, want ik hoor van één van de fotografen dat ze deze ochtend één uur hebben moeten rijden. (ik bedenk mij net dat ik net hetzelfde heb gedaan, maar een uur in een Quest telt niet: dat is leuk. Een uur in 'n auto duurt voor mij langer dan een uur in een velomobiel, maar dat even terzijde)

Ik kieper de fiets ergens op een stil plekje in de berm, trek mijn fleece vest weer aan en maak wat foto's. Nog geen schaatsende mensen vandaag, hoewel het aardig vriest, waait het te hard om een ijslaag te kunnen vormen. Alleen in de slootjes, waar het windstil is, is geen open water meer te vinden.








De terugweg valt zoals te verwachten valt niet mee. Al na vijf minuten voel ik m'n gezicht niet meer. Na tien kilometer worden m'n voeten ijsklompen. Stevig doortrappen is het devies om te proberen het nog een beetje warm te krijgen. Dat lukt pas na 40 km verwoed doortrappen. Maar toch al met al een mooie tocht.

3 opmerkingen:

Adri Manhave zei

Bedankt Rob voor je doorstane ontberingen! De foto's zijn weer prachtig!

André Dronkers zei

Mooi Rob, wordt tijd dat ik ook weer eens die kant op ga maar nu nog een beetje te koud

tetetetelacourse zei

Ondanks dat ik elke dag naar Kinderdijk rij, zijn we elkaar daar helaas nog nooit tegengekomen.

Groet
Rudolf.