Rob's Quest 171

Oliebollentocht 2009

2009-12-30T07:25:00.006+01:00

Al verscheidene jaren heb ik ze met lede ogen in de ligfiets-kalender voorbij zien komen: de oliebollen tochten. Iedere keer was er iets dat mij weerhield om aan dit festijn deel te nemen. Ziek. Te ver weg. Geen vakantiedagen meer. Maar dit jaar was het dan zover, het zou gaan lukken.

Anderhalve week voor de bewuste datum gooide een vage keelontsteking nog bijna roet in het eten, maar daarvan herstelde ik gelukkig snel. Op zondag maakte ik al alles klaar: proviand voor onderweg, schuimkap en dakje voor eventuele regen, en het fototoestel mee. Ik liet mijn Garmin een route uitrekenen naar het startpunt, de afstand was ongeveer 42 kilometer en daar zou ik, gezien de route voor een flink deel dwars door Utrecht ging, ongeveer anderhalf uur over kunnen doen.

Ik maandag ochtend om acht uur op stap. Al na ��n kilometer kom ik de eerste velomobielen tegen, en ik haak aan. In het donker zie ik niet wie het zijn, en als het licht was geweest had ik waarschijnlijk ook niet geweten wie ik voor mij had. Ze wijken iets af van de route die ik zelf in gedachten had, maar als ze bij Meerkerk rechtdoor fietsen in plaats van rechts naar Vianen af te buigen slaat bij mij de twijfel toe. En als ze dan vervolgens bij Ameide weer een verkeerde kant opgaan vraag ik mij af of zij wel naar de Oliebollentocht op weg zijn. Misschien bezoeken ze een oude zieke tante in Schoonhoven, of een rijke oom in Gouda......

Maar nee, ze gaan inderdaad naar de bewuste bollentocht, maar zijn de weg een beetje kwijt. Ik bied aan om v��r te gaan rijden. We passeren de brug bij Vianen en rijden een eind langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Bij de Prins Clausbrug gaat het weer even mis: de fietsrouteplanner gidst ons over een trap de brug op. Voor gewone fietsen is er een fiets-duwgoot, maar daar kunnen wij natuurlijk niet tegenop. Gelukkig zijn de treden niet te hoog, en met vereende krachten worden de fietsen de brug op gehesen.

E�n kwartier voor de start komen we aan bij het sportcomplex. Ik word her en der herkend en aangesproken, en moet mij haasten om mij in te schrijven en de contributie te betalen. In groep drie ga ik op pad. De regen die wij vanochtend zo af en toe met vlagen over ons heen kregen is gelukkig verdwenen, net als de sneeuw die tot voor twee dagen nog overal op de paden lag. Ze zon schijnt ons recht in het gezicht, en op die manier rijden wij het centrum van Utrecht binnen. Het schaarse winkelend publiek kijkt verbaasd naar het massaal passerende epoxy.

Op het domplein is het al een flinke drukte; alle velomobielen worden klaargezet voor een groepsfoto, en de wethouder van Utrecht houdt een toespraak. Daarna weer vlug de fiets in en op pad, want het is koud en we koelen met z'n allen flink af. De route voert ons door oud- en nieuwbouw. In Haastrecht is het tijd voor een sanitaire stop en koffie + gebak. De velomobielen kunnen gestald worden op een ruime parkeerplaats voor het dorp. In restaurant De Vier Balken staat het gebak al klaar op de tafels. Goed geregeld. Er wordt heel wat afgekletst, en het is gezellig.

We rijden verder op het voor mij persoonlijk mooiste en rustigste deel van de tocht. De polders boven Haarzuilens liggen er hier en daar nog wit en winters bij. We haken later weer aan op voor mij bekend gebied: het fietspad langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Rond half drie komen we helaas weer aan bij het eindpunt. Sommige mensen laden de Velomobielen gelijk weer in en gaan naar huis, maar ik neem nog even een bak snert plus oliebol. De gebroeders die met mij deze ochtend meegereden hadden (ik ben de namen helaas vergeten), waren oorspronkelijk van plan om met mij terug te rijden, zodat zij in ieder geval snel door Utrecht geloodst zouden worden. Helaas zijn ze beiden zo moe dat ze besloten hebben vandaag niet meer naar het zuiden terug te rijden. Wie wel met mij meerijdt is Toni, hij moet naar het zuiden en heeft voor Utrecht wel wat hulp nodig.

Ik laat de Garmin een route berekenen en we gaan op pad. We worden langs de rosse buurt geleid, en dat merk ik pas als ik een schaars geklede dame in een zeer ongemakkelijke houding voor een vaag verlicht raam zie staan. Ik dacht eerst nog met mijn stomme kop dat ze de ramen stond te lappen..... Verder lopen hier flink wat vage mannetjes rond, die alleen maar oog hebben voor het ge�taleerd vlees. Even opletten dus op dit fietspad.

Het is altijd weer een verrassing welke route de Garmin voor je in petto heeft, en in dit geval worden wij rechtstreeks door het centrum van Utrecht geloodst. Niet erg handig, maar we komen er doorheen. Zodra we het Amsterdam-Rijnkanaal weer over zijn komen we op bekend gebied. De wind is gaan liggen en er hangt een wat dunne bewolking, maar het vriest gelukkig nog niet. In Gorinchem neem ik afscheid van Toni, die verder richting Breda gaat.

Samenvattend kan ik zeggen dat ik dit een geslaagde tocht vond, en wil ik de organisatie hartelijk bedanken. Alles goed geregeld, geen nare verrassingen onderweg (afgezien dan van een flinke berg lekke banden), prettige accommodaties en dito bediening. Op naar de volgende oliebollen tocht.....

In Nederland regent het (bijna) nooit.

2009-11-03T08:03:00.007+01:00

..... behalve afgelopen zondag. En op die ongelukkige dag vierde mijn vader zijn zeventigste verjaardag. Nu moet ik natuurlijk niet zeuren, want dat het die dag zoals wel gezegd wordt onstuimig zou worden, was algemeen bekend. Ik had dus bijvoorbeeld kunnen beslissen de auto te nemen, en m'n velomobiel in de garage laten staan. Dan zou men mij er echter van kunnen beschuldigen een mooiweerfietser te zijn, en dat wil ik niet. Bovendien vond ik het wel een uitdaging, en een velomobiel is er voor gemaakt om met slecht weer bereden te worden.

Om acht uur op zondag ochtend stapte ik dus in m'n fiets. Het was windstil en mistig, en ik kon mij op dat moment moeilijk voorstellen dat het weerbeeld vandaag zo om zou slaan. Mijn ouders wonen in de Zuidoost Beemster, en dat houdt in dat ik een afstand van grofweg honderd kilometer moet afleggen. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik de afgelopen weken weinig heb kunnen fietsen, en net een verkoudheid achter de kiezen heb. Ik doe dus rustig aan.

De Garmin geeft de route aan, die ik overigens voor het grootste gedeelte uit m'n hoofd ken. Alleen in Vianen laat ik mij even gidsen. Er liggen her en der veel bladeren op het fietspad, soms zoveel dat ik maar moeilijk kan onderscheiden waar de bestrating ophoudt. Naarmate ik verder richting het noorden fiets trekt de wind aan en de mist op. Zo af en toe zie ik een schuchter stukje blauw tussen de wolken, maar echt opklaren doet het niet.

Als ik om elf uur in de Beemster aankom is het zwaar bewolkt en donker, maar droog. Ik feliciteer mijn vader met zijn 70ste verjaardag. Fris gedoucht en gewassen neem ik deel aan het feestgedruis. Mijn vader heeft net een weerstation gekregen. Het apparaat belooft regen en wind, dus dat wordt genieten vanmiddag. Gaandeweg het feest zie ik buiten met lede ogen aan dat het steeds harder gaat waaien, maar het blijft vooralsnog droog. Wanneer ik echter rond drie uur mijn fiets weer opzoek, beginnen net de eerste druppels te komen.

Voorzien van schuimkap en dakje ga ik op weg. Met de wetenschap dat ik nu honderd kilometer tegenwind zal hebben, houd ik het tempo vrij laag. Net onder Purmerend krijgt een windvlaag vat op m'n dakje. Het waait gelukkig niet in een sloot of op de drukke weg naast mij, maar blijft keurig in het gras liggen. Ik heb wat aanpassingen aan de standaard bevestiging gemaakt, m'n dakje is van achter met twee lange klittenbanden verbonden met m'n ligfiets. Een van die bandjes heb ik kennelijk niet goed vast gemaakt. Ik zet alles weer vast en kruip mijn droge kuip weer in.

Halverwege de terugweg komt de man met de hamer. Normaal gesproken heb ik voor dit soort gevallen altijd wat zoetigheden mee, maar deze ben ik vanochtend vergeten. Gelukkig heeft mijn moeder mij net voor vertrek nog wat appels uit de tuin meegegeven, en die kikkeren mij geweldig op. De wind en de regen houden flink huis, maar ik zit (relatief) droog. Ik zeg relatief, want door mijn inspanningen wordt het wel wat dampig in de fiets. Verder lekt er langs de bevestigingspunten van de schuimkap water naar binnen.

Het wordt vroeg donker en de verlichting gaat aan. Ondanks de beslagen koplampen heb ik goed zicht. Ik stop weer even voor een appel en een sanitaire stop, en merk dan pas hoe hard het waait en regent. Ik zoek snel mijn droge fiets weer op. Rond zeven uur kom ik moe maar voldaan thuis aan, met honderd zeer natte kilometers achter mij. Toch wel een lekker tochtje.....

Velomobiel en paarden

2009-08-14T13:48:00.004+02:00

Doorgaans verloopt een ontmoeting tussen paarden en een willekeurige Velomobiel op z'n zachtst gezegd nogal stroef. Ik ben voorzichtig met paarden; als ik een ruiter tegemoet kom, minder ik langzaam vaart. Doorgaans is dit voldoende. Is het paard schrikkerig, dan moet ik stoppen. Heb ik te maken met een angsthaas, dan moet ik uitstappen.

Dat het ook anders kan ondervond ik afgelopen weekend. Ik passeerde in alle vroegte een weiland met drie nog naronkende paarden. Toen ik in beeld kwam stonden de dieren haastig op. Een paar honderd meter verderop stopte ik om een paar foto's te maken van wat huppelende konijntjes. Ik was lui, en stapte niet uit. Fotograferen vanuit een Quest gaat prima, heb ik gemerkt.

En terwijl ik zo bezig was, kwamen de dames aan. In vlotte draf en gespitste oren. De laatste meters werden aanmerkelijk voorzichtiger afgelegd. Eerst wat schrikkerig, maar allengs met meer zelfvertrouwen. Nieuwsgierig werd de fiets met inzittende bekeken. Om de status quo niet te verstoren bleef ik rustig zitten. De konijntjes liet ik voor wat ze waren. De paarden waren op dat moment even veel leuker.

Hieronder een paar foto's...............

En nog even 'for the record', op deze close-up is nog net m'n fiets in het paardenoog te zien. Ze durven het dus wel, met een beetje geduld, en wat konijnen.

De verjaardag van ma, v2009

2009-06-07T06:52:00.004+02:00

Afgelopen maandag (2e pinksterdag) was het weer zover; mijn moeder was jarig. Zij woont gelukkig een eind weg. Ik zeg gelukkig, niet omdat ik een hekel aan haar heb (in tegendeel), maar omdat ik dan een reden heb om lekker lang en vooral ver te fietsen, en niets fietst zo lekker als een doel voor ogen.

Ik sta vroeg op en voorzie mij van water en versnaperingen. Het belooft een zonnige dag te worden. Ik heb deze route al meerdere keren gefietst, maar heb nu voor het eerst de Garmin Colorado mee. Thuis had ik 'm al een route laten berekenen die voor 90% overeenkwam met de route die ik voorheen reed. Het fietsplan werd door de software van Onroute op twee plekken aangepast:
1. normaal gesproken reed ik om Vianen heen, maar de planner vond een fietspad door de stad zelf.
2. Onroute ontweek het industrieterrein van Lage Weide, een route die ik normaal gesproken w�l altijd neem.
Met de eerste routeverandering was ik het wel eens: een grotendeels goed fietspad en een vrij autoluwe zone leidden mij vlak langs het centrum van Vianen.
Over routewijziging twee ben ik minder te spreken: om industrieterrein Lage Weide te ontwijken, wordt even uitgeweken naar de oost-oever van het Amsterdam-Rijn kanaal. Dit betekent twee bruggen beklimmen, incluis het nodige bochtenwerk. Met een 'normale' fiets is dit geen probleem, maar met de Quest wil ik dit soort akties zoveel mogelijk vermijden.

Na het passeren van het hierboven genoemde industrieterrein begint de pret voor de echte velomobilist: een kilometers lange rechte asfaltweg, met vrijwel geen mede-weggebruikers. Na Driemond wordt de pret even verstoord door 500 meter klinkerweg, maar daarna begint het asfalt alweer.

Helaas kom ik even verderop een groter obstakel tegen: daar waar de A1 en het kanaal elkaar kruisen, wordt aan de brug geknutseld. Dit houdt in dat fietsverkeer op de westover van het kanaal niet onder de brug door kan. Twee dames zittend aan een tafeltje en gekleed in fluroriserende hesjes, veren op bij mijn nadering. Nee, ik kan echt niet doorrijden en ook vanmiddag is deze route nog bezet. Door middel van gele bordjes worden de fietsers over twee bruggen geleid. Eerst over een spoorbrug, en later weer terug via de fietsstrook langs de A1.

In de tuin van m'n ouders kom ik bij van de fietstocht. De tuin wordt bevolkt door bloemen en vlinders, en iedere keer als er een vliegtuig overkomt beginnen de kikkers in de vijver een kwaak concert. Ik fotografeer heel wat af en kruip rond een uur of drie weer de fiets in. De wind is ondertussen aangetrokken en komt uit het noordwesten, en dit is voor mij de ideale hoek. Langs het Amsterdam-Rijn kanaal fiets ik met de wind in de rug vele kilometers lang tussen de 45-50 km/h. Heerlijk ! Alleen jammer dat er geen racefietsers waren om in te halen.

Na een tocht van 202 km kom ik lekker ontladen thuis.

Soppende banden

2009-05-26T22:08:00.008+02:00

Afgelopen winter was ��n van mijn Primo Comet banden na 8000 kilometer trouwe dienst, overleden. Tijd dus voor nieuw rubber. Bij Velomobiel bestelde ik twee nieuwe banden, type Vredestein HPV slick. Al vanaf het begin was het hommelus, of liever gezegd hobbelus; de banden lagen niet lekker om de velg. Vooral bij lagere snelheden was dit te merken aan hobbelen en trillen, maar ik kon zo op het oog niet zien dat de banden er verkeerd om lagen. Ik hoopte erop dat dit gehobbel na een aantal uren fietsen zou verdwijnen, maar nee, helaas.

Ik zat er al aan te denken er dan maar andere banden om te gooien, tot ik een aantal weken geleden op ligfiets.net bij iemand anders hetzelfde probleem tegenkwam. D� oplossing was de band langs de rand in te smeren met onverdund afwasmiddel en deze dan rond de velg te leggen (met dank aan LBF). Na een half uurtje soppen en glibberen in de garage lagen de twee voorbandjes erom, en inderdaad, ik reed weer als een mes door de spreekwoordelijke boter. Een verademing !

Tijd voor een paar leuke ritjes, 's ochtends naar de vernieuwde Biesbos, waar onlangs in het kader 'Ruimte voor de Rivier' een flink natuurgebied is uitgegraven. 's Winters worden de nieuwe plassen bevolkt door flinke hoeveelheden vreemd gevogelte, maar nu liggen deze er stil en leeg bij. Minder stil is het langs de oevers van die plassen, het is een gekwetter van jewelste. Ik maak een panorama-foto en ga weer op huis aan, alwaar mijn vriendin net slaperig haar bed uit komt.

's Middags verken ik nog wat weggetjes in de Alblasserwaard. Ik dacht dat ik deze streek zo langzamerhand wel kende, maar kom tot mijn verbazing toch nog een paar hele mooie oude dorpjes en landschappen tegen. Aan de horizon geen masten, fabrieken of andere landschap vervuilende gebouwen, maar alleen maar koeien, weilanden, bomen en rustieke dorpjes. Hier heeft de tijd nog stil gestaan.

Na een tochtje van 60km kom ik verfrist en uitgerust weer thuis. Heerlijk !!!

Dag en nacht plaatjes van de nieuwe koplampen

2009-05-20T22:56:00.004+02:00

Zoals beloofd een aantal plaatjes van de nieuwe koplampen. Plaatje ��n:

Ik heb de met veel moeite gegoten ruitjes van de koplampen vervangen door twee acryl plaatjes. Acryl laat zich erg makkelijk vervormen als het verhit wordt. Door twee plaatjes acryl uit te zagen en deze te verwarmen met een verfbrander, kon ik ze in de juiste ronding buigen. Een werkje van een half uur.

Zoals te zien was in mijn vorige post zitten de koplampen nu vast op het frame van de fiets. Dit had twee redenen:
1. Ze zijn zwaarder dan de vorige Luxeon lampjes, en dus moeilijker aan de bovenkap vast te zetten zonder dat de lampen verschuiven.
2. Door ze met een beugel aan het frame te zetten kan ik ze makkelijker afstellen v��rdat de kap eropgaat.
Nadeel is natuurlijk dat de kap eraf moet als ik naderhand nog iets bij zou willen stellen. De binnenzijde van de koplampen wordt gevormd door een stuk pvc-buis dat ik beplakt heb met chroom-folie.

En hier dan twee foto's van de fiets in het donker. Nou ja, bijna donker dan, ik ben een uitgesproken ochtendmens en het wordt de laatste tijden steeds later donker. Hier is ook weer mooi te zien dat de bovenkant van de lichtbundel mooi begrensd wordt, zodat tegenliggers minder snel verblind worden. De muur van het gebouw v��r de quest is ongeveer 30 meter ver. In totaal leveren de twee lampen 120 lux, en daar ben ik dik tevreden over.

De nieuwe koplampen

2009-05-05T20:08:00.005+02:00

Sinds ik mijn Quest heb, rijd ik rond met vier Luxeon K2 ledjes als koplampen. Destijds leek mij dat een berg licht, maar in de praktijk was het maar net genoeg. Zeker op de donkere polderweggetjes tussen Gorinchem en Gouda kon ik soms net op tijd ongewenste obstakels op de weg omzeilen. Afgelopen winter vatte ik het plan op om de lampjes te vervangen door een versie die toch meer 2009 is. Via een paar omzwervingen kwam ik uit op deze link...

Zoals het Duitsers betaamt, hebben ze een en ander gr�ndlich aangepakt. In een mooi overzicht wordt precies aangegeven wat de voor- en nadelen diverse koplampen zijn. En verder vond ik op de blog van Wim Schermer nog meer informatie, waarin hoog werd opgegeven van de B&M Cyo Sport. De beslissing was dus snel gemaakt, en omdat mijn fiets is uitgerust met twee koplampen, heb ik maar gelijk twee van die dingen besteld.

Probleem ��n was de voeding. Ik heb twee 12 volt accu's in mijn fiets, maar de Cyo's branden het liefst op wisselstroom, of anders op gelijksstroom van 7,2 tot 7,5 volt. Gelukkig is het vrij makkelijk om met een vrij simpel IC'tje deze spanning te bereiken. Bij Conrad bestel ik twee van die dingen, luisterend naar de proza�sche naam 78S75 7.5V 2A. Het komt er in het kort op neer dat er aan de ene kant een willekeurige spanning in wordt geduwd, en aan de andere kant komt er altijd 7,5 volt uit. Precies goed voor de Cyo's dus. Even een schema'tje...

Op pin1 van de IC wordt +12 volt aangesloten, op pin3 0 volt. Nu zal pin2 7,5 volt gaan leveren, en die kan ik dan weer aansluiten op de Cyo. D'r zitten nog twee condensatortjes bij die moeten voorkomen dat er ongewenste stroompieken ontstaan. Ik knutsel een en ander op een testbordje in elkaar en kijk of het werkt. Het resultaat laat zich hieronder aanschouwen.....

De hele zooi werkte dus. Een simpele meting wees uit dat de uitgegeven spanning 7,4 volt was, bij 210mA. Dat is een heel stuk minder dan de 750mA die m'n oude Luxeon K2 lampjes verstookten. Het enige nadeel is dat de spanningsregelaar nogal heet wordt, en dat ik dus een koelribbetje op het ding moet plakken. Gelukkig heb ik die nog liggen, van een videokaart die ooit eens overleden was. In principe kan ��n zo'n spanningsregelaar dus twee Cyo's laten branden, maar ik neem het zekere voor het onzekere en geef iedere koplamp z'n eigen regelaar, ze kosten per slot van rekening maar 85 cent per stuk. Zo kom ik niet ineens in het donker te staan als ��n van die dingen ineens besluit er mee uit de scheiden.

Na flink wat geknutsel aan het ophang- en afstel systeem voor de koplampen was het dan afgelopen week zover, de koplampen gingen in de fiets. Hier een impressie (nog even in daglicht)

.... nou vooruit, nog ��n, van de voeding....

Binnenkort zal ik wat meer foto's plaatsen, ook als het donker is.

Fiets eindelijk af

2009-04-30T21:35:00.016+02:00

Gisteren was het dan eindelijk zover; na weken van bedenken, ontwerpen, zagen, boren, schroeven, knippen, solderen en plakken is mijn fiets rijklaar. Hieronder een lijstje van wat ik allemaal gedaan heb:

nieuwe koplampen
nieuwe schakelkast en signaal lampjes, zodat ik kan zien wat ik in- en uitgeschakeld heb
overtollige bedrading ingekort en wat netter weggewerkt
de schakelaar voor de richting aanwijzer wat dichter naar het stuur verplaatst
nieuwe plek voor m'n twee accu's
vervanging voor de siliconen-kit tussen de boven- en onderkant van de Quest.

Over die koplampen zal ik later nog verder uitwijden, de rest spreekt voor zich. De siliconen-kit heb ik bij wijze van test vervangen door zelfklevende tochtstrip, omdat ik het zat was om iedere keer als de bovenkant van de Quest eraf moest al die siliconen resten te verwijderen. Op zich werkt het idee goed, maar de tochtstrip laat zich maar tot ca 2mm samendrukken, waardoor een toch wel grote kier tussen boven- en onderkant zichtbaar is. Geen onverdeeld succes dus.

En de accu's ? Die lagen altijd op de vloer van m'n fiets heen en weer te hobbelen, en regelmatig zaten de snoeren klem onder de scherpe rand van het stoeltje. Ik heb ze nu tegen de achterkant van datzelfde stoeltje geplakt, foto's volgen nog.

Omdat ik een paar weken lang niet gefietst heb, en het werkelijk schitterend weer is, �n ik over een maand weer naar de verjaardag van m'n moeder ga, gooi ik er bij wijze van training maar gelijk een lange fietstocht tegenaan. Ik heb bij tot doel gesteld om 100 km te gaan fietsen, dat moet makkelijk kunnen.

Ik doe het rustig aan, maar zelfs in dit bezadigde tempo haal ik nog regelmatig racefietsers in. Altijd leuk. De natuur ligt er op z'n mooist bij; scherm- en andere bloemen schuiven op ooghoogte voorbij, de bloemenlucht is zo af en toe overweldigend. Ik rijd langs de Merwede richting Zaltbommel, en daarna richting Beesd. Ik maak een panorama foto van de fiets op een appeldijkje. Een man op leeftijd passeert en roept mij al fietsend iets toe. Ik versta er geen moer van, maar aangezien de vent gewoon doorfietst, verwacht hij ook geen antwoord denk ik. De omgeving boven Beesd is erg mooi, ik kom hier veel te weinig eigenlijk.

Na Leerdam ga ik weer richting Gorinchem. Omdat de kilometerteller nog op 80 staat, maak ik een wijde lus en ga ik via de noord-oever van de Merwede weer richting Gorinchem. Wat mij hier ineens opvalt dat hier verschillende Koninginnedag-vlaggen halfstok hangen. Ik ben nog totaal onwetend van het drama dat zich een paar uur geleden in Apeldoorn heeft afgespeeld, en verbaas mij erover dat die mensen kennelijk niet goed kijken als zij de vlag uithangen.
Als ik thuis het verschikkelijke nieuws van mijn vriendin verneem, geeft dit een flinke domper over deze prachtige dag.

De afgelegde route, precies 99,4 km.

Tegenslag met de knipperlichten.

2009-04-22T16:28:00.004+02:00

De schakelkast was af (zie vorige post), hoopvol toog ik naar mijn fiets om te testen of alles naar wens werkte. Ik verbind de stekkers, niks. Controleer de stekkers. Deksels, een aantal pootjes van de richting-aanwijzer schakelaar zijn verbogen. Dat ding heeft zeven pooltjes in een stekker met een doorsnede van 10mm. Onnodig te zeggen dat dat nogal klein is, en een ongelukje is snel gemaakt. Na drie kwartier pielen met een tangetje weet ik de pooltjes zo recht te krijgen dat een en ander weer in elkaar schuift. Nu hoor ik het relaitje van de richting aanwijzer wel klikken, maar de lampjes branden niet. Grmmbl, grrrrrr.

Ik knip de kabel van de richting aanwijzer los en neem het hele zooitje mee naar binnen en meet het hele rimram door. En zo kom ik erachter dat de beide voedingen van de knipperlichten � 15 euro per stuk overleden zijn. Slik. Zeker ergens sluiting gemaakt. En zo word ik gedwongen om een klusje dat ik voor later wilde bewaren nu uit te voeren; het stroomlijnen van de knipperlicht schakeling.

De schakeling zat z� in elkaar dat de knipperlichten ook als standlichten te gebruiken waren. Deze functie heb ik alleen niet of nauwelijks gebruikt, en sloop ik er nu dus uit. Dat scheelt gelijk weer twee relais en een hoop draadjes. Verder zoek ik op wat het amperage en voltage van de knipperlichtjes ook alweer was. Dat komt uit op 350mA en 2,3V. De ledjes staan in serie, dus ik kan ze met een eenvoudige voeding van 5V ook aan het branden krijgen. Dat wordt weer een paar uurtjes solderen, maar het electronische gedeelte van mijn fiets wordt er wel simpeler en minder storingsgevoelig door.

De foto's van de nieuwe schakeldoos

2009-04-07T21:37:00.002+02:00

Zoals beloofd de foto's van een van mijn lopende Quest projecten. Hieronder een plaatje van de schakelkast zoals deze tot voor een maand in mijn fiets heeft gezeten.

De draaiknoppen aan de zijkant waren voor het dimmen van de koplampen en de knipperlichten, maar ik heb ze nog nooit gebruikt. Verder zaten de schakelaars aan de zijkant op een onhandige plaats, zodat ik ze tijdens het fietsen regelmatig per ongeluk omzette. Tijd voor iets nieuws dus.

Hieronder een schets van de nieuwe kast. Deze loopt met kromming van de wielkast mee.

Vervolgens heb ik van MDF het frame van de kast gemaakt. Het front en de zijkanten bekleed ik met zwart acrylaat, dat ik gevonden heb op www.kunstofshop.nl. Hieronder een plaatje van het het kale kastje.

Vervolgens werd de elektronica voorzichtig uit het oude schakelkastje gelepeld. Beetje bij beetje puzzelde ik uit wat ik een paar jaar geleden met veel pijn en moeite in elkaar had gezet. Sommige onderdelen konden eruit, andere moesten er weer in. Voor de voeding van de signaal leds gebruikte ik wat oude 20mA voedingen die ik nog had liggen. Voor de ledjes van de knipperlichten gebruikte ik een ic'tje dat vrij eenvoudig de 12V van de accu omzet naar 2V. Genoeg om een ledje te laten branden zonder dat deze overlijd. De kluwen draden en schakelingen zag er zorgwekkend uit, zie hieronder.

Het is met die draden toch nog allemaal goed gekomen. Tenminste, dat hoop ik. Ik heb namelijk nog niet alles kunnen testen. De nieuwe koplampen (waarover later meer) werken op 7,5 V. Daar kunnen de huidige lampen niet tegen. De nieuwe schakelkast ziet er nu in ieder geval een stuk gelikter uit dan de oude. Tenminste, dan vind ik zelf.

Lopende projecten

2009-04-06T13:11:00.002+02:00

Het is de afgelopen maand(en) stil geweest op deze blog. Is er dan helemaal niets gebeurd op Quest-gebied ? Jawel, en dat is mede de reden van deze lange radiostilte. Na de laatste wijziging in de electronika (voor het aansluiten van de Garmin), werd het tijd om aan de electronika het een en ander te verbeteren. Het draden- en schakelkastje werd dermate vol dat er niet meer mee te werken was. Iedere keer als ik iets moest aanpassen kreeg ik het deksel er met moeite op. Verder miste ik de aanwezigheid van signaal lampjes, vooral voor de richtingaanwijzer en de koplampen.

Maar er waren meer zaken die mij ergerden: de schakelaar voor de richtingaanwijzer zit eigenlijk te laag, de kabels zijn op sommige plaatsen te lang en niet netjes weggewerkt, en de schakelaars voor de electronica drukte ik soms per ongeluk in, omdat deze aande zijkant van de schakelkast zaten.

En dan waren er nog de losliggende accu's, de rammelende fietspomp en een verlichting die aan vervanging toe was. Tijd dus voor een fikste Quest update. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met een compleet nieuwe schakelkast, incluis signaal lampjes. Deze kast is nu bijna klaar, en de foto's van dat project volgen nog. Nu is de beurt aan de nieuwe koplampen, waarover ik in de komende weken meer zal berichten.

Eerste ervaring met Garmin Colorado

2009-02-22T15:37:00.007+01:00

Gisteren een eerste langere tocht gemaakt met m'n nieuwe Garmin Colorado. Thuis zette ik een route uit die mij naar Kinderdijk zou leiden. Omdat ik geen heen-en-weertje wilde rijden, programmeerde ik een verschillende heen- en terugroute. Dat gaat vrij eenvoudig. Geef simpelweg vijf waypoints aan (start, heen, eind, terug, en start), en de Garmin rekent aan de hand van de Onroute fietskaart een route uit die je hoofdzakelijk over fietspaden voert, en je weer bij huis aflevert.

Ik op pad. Op het moment dat ik vertrok (zaterdag ochtend om 11 uur), werd het centrum van Gorinchem geteisterd door carnaval. De Garmin wilde mij hier doorheen voeren, maar ik voelde er niets voor om onbedoeld mee te moeten doen met een carnavals-optocht. Dus maar even een omweg. De Garmin protesteert direkt, maar rekent al snel een nieuwe route uit. Bij sliedrecht lijdt het ding mij langs de dijk van de Merwede, maar ik kies liever het fietspad langs de A15. Lekker breed, stil, zonder bochten en hobbels. De mensen van Onroute denken hier anders over. Het fietspad staat wel op de Onroute kaart, maar loopt op het eind dood. Dit is natuurlijk niet zo, maar is waarschijnlijk een truukje geweest om te voorkomen dat de software gebruik gaat maken van het fietspad. De filosofie van Onroute is namelijk dat alleen mooie routes gevonden worden, en daar valt een fietspad langs een snelweg natuurlijk niet onder.

Bij Papendrecht heb ik weer een meningsverschil met het ding. Dwars door de stad loopt een mooi fietspad, gescheiden van de rijbaan. In eerste instantie wil ik dat ook wel volgen (ik ben de beroerdste niet). Maar nadat ik binnen 200 meter drie stoplichten gepasseerd ben is de maat vol. Ik zoek een andere route en steek de A15 over, ik wil langs deze snelweg richting het westen. Er ligt een fietspad, maar Onroute kent 'm niet. Het lijkt erop dat de software een chronische blinde vlek heeft wat fietspaden langs snelwegen betreft. Gelukkig heb ik naast de Onroute kaart ook nog de topografische kaart van Nederland in de Garmin zitten. Als ik deze kaart raadpleeg zie ik wel degelijk een route die mij in de gewenste richting zal leiden. Niet getreurd, dan maar even zonder Onroute.

Eenmaal uit de 'blinde vlek' vindt de software weer een geschikte route en kan ik mijn weg gegidst vervolgen. Bij Kinderdijk is het rustig, en komt de zon net door. Ik maak een foto van m'n fiets bij de molens en verorber een stuk chocolade. Daarna gaat het verder, via een route die mij de polder terug naar huis zal leiden. Hier is Onroute gelukkiger een stuk standvastiger. De weg die voor mij berekend is, ken ik voor een groot deel omdat ik deze al eerder gereden heb. Mooie route, en nog snel ook. Bij Gorinchem ontwijk ik de papier-mach� colonne weer.

De eerste indruk van de Onroute kaart is goed, maar je moet er niet mee langs snelwegen willen rijden. Verder is de zichtbaarheid van het scherm prima, ook in het volle zonlicht.

Een beugel voor de GPS

2009-02-16T18:13:00.004+01:00

Nu moet die Garmin Colorado natuurlijk een mooi plaatsje in mijn fiets krijgen. De eTrex zat aan de rechterkant tegen de Questhuid geplakt, op een 'statief' van een afgezaagde bezemsteel. Dat beviel mij niet. Slecht afleesbaar, altijd turen naar de juiste route. Talloze keren ben ik in de berm beland omdat ik op de GPS probeerde te achterhalen of ik de afslag die ik net voorbij reed t�ch had moeten hebben. Vaak ging het maar net goed....

Dat wil ik dus niet meer. Maar waar dat ding dan te laten ? De beide wielkasten zijn al bezet. Links door de kilometerteller en een digitale thermometer, rechts door de schakeldoos voor de verlichting. Al zittend in de fiets houd ik de Colorado dan weer hier, en dan weer daar. Hmmm, een mooie plaats zou het stuur zijn. Past dat ? Jawel het past. Het idee is er, nu nog de uitwerking. Bij de plaatselijke doe-het-zelf boer koop ik een aluminium haak en een 20mm pijp van hetzelfde materiaal. Na wat zagen, vijlen, boren en schroeven heb ik onderstaande houder gefabriceerd:

Links ligt de houder. Het kale deel van de beugel gaat met tie-wraps tegen het stuur. Ik monteer het geheel en maak een testrit. De construktie moet nog een klein beetje afgesteld worden. Na de aanpassing zit alles goed. De Colorado is goed afleesbaar, ook in het volle zonlicht. Een tweede project is het voorkomen dat ik tijdens mijn langere ritten niet afhankelijk ben van batterijen. Ik heb twee keer 12 volt aan boord, en het is zonde om die niet te gebruiken. De Garmin Colorado wordt gevoed via een mini-USB plug. Er zijn voor de Garmin 12V autoladers te koop, maar die vind ik vrij duur. Bovendien heb ik ergens in een la nog zo'n lader liggen. Weliswaar van een ander apparaat, maar USB is USB. Er zijn wat kleine verschillen in de manier waarop een en ander wordt aangesloten, maar het basisprincipe gaat uit van een 0-kabel en een +5V kabel. Verder wordt er soms gebruik gemaakt van een weerstand in combinatie met een derde kabel, maar ik ga het eerst maar op de simpele manier proberen.

Met een dremel slijp ik de 12V sigaretten-plug van de autolader voorzichtig open. Hierin vind ik de schakeling die de accuspanning reduceert naar 5V. Op het printplaatje is duidelijk aangegeven wat de + en de - moet zijn, dus er zijn verder geen problemen. Ik haal de schakeldoos uit de Quest en maak wat plaats. De LED-dimmers gaan eruit. Ik heb ze eigenlijk nooit gebruikt. Na wat pas-, meet- en soldeerwerk krijg ik het geheel aan de praat. De twee adertjes in de USB-kabel verleng ik door naar het stuur, en sluit ik aan op de Garmin. En waarempel, het werkt ! Ik blijf mijzelf verbazen.......

Nieuwe GPS

2009-02-12T13:37:00.005+01:00

De quest-tochten van de afgelopen jaren heb ik ondernomen met een veelheid aan navigatie-hulpmiddelen. Ten eerste natuurlijk mijn interne kompas. Voordelen: altijd aanwezig, nadelen: niet erg betrouwbaar. Verder heb ik natuurlijk gewone papieren kaarten gebruikt (wellicht nog bekend uit een grijs verleden). Met TomTom heb ik ook al wat avonturen beleefd, dit toestel is redelijk onbekend met het fenomeen 'fietsnavigatie' en geeft dus niet altijd (lees altijd niet) de gewenste resultaten. Tevens heb ik enkele routes afgelegd langs het fietsroute knooppunt, maar deze kunnen voor een Quest soms vreemd uitpakken. Ik ben op deze manier regelmatig over rulle zandpaden en ontoegangkelijke fiets/voetpaden gestuurd

Meer succes had ik met mijn oude Garmin Venture. Thuis stippelde ik urenlang routes uit langs plaatsen die er zo op de kaart wel mooi uit zouden kunnen zien. Deze routes zette ik vervolgens via de com-poort van m'n pc op de Garmin. Helaas heeft mijn nieuwe computer geen com-poort meer, dus moest ik uitkijken naar een ander apparaat. En gezien de technische vorderingen op dit gebied werd het wel tijd om naar een nieuwe GPS uit te kijken.

Mijn eerste keuze viel op Garmin, omdat daar verreweg de meeste kaarten voor beschikbaar waren. Verder wilde ik een groot scherm, en met kleur. Na een snelle selectie kwam ik uit op de Garmin Oregon of de Colorado. Na veel wikken en wegen ben ik gezwicht voor de laatste. Waarom ? De Oregon heeft een aanraakscherm, en omdat ik zomers nogal zweet in de Quest (wie niet), zal het beeldscherm in no-time veranderen in een vlekkerige pekelbrij. Verder ga ik het ding niet alleen voor fietsen maar ook wandelen en rugzak trekkings gebruiken, en dan lijkt mij een aanraakscherm wat minder duurzaam dan een gewoon scherm. Vandaar dus. Uiteraard heb ik gelijk de fietsroutekaart van www.onroute.nl besteld. Bij deze een laatste plaatje. Nu nog een plaatsje in de fiets vinden....

Weke wangen in Primo Comet

2009-01-18T16:19:00.004+01:00

De afgelopen maanden bemerkte ik tijdens mijn fietstochten dat m'n fiets her en der steeds meer herrie ging maken. Nu was dat meestal van voorbijgaande aard, maar ��n rammelbron bleek hardnekkig. Sterker nog, ze werd steeds sterker.

Het probleem lag bij m'n rechter voorwiel, het rammelde. In eerste instantie vermoedde ik dat ik na de laatste lekke band de binnenband niet goed terug had gezet. Maar na controle bleek hier niets van. Een andere oorzaak zou het lager kunnen zijn, maar er zat geen speling in het wiel, dus die optie viel ook af. Het wiel liep mooi, zonder hobbels en bobbels.

Maar als ik reed was het te horen... wobbel bobbel.... wobbel bobbel. Precies in de maat van ��n omwenteling. Maakte ik een bocht naar rechts, dan zwol het geluid flink aan, en kon ik de fiets zelfs voelen trillen. Maar aan de band was niets te zien.....

Vandaag de band er maar eens afgehaald. Tot m'n schrik zag ik dat de wangen van de band op twee plaatsen flink beschadigd waren. Dit was mij niet opgevallen om dat de beschadigingen aan de wielkast-zijde van de band zaten. Ik vraag mij af hoe dit heeft kunnen gebeuren. Meestal beschadig je de wangen van een band door het raken van een stoeprand. Maar dat gaat een beetje moeilijk aan de binnenzijde....

Gelukkig heb ik dit op tijd gemerkt. Een klapband aan je voorwiel met een gangetje of 40km/h kan wel eens verkeerd aflopen. Ik heb 8000 km op de band gereden. Misschien wordt het eens tijd om nieuwe banden te bestellen.

Hieronder een plaatje van de overleden band.

Overigens ben ik voor de rest zeer tevreden over de bandjes. Over 8000 kilometer drie lekke banden gehad.

Hangjeugd

2008-11-05T13:26:00.007+01:00

Hoewel ik de afgelopen maanden weinig in mijn blog geschreven heb, zijn er door mij toch nog enkele fietstochten ondernomen. Deze tochten bestonden meestal uit een ritje van anderhalf uur, en dan ook nog over hetzelfde traject, te weten de route Gorinchem - Zaltbommel - Gorinchem. Over deze route heb ik al eerder in deze blog geschreven, logisch dus dat ik dat niet opnieuw doe.

Maar ��n belevenis wil ik u niet onthouden. De route naar Zaltbommel fiets ik meestal over de dijk langs de Merwede. Een mooie route met veel pittoreske uitzichten. De oostkant van de route loopt regelmatig over een dijk die in de lente- en zomermaanden wordt bevolkt door flinke hoeveelheden schapen. Dit vee ligt op de vroege ochtend meestal nog op een oor, en dan het liefst ook nog op het fietspad.

Normaal gesproken benader ik de dieren met gepaste snelheid, om ze de kans te geven wakker te worden en aan de kant te gaan. Dat doen ze soms met tegenzin, maar aan de kant gaan ze. Soms worden er onverwachte manoeuvres uitgevoerd, als een lammetje plotseling twee meter voor m'n fiets toch besluit nog snel even over te steken om bij z'n moeder te komen.

Op zekeren ochtend op een dag juni was ik weer op pad. Het was zonnig, en er hing een lichte nevel over de rivier. De schapen lagen nog te ronken, en daar kwam ik. Een paar opgeschoten lammetjes van middelbare leeftijd blokkeerden vakkundig het fietspad. Ik minderde vaart, de jeugd zag mij wel aankomen maar gaf verder geen sjoege. Ik nader. Nog steeds geen reactie, dus nog wat minder vaart dan. Nog steeds geen reactie, behalve dan een paar lodderige ogen die mijn nadering onverschillig gadeslaan. Ik nader ze op drie meter, twee, een..... blof, met zachte druk kom ik tegen het eerste schaap tot stilstand. Met frisse tegenzin staat het beest op, maar zijn jeugdgenoten blijven liggen. Toeteren helpt niet. Zucht.....

Ik stap uit. Pas nu komt de hele horde langzaam in beweging. Met tegenzin staan ze op, strekken de pootjes en schuiven enkele handbreedten richting grasland. Ik kan passeren. Ik kan mij vergissen, maar er zat iets afkeurends in de blikken van de beestjes. Nooit rust.

Met een licht schuldgevoel vervolg ik mijn weg.

De verjaardag van Pa

2008-11-05T11:52:00.004+01:00

Een hele tijd niets geschreven in mijn blog. Niet dat ik niet gefietst had in die tijd, maar er viel gewoon niets bijzonders te melden. Hoewel, er was toch nog een ding, maar daarover schrijf ik later. Eerst over afgelopen zondag. Mijn vader was jarig, en dat gaf mij een reden om weer eens een mooie lange fietstocht naar het noorden te maken.

De weersvoorspellingen beloofden niet veel goeds. De vrijdag was koud en druilerig, de zaterdag was somber en druilerig, dus ik maakte mij op voor een sombere fietstocht. Groot was mijn verassing dan ook toen ik op de vroege zondag ochtend de slaapkamer gordijnen opentrok. Een fris herfstzonnetje verlichtte de zondagse ochtend, geen mist, geen wind. Prachtig !

Kadootje mee, fototoestel mee, en verder nog dakje, schuimkap, warme kleren en eten voor onderweg, en op weg ga ik. Vandaag ga ik voor de kanalenroute. De reden: lekker lange rechte wegen, weinig autoverkeer, dus lekker opschieten.

Ik begin met het het Merwede kanaal. Dit kanaal wordt aan beide zijden geflankeerd door een smal weggetje, dat over een groot gedeelte vers geasfalteerd is. Ik heb deze weg in de spits ook wel eens gereden, en dan is het door het sluipverkeer vaak geen pretje. Maar het is nu zondag ochtend, en het enige dat ik nu tegenkom zijn wat slaperige meerkoeten, al dobberend in het stille water.

Bij Vianen ga ik de brug over. Even later volgt de Beatrix sluis. Via het sluispad steek ik weer een brug over, en nu rijd ik langs het Lekkanaal. Ik doorkruis de buitenwijken van Nieuwegein en fiets noodgedwongen door het kille industrieterrein Lage Weide. Aan de naam valt af te leiden dat dit vroeger een zompige polder geweest moet zijn, maar daar is nu weinig van te zien. Bij Utrecht zie ik ook overal de weilanden volgebouwd worden, een somber gezicht, ook op deze zonnige ochtend.

Even na Lage Weide begint voor mij het feest; kilometers lang volg ik het fietspad langs het kanaal der kanalen: het Amsterdam - Rijn Kanaal. Over grote afstanden is deze weg autoluw, en ligt het asfalt er strak bij. Alleen wordt op deze ochtend de oever ontsiert door een lange rij auto's: een plaatselijke visvereniging heeft deze dag uitgekozen om een viswedstrijd te houden. Nu staan de auto's allemaal netjes in de berm, maar zo af en toe komt er een carbon-hengel de weg over zwieren en moet ik even stevig in de ankers.

Ter hoogte van Baambrugge stop ik even voor een banaantje. Een peloton wielrenners passeert mij. Leuk ! Zo'n buitenkansje krijg ik niet veel. Ik kom wel regelmatig wielrenners tegen, maar zij rijden mij in de regel tegemoet. Deze dus niet. Ik stap in en zet de achtervolging in. Ze hebben het tempo er aardig in, en rijden ongeveer 40km/h. Als ik eenmaal achter ze zit word er netjes ruimte voor mij gemaakt. Ik passeer ze met een redelijk verschil in snelheid, en zie ze in mijn spiegels snel kleiner worden. Alleen de dijk is lang, en ik kan het nu natuurlijk niet maken om in te zakken, dus ik houd het tempo een kwartier lang op 40+. Dat blijkt afdoende, ik zie ze niet meer verschijnen.

In Amsterdam ga ik de Schellingwoude brug over. Ik passeer het zwembad waar ik veertig jaar geleden mijn eerste zwemlessen kreeg. Met mijn moeder achterop de fiets gingen wij toen over hetzelfde fietspad. Dat pad ligt er nu niet zo fraai meer bij, het wordt hoog tijd dat het een nieuw laagje asfalt krijgt. Via het noorden van Amsterdam kom ik aan bij het laatste kanaal van vandaag: het Noordhollands kanaal. Dit kanaal loopt helemaal door tot aan Den Helder, maar zover ga ik vandaag niet. De Zuidoost Beemster is genoeg.

Bij mijn pa en ma verlos mijzelf van de fles Amaretto die ik in m'n fiets had liggen. Ik bewonder de nieuwe badkamer en maak gelijk gebruik van de douche. In de middag ga ik weer terug. Helaas wordt het bewolkt en regent het zo af en toe licht. Het wordt snel donker en bij mij gaat het licht ook een beetje uit. Ik heb al een hele tijd weinig gefietst, en dat ga ik nu merken. Ik geniet echter nog steeds van de tocht; het is windstil en de lichten worden mooi weerspiegeld in het kalme water van het kanaal.

Om half zeven kom ik aan en heb ik tweehonderd kilometer gefietst. Lekker tochtje.

Zeeland

2008-07-25T19:49:00.004+02:00

Dat ik ook wel eens geluk kan hebben met het plannen van een fietsdag heb ik afgelopen donderdag bewezen; het was stralend weer en lekker warm. Misschien wel iets te stralend, en iets te warm, maar daar hebben we het nu niet over. Al dagen van tevoren was ik bezig met het plannen van een route door Zeeland. Er liggen veel mooie strakke fietspaden die precies in de habitat van een Quest passen. Het Grote Plan was om naar de Oosterschelde dammen te rijden. Ik wist nog niet of mij dat qua tijd en conditie zou gaan lukken, maar ik zou het in ieder geval proberen.

Om kwart over zeven stapte ik de fiets in. Flink wat water mee, wat boterhammen, geld, telefoon en GPS. Mij kon niets gebeuren. Eerst richting Sliedrecht. Daarna de spoorbrug gepakt om de Merwede over te steken. Aan de zuidzijde passeer ik Dordrecht. Hier fiets ik door een prachtige polder die gelukkig nog niet is opgeslokt door een industrieterrein of VINEX woonwijkje. Via de Zeedijk met zijn mooie hoge bomen kom ik aan bij de Dortse Kil. Hier moet ik onderdoor via de Kiltunnel. Ik twijfel bij de ingang, nergens wordt aangegeven dat ik op een fietspad sta, mogelijk is het een service-strook en dender ik in de tunnel op een zandhoop of een matrixbord. Er staat een onsympathiek bordje bij de tunnel dat aangeeft dat ik er niet in mag. Geldt dat ook voor mij ? Ik zie een fietser de steile helling van de tunnel op ploeteren. Hm, dus toch een fietspad. Dat bordje geldt dan kennelijk voor automobilisten. Ik glijd de tunnel in en jakker er aan de andere kant weer uit. Dat gaat lekker. Via Maasdam en Oud- en Nieuw-Bijerland kom ik aan bij de pont over het Spui. Ik kom in gesprek met een ligfietser die ik onderweg al een keer gepasseerd was. Hij was eerder bij de pont aangekomen als ik, en dat kwam omdat ik een fietspad langs de weg over het hoofd had gezien. Dat gebeurt mij wel meer; door de lage zit is een beetje gras al voldoende om een flink fietspad aan het oog (en ook het mijne) te onttrekken.

Na de pont glijd ik de stille polders weer in. Veel wuivend koren en oude boerderijtjes. Na Hellevoetsluis ga ik via de eerste dam de Haringvliet over. Daarna duik ik direct een bosweggetje in dat mij naar Ouddorp leidt. Hier heb ik gelijk het gevoel dat ik in een attractiepark rijd. Alleen ben ik nu de attraktie; overal toeristen die mij met alle soorten van verbazing aanstaren. Ik heb alleen geen oog voor ze, want ik zoek een bakker. Mijn vriendin had mij namelijk opgedragen om wat lokale produkten op de kop te tikken, en dus zoek ik Zeeuwse Bolussen. Vlakbij het mooie kerkje van het dorp vind ik een bakker die de broodjes heeft. Ik was nog van plan om een foto van het kerkje te maken, maar door de vele mensen zie ik daar maar vanaf.

Ik steek de dam bij het Grevelingenmeer over en rijd door Renesse. Hier wordt het pas echt druk. Overal wandelende en fietsende mensen die het tempo er bij mij flink uithalen. Dit kan je natuurlijk verwachten; midden in het hoogseizoen met mooi weer door Zeeland fietsen is vragen om moeilijkheden. Ik wil echter geen moeilijkheden en pas mij zoveel mogelijk aan aan het verkeer. Dat is echter zo af en toe wel moeilijk. Fietsers nemen de hele breedte van de weg en fietsen soms of ze straalbezopen zijn. Als je belt lijkt het soms of ze je horen, maar wanneer je de fietser passeert zwalkt deze ineens naar links en schrikt zich het hubuskulubus als hij mij onder zijn stuur langs ziet komen. Grrrrmbl..

Ik haal de Oosterstelde dam. Als ik op Neeltje Jans wat sta uit te blazen, hoor ik achter mij het bekende kliko-geluid van een velomobiel. Het blijkt de zwarte Quest van Bob Vroegh te zijn. Het is voor ons beiden de eerste keer dat wij een andere Questrijder in het wild tegen komen, en we zijn dan ook alletwee zeer verrast. Bob rijdt in Quest nr 15, en dat is aan de krassen en butsen wel te zien; met recht een krasse Quest. Eind van dit jaar hoopt hij zij nieuwe in ontvangst te mogen nemen. We nemen afscheid en vervolgen ieder ons wegs. Via Noord Beveland ga ik weer op huis aan. Ik heb de oostenwind nu pal tegen. Via de N256 steek ik de Oosterschelde weer over. In het dorpje Oosterland stop ik even om bij een pompstation wat bij te tanken. Ik ben glad door m'n water heen. Binnen koop ik een anderhalve liter fles cola twee zakjes chips en een ijsje. Wat extra calorie�n kan ik nu wel gebruiken. Hoewel het warm is, en de oostenwind nog steeds straf waait, houd ik het tempo en de moed erin en passeer ik achtereenvolgens Bruinisse, Oude-Tonge, Numansdorp en Strijen. Daarna ben ik weer op bekend terrein. Rond zeven uur kom ik in Gorinchem aan. 271km gefietst en 2400 kcal verbruikt (dat is dus 1:8,9) :-).

Voor wie de gevolgde route in detail wil bekijken:
Route Zeeland - Widget powered by EveryTrail: GPS Geotagging

De verjaardag van Ma

2008-06-02T07:44:00.003+02:00

Omdat mijn moeder, die in de Beemster woont, afgelopen weekend jarig was, heb ik de gelegenheid te baat genomen en een lekkere fietstocht die richting ondernomen. Toen ik zondag ochtend 1 juni mijn fiets ingleed was het somber en grauw. Niet het meest ideale weer voor een toeristisch tochtje. Maar goed, ik ging op pad. Het eerste deel van de route kende ik nog van de tijd dat ik in Gouda werkte; via de pont van Schoonhoven de Lek over en langs de Vlist richting Gouda. Bij Haastrecht ging ik rechtsaf richting Oudewater. Een oud landschap vol met mooie kleine dorpjes die er in het gedimde ochtendlicht stil bijlagen. Hekendorp, Hoge Brug, Driebruggen, Waarder, Nieuwerbrug, Zegveld, Achttienhoven, Woerdense verlaat.... ik kwam, zag en fietste door. Via een weg die het riviertje De Kromme Mijdrecht flankeerde ging ik verder naar het Noorden. Veel boerderijtjes en weilanden, Holland op z'n moois. Alleen jammer dat het zo verdomd bewolkt is.

Tien kilometer verder ging De Kromme Mijdrecht over in de Amstel. Was het tot nu toe doodstil op de weg, na Uithoorn wordt het wat drukker. Wandelaars, fietsers, hardlopers en roeiers. Ze zijn allemaal heel gezond bezig deze morgen. Tussen Amsterdam en Uithoorn begint het een beetje te miezeren. Ik mis de afslag die ik van tevoren in m'n GPS had ingeprogrammeerd en moet een stukkie terug. De route die ik door Amsterdam volg is een andere als die van vorig jaar en is mij totaal onbekend. Ik heb deze door de fietsrouteplanner van Amsterdam laten uitrekenen. Vol spanning rijd ik de hoofdstad in, gaat het zonder geklooi en eindeloos fout rijden lukken ?

Jawel ! Petje af, ik word over duidelijke fietspaden en door stille buitenwijken geleid, en rijd binnen no-time over de Schellingwoude brug. Daarmee ben ik weer op bekend terrein. Nu langs het Noordhollands kanaal naar boven, en via Purmerend kom ik in de Zuid-Oost Beemster aan, alwaar mij ouders een huis bewonen.

Ik word verwelkomt met gebak en koffie, de broers met schoonzussen zijn er, evenals de kinders. Het is gezellig. Na een paar uur wordt het weer tijd om op te stappen, want de terugweg is nog lang. Ik ga niet dezelfde weg terug, maar neem de snelroute langs het Amsterdam-Rijnkanaal. En weer fiets ik tientallen kilometers vrijwel alleen op een lekker brede weg die helemaal voor mij alleen is. Hier is een Quest voor gemaakt ! Hoewel ik mijn benen nu wel wat begin te voelen houd ik het tempo er wel in. Zonde om van zo'n strakke weg geen optimaal gebruik te maken. Na Maarssenbroek moet ik de weg langs het kanaal even verlaten omdat er een haven incluis industrie terrein ligt. Maar ook die hobbel weet ik dankzij de GPS moeiteloos te nemen.

V��r Nieuwegein wordt het nog even opletten, maar als ik eenmaal de brug bij Nieuwegein over ben, ben ik weer op bekend terrein en gaat het op de automatische piloot naar huis. Dat was weer een lekker tochtje.
(114 km heen, 100 km terug)

Slijtage...

2008-05-02T11:13:00.002+02:00

Afgelopen maandag weer een lekker lange fietstocht gemaakt. Ik had er speciaal een vrije dag voor opgenomen. Het was al een hele week mooi weer geweest, en ik ging er mijn optimisme vanuit dat het die bewuste maandag ook wel het geval zou zijn.

Maar zoals ik wel eerder heb ervaren, niets is veranderlijker dan het Nederlandse weer, en zo ook die maandag. Het was koud, kil en guur. Nu heb je daar in een Quest minder last van, en bij gewoon woon-werkverkeer had ik mij er ook niets van aangetrokken, maar nu heb ik een dag vrij en dan verwacht je op z'n minst een beetje zon. Maar deze dag was het pet. Pet met een grote P.

Maar ik heb nu eenmaal een vrije dag, en dus trek ik er opuit. Ik ben van plan om op 1 juni naar m'n ouders in de Beemster te fietsen, want mijn moeder is op die dag jarig. Dan moet er wel wat aan m'n conditie gebeuren, want van serieus fietsen is er de laatste weken weinig terecht gekomen. Tijd dus voor een flinke tocht.

Over de eigenlijke tocht valt niet veel bijzonders te melden. Het bleef droog, dat wel. Ik reed richting Tiel, en ging na deze plaats de Prins Willem Alexander brug over. Daarna weer richting Zaltbommel en Woudrichem. De tik die ik al een paar honderd kilometer tijdens het trappen hoorde werd steeds luider, en werd nu vergezeld door allerlei verontrustende bijgeluiden. Als ik de 220km op 1 juni zonder herrie en mogelijke problemen wil volbrengen, zal ik daar waarschijnlijk wel wat aan moeten doen. Ik vermoed dat het de lagers in de trapas zijn. Gelijk maar even Velomobiel gemaild voor extra raad....

Sneeuw en zon

2008-03-27T21:14:00.002+01:00

Afgelopen dinsdag een vrije dag opgenomen en weer eens op pad gegaan. Ik had geen mooiere dag kunnen uitzoeken. Alle snelwegen in Nederland stonden vast vanwege sneeuwval, en ik trek erop uit met de fiets, weg van de snelweg. De eerste kilometers gaan nog wat moeizaam. Dat ligt niet aan mij of aan de fiets, maar aan het verkeer. Van alle kanten komt het door de stad en van de snelweg. Het verkeer rondom Gorinchem staat volledig vast. Eenmaal in de polder richting Schoonhoven gaat het beter, omdat ik over een fietspad langs de N-weg rijd. Maar ook hier is er veel sluipverkeer, en ik krijg regelmatig een smak pekel in m'n bakkes door passerende vrachtwagens. Weg hier !

Ik ken nog een zijweggetje dat naar verwachting wat rustiger zal zijn en dat mij ook naar mijn reisdoel zal brengen; de molens bij Kinderdijk. Ben er al een tijdje niet geweest, en het zal er met de huidige winterse luchten wel mooi bijliggen. Wanneer ik eenmaal de bewuste zijweg ben ingeslagen wordt het inderdaad stil om mij heen. Het zonnetje schijnt, mooie wolkjes aan de lucht. Prachtig....

Vanuit het noordwesten nadert echter een fikse donderpartij, die wel eens wat roet in het eten zou kunnen gooien. Ik voer het tempo wat op om uit de koers van het gevaarte te raken. Een beetje sneeuw is wel leuk, maar niet gelijk aan het begin van de fietstocht. Het lukt mij om de bui voor te blijven en ik hou het droog. Over de mooie polders van de Alblasserwaard gaat het richting de molens. Zo af en toe dwarrelt er een sneeuwvlok langs, maar de zon blijft domineren.

De molens bij Kinderdijk liggen er mooi bij, en ik schiet wat plaatjes. Het toerisme is nog niet op gang gekomen, het is nog vroeg en het is koud, dus de meeste mensen zoeken na de eerste paar honderd meter weer de warme bus op. Er worden (uiteraard) wat plaatjes geschoten van dat vreemde verschijnsel dat daar tussen die Hollandse molens langsschuift. Weer een ligfiets in een paar Amerikaanse fotoboeken terecht gekomen, bedenk ik mij.

Op de terugweg moet ik er vlak bij Gorinchem toch aan geloven. Er nadert een nieuwe sneeuwbui, en het ziet er niet naar uit dat ik deze zal ontlopen. Ik haal het dakje en de schuimkap uit het vooronder en ben ruim op tijd. De sneeuw valt in bakken naar beneden en het zicht wordt beperkt. Ik bedenk mij dat het jammer is om nu al naar huis te rijden, en plak nog een stukje aan mijn fietsroute. Ik passeer de brug over de Merwede. Door de dichte sneeuw kan ik nog wat schepen op het water onderscheiden. Een prachtig gezicht. De sneeuw waait echter flink onder mijn dakje heen, en ik doe mijn bril maar op. Dit is natuurlijk ook niet alles, maar altijd nog beter dan sneeuw en hagel in je ogen. Even voor Woudrichem stopt het met sneeuwen en breekt de zon weer door. Opvallend is dat direkt achter de bui de wind er even helemaal mee stopt.

Wanneer ik sta te wachten op de pont bij Brakel steekt de wind echter weer flink op, en de pont gaat slingerend en stampend op de schuimende golven de rivier over. Met de wind pal tegen leg ik de laatste kilometers naar huis af. Lekker tochtje !

Toeters en bellen - 2

2008-02-29T14:44:00.001+01:00

In vroeger tijden is mij als kleuter het een en ander over de dierenwereld bijgebracht. Ik leerde hoe schapen eruit zagen, en koeien, en olifanten. En vooral leerde ik welke geluiden deze dieren zoal produceerden. En dat was simpel; koeien zeggen boe en schapen zeggen b��. Toen ik die kennis eenmaal gemastered had kwam les twee, het straatverkeer. Als klein kind is het van levensbelang te weten welk vervoersmiddel toet zegt, en welk tring. Ook die kunst was ik al vrij snel de baas.

Ik trap een open deur in als ik zeg dat tijden veranderen. Gelukkig houdt het vee zich bij z'n eigen vocabulaire, maar het straatverkeer doet dat niet. Vooral sommige fietsen houden zich niet meer aan het normale door de doorsnee burger geaccepteerde straatbeeld. Ze zien er raar uit, liggen er vreemd bij, gaan veel te hard, zijn te laag en vooral te gevaarlijk. En soms maken ze ook nog de verkeerde geluiden.

Zo ook ik. Ik fietste op een winderige middag op een smal fietspad langs de N216. Er fietste een fietser voor mij. Omdat het hard waaide schatte ik in dat hij mijn indoor-bel waarschijnlijk niet zou horen, en ik gebruikte dus mijn fonkelnieuwe toeter. Deze deed het prima, en de man voor mij hoorde het apparaat goed. Maar helaas was hij niet met zijn tijd meegegaan, en in plaats van iets aan de kant te gaan en mij er langs te laten zwaaide hij op goed geluk naar een net passerende auto, in de veronderstelling dat het een kennis of collega betrof. Een totaal verkeerde reactie, want het geluid kwam immers van mij. De fietsforens was zijn jeugdlessen kennelijk niet vergeten: een fietser doet tring en een auto toet.

Ik vond z'n reactie wel grappig, en ik kon 'm ook geen ongelijk geven. Een tweede druk op m'n claxon deed hem even achterom kijken. En zo leerde hij dat niet alles is zoals het lijkt, en dat ook fietsen met hun tijd meegaan.

Zondags ritje

2008-02-15T19:57:00.002+01:00

Afgelopen zondag zomaar een ritje door het Zuid-Hollandse en Brabantse landschap gemaakt. Hier een sfeerfoto tussen deze twee provincies: vanaf de brug over de Merwede.

Van de wereld

2008-02-15T09:26:00.002+01:00

Pfieuw...

quest.robbroek.nl was even serieus van de wereld. Mijn provider had problemen met de server waardoor m'n blog zowat een week uit de lucht was. Gelukkig is nu bijna alles weer bij het oude, behalve dan dat een aantal recente plaatjes in het ongerede zijn geraakt. Maakt niet uit, ga er vanavond een paar bijvoegen van afgelopen weekend, toen ik vanuit het luie kuipje van m'n Quest een aantal mooie plaatjes schoot van een wonderschone zonsopgang...

Toeters en bellen

2008-01-08T16:15:00.000+01:00

Enige tijd geleden was er op ligfiets.net een thread te belezen over het gebruik van geluidsignalen in de Quest. De reactie die ik hierop van mijn mede-weggebruikers kreeg, doorliepen soms het hele emotionele spectrum. En ook bij mij biggelden soms de tranen over de wangen, de ene keer van het lachen, de andere keer van de schrik. Een voorbeeld.

In den beginne, toen mijn driewieler nog niet voorzien was van een claxon, had ik op een vroege ochtend eens een dark-encounter met een fietser die bijzonder slecht verlicht was. Het was slecht weer, regen en wind geselden de fietser die voor mij reed, en de buitenkant van mijn Quest werd ook behoorlijk nat. Op het smalle fietspad kon ik de natte stumper niet gemakkelijk passeren, dus ik besloot de ploeterende zwoeger middels mijn indoor-bel te duiden op mijn aanwezigheid.

Een keer bellen. Geen reactie. Twee keer bellen, de knul gaf geen krimp. Dertien keer
bellen, en jawel de fietser week iets uit naar rechts. Ik erlangs. Op het moment dat mijn neus het achterwiel van mijn voorligger gepasseerd was, slingerde de fietser ineens een halve meter naar links. Het enige wat ik nog kon doen was mijn bolide het gras in sturen en er het beste van te hopen. Terwijl de vette poldermodder mij om de oren vloog, kon ik mijn natte collega slingerend passeren.

Bovenstaand voorval was voor mij een mooi leermoment en heeft mij er toe doen besluiten vaart te zetten achter de claxon montage. want aan dit soort voorvallen heb ik een broertje dood. Kennelijk wordt de bel onder slechte weeromstandigheden niet goed gehoord, of had de beste man of MP3 dopjes in z'n oren, of regenwater.....

Binnenkort meer toet- en belverhalen ....