17 april 2017

Koude eerste paasdag

Afgelopen eerste paasdag even een tochtje gemaakt naar Kinderdijk. Ik had geen zin in een lange tocht. Hoewel het vandaag kouder is dan afgelopen kerst, is het gelukkig wel wat groener. Wanneer ik om half acht bij de molens aankom, lopen er twee fotografen wat verloren rond. Niet meer de drukte van afgelopen winter, toen er rond hetzelfde uur busgewijs fotografen aangevoerd werden. Ik plant mijn quest weer bij de paaltjes en maak een panorama.



Verderop aan het water zit een rijtje vissers aan de waterkant, onderling een afstand van vijftig meter aanhoudend, want dan hoef je niet met elkaar te praten. Ingepakt tegen de snijdende noorden wind zitten ze ineengedoken achter hun carbon hengels, schepnetjes en viskoffertjes. Scooters langs de waterkant, aanhangertje erachter. Ik denk bij mijzelf "waarom zitten die mannen niet gezellig thuis bij de vrouw met een eitje aan tafel, in plaats van de hele dag naar een dobber te zitten staren ?"

Wanneer ik de eerste dobberaar passeer kijk hij mij misprijzend en hoofdschuddend aan, met een blik van "wat ben jij een halve zool in die fiets". Ondertussen denk ik iets in de trant van "wat ben jij een halve zool daar bij die waterkant". Gelukkig en warm fiets ik naar huis, naar mijn vriendin. Eitje eten.


02 april 2017

Mistig lente tochtje

Gisteren mijn ketting ontdaan van alle stof en vuil van het afgelopen jaar en weer voorzien van een lekker laagje kettingvet. En om de ketting eens lekker 'in te rijden' heb ik deze ochtend een mistig lente tochtje ondernomen. Ik had mij voor de gelegenheid toch nog in wintertenue gestoken, en dat was niet voor niets, want de thermometer in mijn fiets wees 6°C aan. Het was mistig toen ik om half zeven instapte. Ik ben een vroege vogel, zelfs in het weekend. De andere vroege vogels twinkeleren al volop. Net buiten Gorinchem steek ik de brug over het van Steenenhoek kanaal over. De brug licht er mooi bij, zo in de mist.


Ik rijd deze ochtend mijn Gorinchem-Rotterdam-Vianen-Gorinchem rondje. Een tocht van ongeveer 110km. Bij Rotterdam kruis ik net na zonsopkomst de volgende brug; de van Brienenoord. Weer een mooi plaatje..


Ik wend de steven en rijd richting het oosten. Ik verwachtte dat de mist met het opkomen van de zon wel zou optrekken, maar dat valt tegen, en zo af en toe is het zicht behoorlijk beperkt. Ik passeer Bergambacht en Schoonhoven via de N210, en besluit daar het laatste stuk naar de brug bij Vianen over de Lekdijk te rijden. Ook hier weer mist.


Bij de molen bij Meerkerk stop ik een laatste keer om de benen te strekken, wat te eten en te drinken en om wederom een foto te maken. De lente gaat nu toch echt wel beginnen....




05 februari 2017

Andermaal Kinderd..., oh nee, de Biesbosch.



Deze ochtend was het op het moment dat ik de fiets in stapte druilerig en donker. Weliswaar windstil en droog, maar toch niet echt weer waarbij je denkt: kom, ik ga eens een lekker fietstochtje gaan maken. Toch maar gedaan, dat fietstochtje. In de hoop dat het in de loop van de ochtend, bij het opkomen van de zon, toch nog wat beter zou worden. Vandaag maar eens niet naar Kinderdijk, maar naar de Biesbosch. Al jaren wordt er daar gegraven en met zand heen-en-weer gereden, om de rivier bij hoogwater wat meer ruimte te geven. Sinds enige maanden zijn de laatste bulldozers en graafmachines uit het landschap verdwenen, en kunnen de vogels hun nieuwe onderkomen betrekken. Net na Werkendam lag het landschap er zoals hieronder bij. Donker en grauw, en een beetje miezerig. Zelfs de vogels lieten het afweten. Geen kip te bekennen.


Gelukkig kwam daar nadat de zon ietwat aarzelend boven de horizon was geklommen wel wat verandering in.


 .. en even later (u raadt het reeds), werd het dan toch nog mooi. Blij dat ik deze ochtend dan toch weer in de fiets gekropen was.

 





29 januari 2017

Andermaal Kinderdijk


Het begint bijna een sleur te worden, maar deze ochtend was ik dan toch weer naar Kinderdijk gefietst. Goh, waarom toch Kinderdijk ? Nou, ik had mij bedacht dat het met de ingevallen dooi wel mooi zou zijn, het ijs ligt nog op de kanalen, en dat geeft een mooie doffe glans op de foto's. Welnu, ik was niet teleur gesteld.


De molens lagen er weer prachtig bij. Het enige dat ik moest doen is twintig minuten wachten totdat de zon zich boven een hardnekkige wolkenbank had uit geworsteld. Toen kreeg het landschap ineens meer glans. Er waren deze ochtend niet veel mensen op de been. Sterker nog, de brug die vorige week bijkans bezweek onder de fotografen, lag er stil en verlaten bij. Mooi kans om eens een panorama foto van fiets en brug te proberen (zie intro foto).


Ik vergis mij in de temperatuur. Hoewel het zowat 8°C scheelt met vorige week, staat er een straf briesje, dat in staat is om mij in het half uur dat ik mij buiten de fiets begeef toch wel weer tot op het bot te verkleumen. Ik versaag echter niet, en blijf ijzerenheinig door klikken.


Hier mijn fiets, trouw wachtend bij het lokale VVV-bordje. Wanneer ook de accu van mijn camera mij vertelt dat het welletjes is geweest, kruip ik dan toch maar in de fiets (nou vooruit, nog één plaatje).


Het was weer mooi geweest.

23 januari 2017

Kinderdijk


Het was gisteren weer raak: prachtig vriezend weer, en in tegenstelling tot begin december vorig jaar ook nog eens schaatsweer. Dus werd het eens tijd om in alle vroegte in de fiets te kruipen om gewapend met foto toestel en een paar lenzen de buurt rond Kinderdijk eens onveilig te maken. Om de een of andere reden heb ik er een neus voor gekregen; ik was weer precies op tijd om verslag te doen van de zonsopkomst.

Ik was vanochtend niet de enige, een paar handen vol fotografen waren al aanwezig om gewapend met flinke statieven en stevige bontkragen dit fenomeen vast te leggen. Hoog in de hemel klonk het zoemen van een tweetal drones die als overspannen hommels over het ijs heen en weer vlogen. Dat worden weer mooie beelden.


Ik waag mij voorzichtig op het ijs, maar dat loopt niet lekker met fietsschoenen. Het ijs kraakt onrustbarend, maar lijkt mijn gewicht toch te kunnen weerstaan.


En zo ben ik drie kwartier aan het schuifelen. Er komen meer schaatsers aan. Dit is voor de fotograaf geweldig, want een winters plaatje is mooi, maar er moeten dan toch wel wat schaatsers in beeld.




Met een tweetal totaal verkleumde voeten en handen als ijspegels kruip ik weer in mijn Quest. In de fiets wil het niet meer echt warm worden helaas, dat gebeurt pas thuis, na een langdurige douche partij.